st124 - page 284

269
3. นโยบายการท่องเที่ยวจากภาครัฐ
รั ฐบาลประกาศให้กระบี่ เป็ นเมืองท่องเที่ยวอย่างเป็ นทางการในปี พ.ศ. 2528หลังจากนั้ น
ทางฟากตะวันตกของเกาะลันตาใหญ่ ซึ่ งมีธรรมชาติทางทะเลและหาดทรายที่ สวยงาม เริ่มเป็ นที่
รู้ จักของนักท่องเที่ ยวมีนายทุ นต่างถิ่ นเข้ามากว้านซื้ อที่ดินสร้ างบังกะโล โรงแรมสถานบริ การ
ร้ านอาหาร จํานวนมากการส่ งเสริ มจากภาครั ฐที่เอกชนขานรับอย่างรวดเร็ วโดยไม่ มีมาตรการ
ควบคุมส่ งผลให้ชุ มชนขยายตัวอย่างรวดเร็ วราคาที่ ดินสู งขึ้ นและเปลี่ ยนมือจากผู้ คนในท้องถิ่นไป
ยังนักเก็งกําไรนักค้าที่ดินและผู ้ ประกอบการต่างถิ่น ปัจจุ บัน เกาะลันตาเป็ นพื้นที่หนึ่ งที่ รัฐบาลได้
ประกาศจัดตั้ งโดยพระราชกฤษฎีกาปี พ.ศ. 2546 ให้เป็ นเขตเศรษฐกิจพิเศษและดําเนิ นการภายใต้
องค์การบริ หารการพัฒนาพื้นที่พิ เศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน(องค์การมหาชน)
เบื้องต้นของการเปลี่ยนแปลงไปสู ่การประกอบธุ รกิ จท่องเที่ยวด้านหน้าของเกาะลันตา
ซึ่ งเป็ นชุ มชนดั้ งเดิ มที่ ผู ้วิจัยเลื อกเป็ นกรณี ศึ กษาได้รั บผลกระทบไม่มากนัก แต่ ด้านหลังเกาะ
ซึ่ งเคยเป็ นแหล่ งทุ รกั นดารได้ถู กปรั บเปลี่ยนในลักษณะของการทํ าลายต้องสู ญเสี ยที่ ดิ น
ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่ งแวดล้อมให้กับการปลูกสร้าง สถานบริ การรวมทั้งสู ญเสี ยวัฒนธรรมด้วย
กระแสโลกาภิ วัตน์ ที่ เข้ ามาพร้ อมกั บธุ รกิ จท่ องเที่ ยวและการแพร่ กระจายของ
สื่ อวัฒนธรรมจากภายนอกทําให้ ชาวเกาะลันตาส่ วนใหญ่ต้องปรั บตัวและรั บเอาวัฒนธรรมเมื อง
เข้ามาใช้ในชีวิ ตประจําวัน จนละเลยวัฒนธรรมดั้ งเดิ มบางส่ วนไป แม้ในส่ วนของประเพณี
พิ ธีกรรมที่ยังคงธํารงอยู่ และปฏิ บัติ สื บทอดกันในกลุ่มครอบครัว เครื อญาติ และสายตระกู ลต่างๆ
ไม่ว่าจะเป็ นประเพณี ในรอบปี ประเพณี เกี่ยวกับชีวิตและประเพณี ด้านศาสนาความเชื่อของแต่ละ
กลุ่มชาติ พันธุ์ ก็ มีการปรั บเปลี่ยน ลดทอด และรั บเอารู ปแบบวัฒนธรรมภายนอกเข้ ามาปะปน
อัตลักษณ์ ทางวัฒนธรรมของชาวมุ สลิมจะถูกครอบงําจากวัฒนธรรมภายนอกที่เข้ามาพร้อมกับ
นักท่องเที่ ยวและกฎระเบี ยบของสถานประกอบการซึ่ งต้องการความเป็ นสากล เช่ นพนักงาน
เสิ ร์ ฟต้องบริการเหล้าเบี ยร์ให้นักท่องเที่ยว ไม่ อนุญาตให้ พนักงานผู ้ หญิงคลุ มผ้า “ฮิญาบ”ปกปิ ด
ใบหน้าและไม่มีเวลาให้พนักงานทําละหมาดทําให้เกิดความขัดแย้งทางความคิดระหว่างความเชื่อ
ทางศาสนากับความต้องการมีรายได้จากการทํางาน
สํ าหรับชาวจี นบางครอบครัวปรั บเปลี่ยนไปลงทุนสร้ างบังกะโลรองรับธุ รกิจท่ องเที่ยว
ส่ วนชาวเลในยุ คของการท่ องเที่ ยวครอบครั วที่ มี เรื อของตนเองจะวางไซจับปลาขายให้
สถานประกอบการท่องเที่ยวหรื อรับจ้างขับเรือนําชมธรรมชาติ ดํานํ้ าดูปะการังการพึ่ งพาอาศัยซึ่ ง
กันและกันลดน้อยลงแต่ปฏิสัมพันธ์ ระหว่างปั จเจกชนหรื อครอบครั วในชุมชนยังคงผูกพันถึงกัน