st124 - page 278

263
ปฏิสัมพันธ์ระหว่างสี่ กลุ่มชาติพันธุ์ ที่เข้ามาอยู่ร่ วมกันทั้งทางเศรษฐกิ จและสังคม ในลักษณะต่าง
พึ่งพาอาศัยซึ่ งกันและกัน
1.2 ลักษณะพิ เศษด้านสภาพแวดล้ อมทางธรรมชาติ บริ เวณโดยรอบหมู่เกาะลันตา
มีทรัพยากรธรรมชาติที่อุ ดมสมบูรณ์เพียงพอแก่การแบ่งปันไม่จําเป็ นต้องเป็ นศัตรู สู ้รบเพื่อแย่งชิ งกัน
ดังเช่ นมีป่ าชายเลนซึ่ งเป็ นแหล่งเพาะพันธุ์ สัตว์นํ้ ามีทะเลกว้างใหญ่ เป็ นแหล่งอาหารทะเลมี ผืนแผ่นดิน
ที่เป็ นที่ ราบเหมาะแก่การทํานาและการเพาะปลู กมีภูเขาสู งใหญ่เป็ นแหล่งต้นนํ้ าลําธารที่ผลิ ตนํ้ าจืด
สําหรับหล่อเลี้ ยงชีวิตมนุ ษย์ สัตว์และพืชมีป่ าไม้เบญจพรรณ เป็ นที่ อยู่อาศัยของสัตว์ป่ า เช่นกวาง
หมูป่ า เสื อลิ งค่างชะมดไก่ป่ าและนกนานาชนิ ดและเป็ นแหล่งอาหารของมนุ ษย์และสัตว์
1.3ลักษณะพิเศษด้ านการตั้ งถิ่นฐาน ผลการศึ กษาพบลักษณะพิ เศษของการตั้งถิ่ นฐาน
หลายประการ เช่น
1.3.1การตั้ งถิ่นฐานของชาวเกาะลันตาดําเนิ นสืบเนื่องจากอดีตถึ งปัจจุ บันประมาณ
7ชั่วอายุคนโดยนับจากการเข้าตั้งถิ่นฐานของสายตระกูลหลักของทุ กกลุ่มที่สื บสาวได้ว่าเข้ามาตั้ งถิ่น
ฐานครั้ งแรกในระยะเวลาใกล้เคียงกันคือประมาณ200-150ปี มาแล้วยกเว้นชาวเลรุ่ นแรกที่เรี ยกกันว่ า
“โอรังลอนตา” (OrangLonta)ซึ่ งเป็ นชนพื้ นเมืองดั้ งเดิ มที่ไม่อาจสื บสาวสายตระกูลได้ชัดเจนเหมือน
กลุ่มอื่นและชาวเลกลุ่มอูรักลาโว้ย (UrakLawoi) ซึ่ งเข้ามาพักอาศัยประมาณ 600-500ปี ที่ผ่ านมา
1.3.2การตั้งถิ่นฐานรุ่ นใหม่ที่ เกิดขึ้ นในช่ วง7ชั่วอายุ คนนี้ สันนิ ษฐานว่าน่ าจะมีความ
เชื่ อมโยงกับประวัติ ศาสตร์ทางการเมื องในภู มิภาคย่านทะเลฝั่ งอันดามันที่เป็ นปั จจัยให้ผู ้ คนอพยพ
หนีภัยเข้ามาตั้ งถิ่นฐานในรั ฐสยามทั้ งในสังคมมุสลิ ม จีน และชาวเล เนื่ องจากช่วงเวลาดังกล่ าว
เป็ นช่ วงที่ภูมิภาคแถบฝั่ งอันดามันเกิดความปั่นป่ วนอันเป็ นผลจากการล่าอาณานิ คมซึ่ งประเทศ
ผู ้ ล่ าส่ งเสริ มให้มีความขัดแย้งเกิดการสู้รบระหว่างเมื องและแยกตัวเป็ นอิ สระเพื่อตั้ งเมื องใหม่แล้ วค่อย
เข้าไปยึดครองที ละเมืองก่อให้เกิดความขัดแย้งตามแนวพรมแดนต่างๆประกอบกับในช่ วงเวลานั้ น
รัฐสยามพยายามจัดตั้งรั ฐชาติที่เข้มแข็ งและมั่นคงผู ้ คนจึ งเลือกอพยพเข้ามาพักพิง
1.3.3 เมื่อแรกเริ่ มเข้ามาตั้ งถิ่นฐานไม่ มีการต่อต้านหรื อกี ดกันจากชาวเลซึ่ งเป็ นกลุ่ม
ชาติพันธุ ์ดั้ งเดิมที่เข้ามาอยู่อาศัยแถบนี้ มาช้านาน เนื่ องจากชาวเลไม่มีวัฒนธรรมการจับจองถือว่ า
ธรรมชาติเป็ นของส่วนรวมใครจะเข้าไปใช้พื้นที่ ก็ได้ ลักษณะเช่นนี้ แตกต่ างจากกลุ่มชนโดยทั่วไป
ที่เป็ นเรื่ องยากในการเข้าไปตั้ งถิ่นฐานในดินแดนใหม่ เนื่องจากจะพบกับปัญหาอุปสรรคที่เกิดจาก
การถูกต่อต้านหรื อกี ดกันจากเจ้าถิ่นเดิมที่เข้าไปพักอาศัยอยู่ก่อน
1.3.4การที่ แต่ละกลุ่ มยอมรั บระเบียบกฎเกณฑ์ของรัฐสยามในเวลาต่อมา เพราะ
สามารถสร้ างความมั่นใจความมั่นคงในการครอบครองพื้นที่ สร้างความชองธรรมในการดํารงอยู่
และสามารถสร้างฐานวัฒนธรรมความเชื่อ เช่ นวัดมัสยิดศาลเจ้าของตนเองได้