แนวทางการสืบสานวัฒนธรรมตาลที่เมืองเพชรที่เอื้อต่อวิธีชีวิตของชุมชนบ้านลาด - page 131

๑๑๙
เมืองได รับฟ งเชนนั้นทรงปลื้มพระหฤทั ยและรูสึกขอบใจในความหวงใยของหญิ งชาวบาน จึงได มอบ
แหวนซึ่ งแตกอนเรียกวา “ธรรมรงค” ใหแก สาว ผูนั้น ต อมาชาวบานเลยขนานนามใหบริ เวณนี้เรียกวา
“บานธรรมรงค”ซึ่งตอมาเพี้ยนเปน“บ านถ้ํารงค”จนถึ งปจจุบัน
ตํานานที่ สอง เปนขอมูลจากกํานันถนอมภูเงิน เลาว าสมัยก อนเมืองเพชรบุรีมี เจาเมืองเปน
ผู ปกครอง วันหนึ่งเจ าเมืองเสด็จไปหาดเจ าสําราญโดยขึ้นคานหามไปคางแรมที่นั้น เมื่อไปถึงเจาเมื อง
กระหายน้ํามากอยากจะดื่ มน้ําจึงไปขอน้ํากินจากหญิ งสาวคนหนึ่ง หญิงสาวคนนั้ นก็ ตักน้ําใสขันให กิน
โดยเด็ดหางจาก ๓หางใสในขันน้ําแลวให เจาเมืองกิน พอเจ าเมืองดื่มน้ํ าหางของใบจากก็ลอยตามน้ํา
ขึ้นมาจนจะเข าปากทานก็หยุดพอทานอิ่มเจาเมืองจึงถามวาเพราะเหตุใดจึ งใสหางจากลงในน้ํ าหญิงคน
นี้ตอบวาทานกําลังกระหายน้ํามาเดี๋ยวจะดื่มมากไปจะเปนอันตราย เจาเมืองเห็ นวาหญิงคนนี้ มีปญญาดี
หลั งจากนั้นเจาเมืองออกจากหาดเจาสําราญเสด็จมาพักที่เขา ธํามรงคโดยมีหญิ งคนนั้นตามมาด วยและ
ชอบพบกัน เมื่อเจาเมืองออกจากหาดเจ าสําราญเวลาจะกลั บเจาเมื องจึงถอดแหวนให เป นที่ระลึกกับ
หญิ งผูนั้น จึงตั้งชื่อวา “ธํามรงค” และตอมาเกิดการกร อนเสียงเหลื อวา “เขาถ้ํารงค”
อีกตํ านานหนึ่ง เปนขอมูลจากหนังสือพิ มพเพชรภู มิ ปที่ ๒๐ ฉบับที่ ๔๗๐ ประจําวันที่ ๑๖
กั นยายน๒๕๔๒ วาสมัยกอนมีเจ าชายองคหนึ่งได เสด็จมายั งหมูบ านแหงหนึ่งซึ่ งเดิมเปนป า มีลําหวย
ไหลผ านกลางถ้ํา ภายในถ้ํามีหินงอกหินยอยที่สวยงามพรอมด วยหองหับตามซอกตามมุ มของถ้ํา เมื่ อ
เจ าชายเสด็จมาพบก็พอพระทัยและประทับภายในถ้ํา มีชาวบานคนหนึ่งเอาน้ําใสขันมาถวาย และใส
หลอดหญาปล องลงในขันดวย เจาชายทรงตรั สถามวาใสไวทําไม ชาวบานจึ งตอบว า พระองคเสด็ จมา
เหนื่อยๆถ าดื่มน้ําจากขั นเลยดวยความหิ วกระหายหรือรีบรอนจะทําใหเกิดอาการจุกเสียดตองค อยๆ
ดู ดจากหลอดหญาปลอง พระองค ทรงเห็ นความเฉลียวฉลาดของชาวบานผูนั้น จึ งทรงพระราชทาน
“ธํามรงค ” พรอมเงินทองให ชาวบานผู นั้น เปนที่กล าวขานกันทั่วทิ ศในเรื่องนี้ จึงเรียกหมูบ านนี้ว า
“บานธํามรงค” ตอมานานเขาภาษาอาจเพี้ยนไปจึงกลายเปน “หมูบานถ้ํารงค” ตราบจนปจจุบันนี้
จากคําบอกเลาของอดีตนายกองคการบริหารสวนตําบลถ้ํารงค ทําใหทราบวาตําบลถ้ํารงค มี
หลายสิ่ งหลายอยางที่ถือเป นเอกลักษณที่โดดเดน โดยในป พ.ศ. ๒๕๔๔ ชุมชนถ้ํ ารงคไดมี การพั ฒนาให
เป นแหล งเรียนรูเพื่ อการท องเที่ยว มี สถานที่ และแหล งทองเที่ ยวที่ นาสนใจ เชน หลวงพ อดํา เป น
พระพุ ทธรูปปางหามญาติ เปนรูปหลอสีดํ าทั้งองค ปจจุบันทรุดโทรมลงไปมาก กรมศิลปากรตรวจสอบ
แล วคาดวา หลวงพอดํ ามีอายุ ประมาณ๑,๐๐๐ปแลวบริ เวณหนาถ้ําหลวงพอดํ ามีเจดียรูปทรงสี่เหลี่ ยม
๒ ชั้น ฐานกวาง ๑๖๐ เซนติเมตร สูง ๒๔๐ เซนติเมตร ชั้นที่ ๑ มีพระพุทธรูป๔ ดานพระพุทธรูปด าน
ทิศตะวันออกและทิศเหนื อ เปนพระพุทธรูปปางมารวิชัย พระพุ ทธรูปดานทิ ศตะวันตกและทิศใตเป น
พระพุ ทธรู ปปางสมาธิ ทุ กองค มี ความกวางหน าตั ก ๖๙ เซนติ เมตร ความสูงจากฐานเกศา ๘๒
เซนติเมตร ชั้นที่ ๒ เปนที่ประดิษฐานพระพุทธรูปปางหามญาติ ทั้ง ๔ ด านหนาตั ก ๓๐ เซนติเมตร ยอด