แนวทางการสืบสานวัฒนธรรมตาลที่เมืองเพชรที่เอื้อต่อวิธีชีวิตของชุมชนบ้านลาด - page 121

๑๐๙
ตาลโตนดโดยทั่วไปคือผู ชายจะขึ้นตาลและผูหญิ งเคี่ยวตาลและมักจะเป นสามีภรรยากันสมัยกอนผูชาย
ที่ทําน้ําตาลโตนดจะศึกษาวิธี การขึ้นตาล นวดตาลจากพอในขณะที่ผูหญิงจะไดรับการถ ายทอดวิธี การ
เคี่ยวตาลจากแม (ถนอม ภูเงิน. ๒๕๕๕ : สั มภาษณ)
สําหรับผูหญิงที่ขึ้นตาลเองในชุมชนบานลาดคือนางเชื้ อ มีนุชปจจุบันอาย๗๘ป
อยู ที่หมูบานไรกราง ตําบลไรสะทอนปาเชื้ อเลาวา เริ่มขึ้นตาลตั้ งแตอายุ ๑๒ ป ดวยความซุกซนที่เห็ น
พ อแม ขึ้นตาลเลยอยากขึ้นบาง เมื่อจบชั้ นประถมศึกษาป ที่ ๔ นางเชื้อ มี นุชไดติ ดตามพ อไปขึ้นตาล
เรี ยนรู วิธี การนวดตาลและปาดตาลจนสามารถทําเองได ขณะนี้ ไดจั ดทําแหลงเรี ยนรู ภู มิ ป ญญา
ตาลโตนดของชุมชนบานลาด เพื่อเป นแหลงเรียนรูของนั กเรี ยน นักศึกษาและผูสนใจโดยทั่วไป อาชี พ
การทําตาลโตนดจะตองมีความอดทน ตองทําทุกวัน (เชื้ อ มีนุช. ๒๕๕๕ : สั มภาษณ)
ในอดีตตนตาลมีจํานวนมาก อาชีพการทํ าน้ําตาลโตนดของชุมชนบานลาดไดรั บ
การถายทอดจากครอบครัวกันตอมาเรื่อย ๆ ในสังคมเกษตรกรรม ภายใตสภาพแวดลอมที่เป นทองนา
และมี ตนตาลขึ้นอยางหนาตาตามคันนาทั่ วไปในชุมชนบ านลาด ตอมาจนถึ งปจจุบันตนตาลอายุ มากขึ้น
ใหผลผลิตไมเต็มที่ ตนสูงเกิ นไปเปนปญหาในการขึ้ นลงจึ งถูกขายต นเพราะไมสามารถทํ าประโยชนได
นอกจากนี้ พื้นที่ปลู กตาลเปนพื้นที่เช าจึงไมไดมี การบํารุ งรักษาหรื อปลูกเพิ่ ม (อํานาจ ภูเงิน. ๒๕๕๕ :
สั มภาษณ) สํ าหรับในชุ มชนบานลาดที่ มี การปลูกตาลในลักษณะของสวนตาลเปนครั้งแรก โดยนาย
ถนอม ภูเงินที่หมู ๔ ตําบลถ้ํารงค อําเภอบ านลาด มีการปลูกตาล จํ านวน๔๕๐ ตน บนเนื้อที่ ๑๐ ไร
สื บทอดการทําน้ําตาลโตนด ในป พ.ศ. ๒๕๓๕ปจจุบันสวนตาลแหงนี้เป นแหลงเรี ยนรูเรื่องตาลโตนดที่
สํ าคัญของเด็ก และเยาวชนทั้งในและนอกจังหวัดเพชรบุรี
๑.๒.๔ การเปลี่ยนแปลงที่มีผลตอการประกอบอาชีพทํ าน้ําตาลโตนดของชุมชนบานลาด
(๑) การเปลี่ยนแปลงดานสภาพนิ เวศ
๑) การทํานาทั้งป
ต นตาลเปนพื ชที่ เจริ ญงอกงามไดดี ในสภาพภูมิ อากาศแห งแลงและ
สามารถเติบโตไดในดินหลายชนิดสําหรับที่ชุมชนบานลาดตนตาลจะขึ้นอยูตามคันนาในลักษณะที่ มีการ
ทํ านาควบคูกับการทํ าตาลหรือที่ เรียกวา “ทุ งนาปาตาล” ซึ่งเปนเอกลักษณสําคัญของเมื องเพชรมา
ยาวนาน ในอดี ตการทํานานั้นชาวนาตองรอน้ําฝนที่ตกตามฤดู กาลเพียงอยางเดียว ทําใหในชวงหนาแลง
มี ระยะเวลาสําหรั บการพักนาดวยการทิ้ งนาใหแห ง โดยเริ่มตั้ งแตเดื อนเมษายนเปนต นไป และมี
ช วงเวลาประมาณ ๖-๗ เดือน ในระหว างนี้ชาวนาจึ งหันมาขึ้นตาลเพื่ อสรางรายไดอี กทางหนึ่งทําให
สมัยกอนต นตาลมีจํานวนมาก สวนพื้ นที่ทํานายังนอยอยู แตเมื่อเริ่มมีระบบชลประทานอย างทั่วถึงมาก
ขึ้นทําใหมี น้ําสํ าหรับการเพาะปลูกตลอดทั้งปและน้ํามีปริมาณมากพอตอการทํานาไดปละ ๒ ครั้ง และ
ค อย ๆ เพิ่มกลายเปน๔หน เรียกวา “การทํานาปรัง” หรือทํามากเทาที่จะสามารถทํ าได หรื อเรี ยกวา
“นาเปรอะ” การทํ านาในลักษณะนี้ ทําใหตาลไมฟนตัว เนื่องจากตนตาลถูกน้ําแชโคนทั้งป ทําใหตนตาล