nt141 - page 97

89
ทําให้ ชุ มชนได้แลกเปลี่ ยนการเรี ยนรู ้จากนั กท่ องเที่ ยว และเข้าใจการอยู่กับผู ้อื่ นอย่ างดี ซึ่ ง
สอดคล้องกับ ยุ กติ มุกดาวิ จิตร (2548) อ้างถึง วิ ชิ ต นันทสุ วรรณ (2528) กล่ าว่า การถ่ ายทอด
ระหว่างวัยของชาวบ้าน ยืดหยุ่นอนุญาตให้ ชาวบ้านแต่ละคนได้มีประสบการณ์ตรงจากการปฏิ บัติ
หรื อกฎเกณฑ์ค่ านิยมต่ างๆกับประสบการณ์ ของแต่ละคนและสุ ทินนพเกตุ (2549) กล่ าวว่า การ
เรี ยนรู ้ที่จะยกย่องให้เกียรติซึ่ งกันและกันอย่างเท่าเที ยม โดยปราศจากการเลือกปฏิ บัติด้วยเหตุแห่ ง
ความแตกต่างทางเพศฐานะการศึกษาสั ญชาติ ศาสนา ภาษา สี ผิวหรื อวัฒนธรรมประเพณี และ
บุคคลในทุ กสถานภาพ
องค์ประกอบที่ 1ชุมชนต่อเงื่อนไขคุณธรรมจากการวิจัยพบว่า
ผู ้ เชี่ยวชาญมี ความเห็นสอดคล้องเป็ นอันหนึ่ งอันเดียวกันว่าเป็ นความเห็นด้วยมาก
ที่สุ ดคื อ
-ไม่สนับสนุ นการนําสิ่งเสพติ ดและการค้าขายสิ่ งเสพติ ดจากนักท่องเที่ยว
-มีการกระจายรายได้ให้ ทุกคนที่เกี่ยวข้องได้รั บประโยชน์
-มีพฤติกรรมเอื้ออาทรและจิ ตอาสาเพื่อความร่ วมมือในชุมชน
- ผู้ นําชุมชนต้องมีคุณธรรมเป็ นหลัก
เมื่อพิจารณาถึ งองค์ประกอบชุมชนต่อเงื่อนไขคุณธรรมพบว่าชุมชนบ้านถํ้ าลอด
ต้องร่ วมมื อกับป้ องกันสิ่ งเสพติ ดที่จะนําเข้ ามาโดยนักท่องเที่ยว ไม่ว่าจะในรู ปแบบการค้าขายแก่
ชาวบ้านหรื อต่ อนักท่องเที่ ยวด้วยกันเอง โดยผู ้ นําชุ มชนต้องมี คุ ณธรรมเป็ นหลักมีการกระจาย
รายได้ให้ทุ กคนที่เกี่ ยวข้องได้รั บประโยชน์ และมี พฤติ กรรมเอื้ ออาทร และจิ ตอาสาเพื่อความ
ร่วมมื อในชุมชน ซึ่ งสอดคล้องกับพระราชดํารัส (2529) ดังนี้ การบําเพ็ญประโยชน์ช่ วยเหลือผู้อื่น
เป็ นปั จจัยที่สร้ างสรรค์ความมุ่งดี มุ่งเจริ ญต่อกันความรักใคร่ ความเพื่อแผ่กันและกันซึ่ งในที่สุ ดจะ
ก่ อให้เกิดความสามัคคี เป็ นปรึกแผ่นในแผ่นดินขึ้ นและพระราชดํารัส (2512) ดังนี้ ผู้ที่ทํางานให้
เกิ ดประโยชน์ แก่ ส่ วนรวม ย่อมได้ประโยชน์ แก่ ส่ วนของตนด้ วย ผู้ที่ ทํางานโดยเห็ นแก่ ตั ว
เบียดเบียนส่วนรวม ย่อมบั่นทอนทํางานความมั่นคงของประเทศชาติ และที่สุ ดตนเองก็จะเอาตัวไม่
รอดและประเวศวะสี (2544) กล่าวว่า จิตใจพอเพี ยงทําให้รั กและเอื้ออาทรผู ้ อื่นได้ คนที่ไม่พอจะ
รั กคนอื่นไม่เป็ นและทําลายกันมากและ บุ ญเลิศ จิตรตั้ งวัฒนา (2548) กล่ าวว่า การท่ องเที่ยวเชิ ง
วั ฒนธรรมจะต้องเป็ นการท่ องเที่ ยวในลักษณะที่ ให้ ชุ มชนท้องถิ่ นมี ส่ วนร่ วมและได้ รั บ
ผลประโยชน์ โดยยึดหลักที่ว่าต้องให้ชุ มชนท้องถิ่นมี ส่ วนร่ วมในการจัดการท่องเที่ยวและได้รั บ
ผลประโยชน์จากการท่องเที่ยวอันเป็ นการกระจายรายได้สู ่ชุ มชนท้องถิ่น และสมพร เทพสิ ทธา
(2549) กล่าวว่า เศรษฐกิ จพอเพียงมุ่ งให้เกิ ดสังคมที่ มีความสุ ขสงบประชาชนมี ความเมตตาเอื้ อ
อาทรช่ วยเหลือซึ่ งกันและกัน ไม่ใช่ ต่างคนต่ างอยู่ มุ่งให้เกิดความสามัคคีร่วมมื อกัน เพื่อให้ทุ กคน
อยู่ร่ วมกันได้อย่ างปราศจากการเบียดเบียนกันและสถาบันไทยพัฒน์ (2550) กล่าวว่าปรั ชญาของ