nt141 - page 94

86
-ทราบถึงศักยภาพของตนเองในการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่เหมาะสม
-ชุมชนควรเป็ นผู้กําหนดข้อห้ามกฎระเบียบต่างๆด้วยตนเอง
-การจัดการที่พักควรสอดคล้องและเหมาะสมกับสิ่งแวดล้อมของหมู่บ้าน
- คนในชุ มชนต้องได้รับผลประโยชน์โดยเท่ าเทียมกัน
-การแก้ปัญหาทําไร่เลื่อนลอยในหมู่บ้าถํ้าลอดควรแก้ไขโดยการกําหนดพื้นที่ เกษตรกรรม
เป็ นสัดส่ วนอย่างชัดเจน
ข้อความที่กลุ่มผู ้ เชี่ยวชาญมีความเห็ นสอดคล้องเป็ นอันหนึ่ งอันเดี ยวกันว่าเป็ น
ความเห็ นด้วยมากคือ
-ไม่นําวัฒนธรรมมานํ าเสนอในรูปแบบสร้างเป็ นการแสดง
เมื่ อพิจารณาถึง องค์ประกอบชุมชนต่ อคุณลักษณะความมี เหตุมีผล เห็ นว่าบ้าน
ถํ้าลอดยังมีวัฒนธรรมบางอย่างที่ขาดการสื บทอดควรได้รั บการฟื้ นฟูให้เกิ ดความเหมาะสมในแต่
ละช่ วงเทศกาล โดยทราบถึงศักยภาพการจัดการท่ องเที่ยวทางวัฒนธรรมของตนเอง และไม่ นํา
วัฒนธรรมมานําเสนอในรู ปแบบของการแสดงซึ่ งสอดคล้องกั บนิศา ชัชกุล (2550) กล่ าวว่า การ
นําเอาวัฒนธรรมประเพณี มาเป็ นสิ่ งจูงใจให้นักท่องเที่ยวเดินทางเข้ามาเยือนมักจะมุ่งเน้นในด้าน
การค้า ด้านความสวยงามลดความประณี ตลง เป็ นการแสดงวัฒนธรรมเพื่อโชว์ความตื่นตาตื่ นใจ
โดยละทิ้งถึงสาระที่ สัมพันธ์กันกับวิถีของคนในท้องถิ่น รวมทั้ งคุณค่าที่แท้จริ งที่มีต่อสั งคมท้องถิ่น
และอมราพงศาพิ ชญ์ (2548) กล่าวว่า การแสดงศิลปะในรู ปแบบต่างๆควรเป็ นการแสดงเพื่อให้
สมาชิกในสังคมชื่ นชมมีส่ วนของขนบธรรมเนี ยมประเพณี และความเชื่อรวมอยู ่ในการแสดงนั้ นๆ
ผู ้ ชมมีความเข้าใจและสนใจในการแสดงนั้ นอย่างจริ งใจถ้าจะนําศิลปะไปตัดต่อให้สั้ นเพียงเพื่อเอา
ใจนักท่องเที่ยว ถือว่ าเป็ นการทําลายศิ ลปะดั้ งเดิ มและไม่สมควรทํา และ กิ ตติศักดิ์ ปรกติ (2550)
กล่าวว่าสิทธิ ชุมชนเกี่ยวกับการอนุ รักษ์ฟื้ นฟูจารี ตประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่นและวัฒนธรรมอันดี
โดยแท้นั้ นโดยทั่วไปหมายถึงสิ ทธิที่จะยืนยันการธํารงรั กษาจารี ตประเพณี ภูมิปั ญญาท้องถิ่นและ
วัฒนธรรมอันดีของท้องถิ่นในการทําการอย่างใดอย่างหนึ่ งด้วยการฟื ้ นฟูขึ้ นใหม่ ปกป้ องรักษาหรื อ
ขจัดการรบกวนแทรกแซงหรือสอดเช้าเกี่ยวข้องโดยมิชอบหรื อโดยปราศจากเหตุ ผลสมควร
ประชาชนในท้องถิ่นต้องได้ รับผลประโยชน์ โดยเท่ าเทียมกันทั้ งกลุ่ มที่ส่ งเสริ ม
การท่องเที่ ยวทางวัฒนธรรมไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้ อมซึ่ งสอดคล้องกับบุญเลิศ จิตรตั้ งวัฒนา
(2548) กล่าวว่า การท่องเที่ ยวเชิงวัฒนธรรมจะต้องเป็ นการท่องเที่ ยวในลักษณะที่ ให้ชุ มชนท้องถิ่น
มีส่ วนร่ วมและได้รับผลประโยชน์ โดยยึดหลักที่ว่าต้องให้ ชุมชนท้องถิ่นมี ส่ วนร่ วมในการจัดการ
ท่ องเที่ยวและได้ รั บผลประโยชน์จากการท่ องเที่ ยว อันเป็ นการกระจายรายได้สู่ ชุ มชนท้องถิ่ น
และ สมพร เทพสิ ทธา (2549) กล่ าวว่ า เศรษฐกิ จพอเพี ยงมุ่ งให้ เกิ ดสั งคมที่ มี ความสุ ขสงบ
ประชาชนมี ความเมตตาเอื้ออาทรช่ วยเหลื อซึ่ งกันและกัน ไม่ ใช่ต่ างคนต่างอยู่ มุ่งให้ เกิ ดความ
สามัคคีร่วมมื อกัน เพื่อให้ทุกคนอยู่ร่ วมกันได้อย่างปราศจากการเบียดเบียนกัน