nt141 - page 93

85
เมื่ อพิจารณาถึง องค์ประกอบชุมชนต่อคุณลักษณะความพอประมาณ เห็นว่ าการ
จัดการการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมนั้ นชุมชนควรจะทําอย่างเป็ นขั้นเป็ นตอนและการวางแผนที่ ดี
ไม่ ว่าจะเรื่ องของการลงทุนทรั พย์ และการนําวัฒนธรรมของตนมานําเสนอ โดยสร้ างรูปแบบการ
ท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมที่เหมาะสมกับชุมชนของตนเองและไม่เน้ นรายได้จากการท่องเที่ยวเพียง
อย่างเดี ยว การสร้ างรู ปแบบการท่องเที่ ยวทางวัฒนธรรมต้องเหมาะสมกับชุมชน และระยะเวลา
ไม่เปลี่ ยนแปลงตามกระแสภายนอกที่มีความพร้ อมทางทรัพยากรด้านการท่องเที่ ยวมากกว่าตนเอง
เพราะหากดําเนิ นเกินความสามารถชุ มชนจะเกินความล้มเหลวตามมาซึ่ งสอดคล้องกับพระบรม
ราโชวาทพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว (2541) ความว่า การพัฒนาประเทศจําเป็ นต้องทําตามลําดับ
ขั้ นต้องสร้ างพื้ นฐานคือความพอมี พอกินพอใช้ของประชาชนส่วนใหญ่ เป็ นเบื้องต้นก่อน และ
พระธรรมปิ ฎก (2539) กล่าวว่าสั งคมมีลักษณะพิเศษจะไปเอาตัวอย่างจากสังคมที่ พัฒนาแล้วมาใช้
ไม่ได้ มันไม่เหมื อนกันและสุ เมธตันติเวชกุล (2549) กล่าวว่ า เศรษฐกิจพอเพียงนี้ พระบาทสมเด็จ
พระเจ้าอยู่หัวบอกว่าคําที่สําคัญที่สุ ดในเรื่ องราวที่อธิ บายมานี้ คื อคําว่าพอทุ กคนต้องกําหนดเส้ น
ความพอให้กับตนเองให้ ได้ และยึ ดเส้นนั้ นไว้เป็ นมาตรฐานของตนเอง คําว่าพอนั้ นต้องดูตัวเอง
ดูรายได้ของตนเองดู ขีดความสามารถของตนเองและขีดเส้นนั้ นให้เหมาะสม
มีอาชีพที่หลากหลายโดยเฉพาะอาชีพการเกษตร เพื่ อรองรับในช่วงที่ไม่ใช่ ฤดูการ
ท่ องเที่ยวเพื่ อให้มีรายได้ หรื อมี แหล่งอาหารอื่นๆอย่ างเหมาะสม โดยไม่มองการท่องเที่ยวเป็ น
รายได้หลักซึ่ งสอดคล้องกับ วิวัฒน์ชัยอัตถากร (2548) กล่าวว่า ไม่ละทิ้งภาคการเกษตรกรรมซึ่ ง
เป็ นหลักของคนส่วนใหญ่ ในสังคมไทยและทําให้เราได้เปรี ยบประเทศอื่ นมากที่มีภาคผลิ ตอาหาร
ในสังคมได้
พิ จารณาว่าชุมชนตนเองมี ความสามารถรองรับนั กท่องเที่ยวได้ในระดับใด โดย
รู ปแบบของการท่องเที่ ยวทางวัฒนธรรมในบ้านถํ้ าลอดควรมีการแบ่งเป็ นช่วงฤดูการท่องเที่ ยวและ
นอกเหนื อจากฤดูการท่องเที่ยว
การใช้เทคโนโลยีในการจัดการท่ องเที่ยวในหมู่ บ้านถํ้ าลอดถื อว่ ายังมี ความจํา
เป็ นอยู่มากซึ่ งสอดคล้องกับนิ ศา ชัชกุล (2550) กล่ าวว่าสื่ ออิเล็กทรอนิ กส์ เป็ นการติดต่ อสื่อสาร
จากหนึ่ งช่ องทางไปสู่ อีกหลายช่ องทาง และเป็ นเครื่ องมื อในการสื บค้นข้อมูลต่ างๆ ได้ และ
บดินทร์ วิจารณ์ (2550) ที่ กล่าวว่า เทคโนโลยีจะมีส่ วนต่อความสําเร็ จทั้ งในการเรี ยนรู ้ และการ
จัดการองค์ความรู ้ ซึ่ งเป็ นระบบที่ช่วยจัดเก็บง่ายต่อการสื บค้น
องค์ประกอบที่ 1ชุมชนต่อคุ ณลักษณะความมีเหตุมีผลจากการวิจัยพบว่า
ผู ้ เชี่ยวชาญมี ความเห็นสอดคล้องเป็ นอันหนึ่ งอันเดียวกันว่าเป็ นความเห็นด้วยมาก
ที่สุ ดคื อ
-ฟื้ นฟูวัฒนธรรมไทใหญ่ที่หายไปขึ้ นมา ให้เหมาะสมกับเทศกาล