ne192 - page 45

๓๙
(อธิบาย – เราจะแสดงพุทธโอวาท ซึ่งไดมาจากหนังสือเกาโบราณ ซึ่งเหมือนเปนพุทธทํานาย ซึ่ง
ทายปจจุบัน วาเมื่อถึงปพุทธศักราชสองพันกวา หญิงสาวจะแตงงานตั้งแตอายุ ๑๓ ป คนหัวหงอกทําทา
เหมือนหญิงสาว คนอายุปูนลุงก็กลั บมาจีบสาวรุนหลาน เปนบรรพชิตก็ไม ประพฤติตามจารีต ซื้อวัวควายไว
ขาย นิยมวัตถุขาวของเงินทอง แสดงมุสาวาท เหินหางจากหลักธรรม)
ขอวิจารณที่พระอุ บาลีคุณูปมาจารย กลาววิจารณนั้น พระอุบาลีคุณูปมาจารยเห็ นวาเปนเรื่องตลก
แตในระดับชาวบานยังเปนที่หวั่นวิตก (เพิ่นวาตั๋ วหัวใจสะดุง) แต พุทธทํานายที่พระอุบาลีคุณูปมาจารยรับรู
และวิจารณคือพุ ทธทํานายฉบับที่เรียกวา “กาลนับมื้อสวย” หรือ “บั้ นกาล” ในวรรณกรรมเรื่อง “พญาปส
เสนทิ์” ซึ่งกลาวถึ งความวิปริตที่จะเกิดขึ้นกอนที่จะสิ้นสุดศาสนา ซึ่งพระอุบาลีคุณูปมาจารยไม ไดกลาว
วิจารณพุทธทํ านายฉบับรอยแกวที่อยู ในกลุมตํานานพญาอินทร พุทธทํานาย (พื้ นเมืองกรุ ง) แตอยางใด
นอกจากพระอุบาลีคุณูปมาจารยจะกลาววิจารณพุทธทํานายไวในสิริจันโทวาทยอดคําสอนแลว ยัง
มีบทแก พุทธทํานายในวรรณกรรมเรื่องพญาป สเสนทิ์อี ก โดยกลาววา
เปนคําเถ า อาจารยตั้งแตเกา
เพิ่ นหาก ทวยแตงไว ภายหน าบอนบเห็น
อันวา คนภายซอย ฟงคําคึ ดวาแมน
พากั น ตกใจยาน เฮฮานไปทุกแหง
ยานแต มาพบพอ คําเถ าเพิ่นกลาวสอน ไว นั้น
อันที่ ความจริงแท คําบูฮานเว าบแมน๒
(อธิบาย - เปนคําผู เฒา อาจารยแต เดิม ที่ทานแตงหลอกไว คนที่เกิดภายหลังนึกวาใช พากันตกใจ
กลัวจะเจอกเหมือนดั งที่ทานแตงขอความหลอกไว แทที่จริงแลวคําโบราณกลาวนั้นไมจริ ง)
แนวความคิดของพระอุบาลีคุณูปมาจารย เปนแนวคิดใหมที่ อิงอยูกับคั มภีรหลักทางพุทธศาสนา ที่
ไมใชพุทธศาสนาแนวประชาชน จึ งยึดหลักในพระไตรปฎกเปนสําคั ญ โดยทานเห็นวาความเจ็บไขไดปวย
ฝนแลง น้ําทวม พระสงฆประพฤติผิดในวินัย กษัตริยไมทรงทศพิธราชธรรม เด็กไมยําเกรงผู สูงอายุ ลูกศิษย
ไมยําเกรงครูอาจารย เป นของที่มี อยูประจําโลก เกิดก อนหนาพระพุ ทธเจาตรัสรูด วย (ของหมูนี่มี ประจําใน
โลกเฮานี้ กอนแต พระพุทธเจาก็ โดยดามดั่งเดียว) และพระอุบาลีคุณูปมาจารย ยังกลาววา ศาสนายั งมั่นคง
ใครทําบุญอะไรยั งไดกุ ศลเหมือนเดิม (ศาสนาบหอนสวย ใผทําบุญไดคือเกา)
๒. อิทธิพลในวรรณกรรมผูมีบุญ
พุทธทํานายทองถิ่น ติดอยู ในกลุมของหนังสือผู มีบุญ ซึ่งเปนลักษณะจดหมายลูกโซ ที่เกิ ดขึ้นใน
ภาคอีสาน โดยผูศึ กษามีความเห็ นวา วรรณกรรมพุทธทํ านายทองถิ่นกลุมนี้ เกิดขึ้นกอนที่จะเกิดผี บุญใน
๒พระอุบาลีคุณู ปมาจารย (จันทร สิ ริจนฺโท), เรื่องเดิม, ๑๘.