ne192 - page 39

๓๓
ปกุนที่ปรากฏในศิลาจารึก คือปที่พระไตรปฎกจะหายไป และเมื่อศาสนาจะสิ้นลง ศาสนาจะสิ้นลง
ในเดือนหกปชวด ดังนั้นจึงเปนไปไดวา แนวคิดเรื่องปกุนนั้ น เปนปที่มีความโกลาหลอย างมาก และศาสนา
จะสิ้นสุดในปชวด ซึ่ งหลักฐานที่ปรากฏในศิลาจารึกนครชุ มก็ยังไมชัดเจนวาสงอิทธิพลถึ งอาณาจักรใกลเคียง
หรือไม อยางไร แต ผูศึ กษาพบหลักฐานเพิ่มเติ มใน “ปญจพุทธศักราชวรรณา” ในปญญาสชาดก ๓๔ ซึ่ ง
กลาวถึ งเหตุการณหลั งจากป พ.ศ. ๒,๐๐๐ เปนตนไปจะเกิ ดความโกลาหลในสังคม เริ่มตั้งแตปชวดเปนตน
ไปถึงปกุน และในปกุนจะปรากฏผู มี บุญมาปรากฏตัว ดังตอไปนี้
“...สมเด็จพระผูมี พระภาคเจา ไดทรงแสดงธรรมะแกภิกษุทั้งหลายวา ดูกรภิ กษุทั้งหลาย เมื่อ
พระตถาคตปรินิพพานในปมะเส็ ง ขึ้น ๑๕ ค่ํา เดือน ๖ ศาสนาจั กดํารงอยูถวน ๕,๐๐๐
พรรษา เมื่อศาสนาลวงไปได ๕๐๐ ป ภิ กษุณีก็หมด เมื่อศาสนาลวงไปได ๑,๐๐๐ ป พระ
ศาสนาหมด เมื่อศาสนาลวงไปได ๒,๐๐๐ ป จะมีพระราชาผูปราศจากธรรม ทําลายล างพระ
ศาสนาของพระตถาคต กระทํากุลียุคใหเกิ ดขึ้นเปนการใหญ มหาอุปทวต าง ๆ ก็จะบังเกิดขึ้น
แกประชาชนชาวโลก จักปรากฏดั งพยากรณนี้ ครั้นลวงไปบุคคลผูทรงธรรมก็ จะละทิ้งธรรม
เสีย ในปฉลู นั้น ปจจามิตรจะกระทําไมตรีจิตทอดสนิ ทคิดฆามิตรของตนเสีย บุ คคลผูเป น
บัณฑิตจะกลับกลายเป นคนอันธพาลดุจคนใบ และเป นคนลามกประกอบแตอกุศลกรรม ถือ
อาวุธคอยแตจะประหั ตประหารซึ่งกันแลกัน ยังมหาชนทุกแหลงใหถึงซึ่งความพิ นาศ เมื่อถึ งป
เถาะพวกอันธทมิฬจั กกระทําอันตรายแกพระศาสนา แลย่ํ ายีพระศาสนา มหาชนจักถือเอาแต
ขางมิจฉาทิฐิ ตามพวกอันธทมิฬไปหมด ถึงปมะโรง หมอกแห งความตายจักปรากฏแกมหาชน
เปนอันมาก ถึงปมะเส็งพวกอันธทมิฬจักได รับความสุข คนซึ่ งเปนบัณฑิตตามชนบทตาง ๆ จัก
ถึงซึ่งความเปนคนยากจนเข็ญใจ ถึ งปมะเมีย พวกประชาชนพลเมืองจักพากันทิ้งเหยาเรือน
เคหสถานเขาหาปาเปนที่ อยู บานจะกลายเปนปา ปาจะกลายเปนบาน จะปรากฏในกาล
ขางหนา ถึงปมะแม ประชาชนตางจะไดรับมหันตทุกข ตองจากบุตรภรรยาสัญจรไปในตางทิศ
ถึงปวอก สมณะ พราหมณาจารยจักพากันทิ้งอาวาสสถานพากันไปเรนอยูตามอรัญประเทศ
ถึงประกาชาวโลกทั้งปวงจักเราร อนดุจไฟไหม ถึงปจอบุตรจักฆาบิดาและรบราฆาฟนกันเอง
ถึงปกุ นพระราชาแลมหาอํามาตยทาวพญาทั้งปวงจะตองเคารพนบนอบตอคนอนาถา
บานเมืองจักเจริญขึ้น ในปกุ นนั้นจั กไดเห็นผูมีบุ ญ เมื่อศาสนาลวงไปได ๒,๒๕๐ ป เอกศกนั้น
ประชาชนจักไดเห็ นผูมีบุญญาธิ การ แลวผูมี บุญญาธิการก็หมดไปเบื้องหนาแตนั้น เมื่อ
ศาสนาลวงไปได ๓,๐๐๐ป การประชุมแหงอุโบสถของอนาคาริกบุคคลจั กสิ้นไป...”๓๕
ปญจพุทธศั กราชวรรณนา ที่ปรากฏตอนทายของปญญาสชาดก ซึ่งมีอิ ทธิพลตอลานชางอยางมาก
ทั้งนี้เพราะล านชางรูจักปญญาสชาดกดีจนกระทั่งสามารถนํามาแตงเปนวรรณกรรมตามแบบฉบั บของลาน
๓๔ปรากฏในปญญาสชาดกฉบั บกรมศิลปากร แตไมพบวามีปรากฏในปญญาสชาดกภาคเหนือ
๓๕ปญญาสชาดก เล ม ๒, พิมพครั้งที่ ๒ (กรุงเทพฯ : ศิลปาบรรณาคาร, ๒๕๔๙), ๖๙๙-๗๐๐.