untitled - page 94

๘๔
เสียงหรืออย างนอยก็ ตั้งแตสองเสียงขึ้นไป สําหรับการเลนผีขนน้ํานั้นใชแคนเปาคลอไปตามจังหวะ
ของเสียงกลอง และฆ อง รวมทั้งเครื่องดนตรีประกอบจังหวะชนิดอื่น ๆ เสียงแคนจะทําให ผูเลนผี
ขนน้ําอยากเตนรวมสนุกสนาน เพราะเสียงแคนนั้นมีเสียงสามารถเราใจได
ภาพที่ ๔.๓๖ ความร วมมือร วมใจของชาวบานในหมู ตาง ๆ ที่ นําผีขนน้ําในหมูบ านของตนเองมารวมแสดงใน
งาน
๔.๑.๓ ประเพณีแห ตนดอกไม
บานอาฮี อําเภอทาลี่ จังหวัดเลย เปนหมูบานที่ตั้งอยูริ มฝงแมน้ําเหื อง ซึ่งเปน
แมน้ําที่เปนเส นแบงเขตแคนกั้นระหวาง ไทย กับ สปป.ลาว เปนหมูบ านที่มี ความเจริญรุงเรือง
มาตั้งแต อดีตตั้งแตเป นที่ ตั้งของเมืองตูมการเป นที่ตั้ งของอําเภออาลี่ ตลอดจนการเป นแหลง
ศูนยกลางของวั ฒนธรรมไทยลาว ลุ มแมน้ําเหื องกอนที่ ไทยจะเสียดิ นแดนฝ งขวาของแมน้ําโขง
ใหแกประเทศฝรั่งเศสก็มีเมืองที่เปนอารยะธรรมรวมสมัยกั บหมูบานหรือชุ มชนที่ตั้งอยูในแขวงไช
ยะบุรี ประเทศสาธารณรั ฐประชาธิปไตยประชาชนลาวเปนอยางดี และในอดีตนั้นบานอาฮีที่เปน
หมูบานที่เดินทางไปมาหาสูไมคอยสะดวกจึงทําใหวิถีชีวิตต าง ๆ ยังคงยึดถือดํ าเนินสืบทอดผานภู มิ
ปญญา ของชาวบานมาแตละรุนไดอยางคอนขางยั่งยืน จึ งทําใหหมูบานอาฮี ในปจจุบันมี การสื บ
ทอดขนบธรรมเนียมประเพณีในอดีตไวอย างดีจึงทําใหไมค อยเสื่อมคลายและที่สําคัญการใชภาษา
พูดที่เป นภาษาไทยเลยสําเนียงหลวงพระบางและภาษาพูดบางคํ ายังใชเฉพาะเช นกับที่เคยใช ใน
อดีต นอกจากนั้ นวัฒนธรรมการกินอยู การประกอบอาชีพ และพิธีกรรมทางศาสนาก็ยังคงยึดถือ
สืบตอกั นมาเปนอยางดีจนถึงปจจุบัน
๔.๑.๓.๑ บริบทเกี่ยวกับประเพณีแหต นดอกไม
ประเพณีแหต นดอกไมเป นประเพณีทองถิ่นของชาวบานที่มี พื้นที่ตั้ งอยู
ตามที่ราบลุ มแมน้ําเหือง แม น้ําเลย แม น้ําโขง ถือว าเปนประเพณีของการเอาบุ ญในงานบุ ญ
สงกรานต หรือที่ เรียกวา “ การเอาบุ ญตนดอกไม ” โดยชาวบานจะใชวั ดเปนศูนย กลางในการ