bk128 - page 13

3
ระดับไดอยางรวดเร็ว รวมไปถึงศูนย กลางขอมูลทําหนาที่เปนสื่อกลางเชื่ อมโยงขอมูลขาวสารจาก
แหลงขอมู ลไปยังผู รับขอมูลคื อประชาชนที่ฟง เพื่ อใหประชาชนนํ าไปใชประกอบการตัดสินใจใช
ในกิจกรรมประจําวั น จัดเปนรู ปแบบการใชสื่ อกระจายเสียงเพื่ อประโยชนสาธารณะ ดํ าเนินการ
โดยไมแสวงหากํ าไร เงิ นทุนที่ นํ ามาเปนค าใชจ ายในการดําเนินงานไดมาจากการบริ จาคจาก
ประชาชนและการชวยเหลือจากรัฐหรื อองคกรต างๆถือวาเปนสื่ อที่ไม เปนอุปสรรคตอผูอานและ
เขียนหนังสื อไมได เป นสื่อที่ส งไปไดไกล ไม มีขอจํ ากัดด านการขนสงเหมือนหนังสื อพิมพ หรือ
นิ ตยสาร และเปนสื่อที่มีราคาถูกเพี ยงแตมีเครื่ องรับเทานั้ นก็สามารถรั บฟงโดยไม เสียค าใชจาย
(ชูสิทธิ์ ขันตยานุกู ลกิจ, 2544)
การนําเอาสื่ อวิทยุ มาใชในการเผยแพรข าวสารขอมูลในประเทศไทย ไดถู กคนในสังคม
มองวาสื่อวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศนถู กปดกั้น ไม มีความอิสระการรายงานขาวหรือขอมูล
ตาง ๆสวนใหญมาจากรั ฐบาลเพียงฝ ายเดียวนอกจากนั้นยังมีป จจัยทางดานธุ รกิจเข ามาเกี่ยวของ
สื่อวิ ทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน ไมได ทําหนาที่ เปนสื่อมวลชนอย างแทจริง ไมสามารถทํ า
หนาที่ เป นสื่อกลางในการนําเสนอข าวสารรายการตาง ๆที่ เปนประโยชนได ดังนั้นจึงเกิดการ
เรียกรองใหมีการแกไขรัฐธรรมนูญเพื่อใหสื่อวิ ทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน ไมอยูภายใต การ
ควบคุมของรัฐบาลโดยมีแนวความคิดวาคลื่นวิทยุกระจายเสียงและวิ ทยุโทรทั ศนนั้ นเปนทรัพยากร
ของชาติที่ มีค าและมี อยูอย างจํากั ด จําเป นต องมีการจั ดสรรคลื่นความถี่ วิทยุและกํ ากับดู แลการ
ประกอบกิจการวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศนขึ้ นใหม ใหอยูในการกํ ากับดูแลขององค กรที่
เปนอิสระและไมขึ้ นตรงตอรัฐบาล เพื่อใหเกิ ดประโยชนสูงสุ ดกับประชาชนจึงนับเป นจุดสําคัญที่
ทําใหเกิดการเปลี่ยนแปลงทางวงการวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศนครั้งสําคัญของประเทศไทย
ซึ่งหลังจากไดมีการแกไขรัฐธรรมนูญ ได มีการระบุ ไวอยางชั ดเจนตามมาตรา 40 รัฐธรรมนูญแหง
ราชอาณาจักรไทยพ.ศ. 2540 วา กําหนดใหมีคลื่นวิทยุเป นทรัพยากรสื่อสารเพื่ อประโยชนของ
สาธารณะและใหมีองคกรอิ สระจัดสรรคลื่นและกํ ากับดูแลใหเปนประโยชนทั้ งในระดับชาติและ
ระดับท องถิ่นใหหลักประกันเรื่องสิทธิเสรี ภาพในการรับรูขาวสารของประชาชนโดยเป ดโอกาสให
สื่อมวลชนมีอิ สระในการทํางานอย างเต็มที่ ตามมาตรา 39 และ 41 (สุธารักษ ภูติโส, 2551)
นอกจากนั้นยั งไดกํ าหนดบทบาทหนาที่ ของประชาชนในการมีสวนรวมบริหารจัดการทรัพยากร
ของชาติ ตามมาตรา 56 ภายหลังจากที่รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจักรไทยที่ประกาศใช เมื่อวันที่ 11
ตุลาคม2540 (กรมประชาสัมพันธ , 2540)
จากพระราชบัญญัติ จัดสรรคลื่นความถี่ และกํากั บกิจการวิทยุกระจายเสียง วิทยุโทรทัศน
และกิจการโทรคมนาคมพ.ศ.2543 ทําใหมีการจั ดตั้งสถานีวิทยุขึ้ นอยางมากมายในระดับทองถิ่น
หรือที่เรี ยกกันวา วิ ทยุชุ มชน แตการจัดตั้งนั้นก็ยังขาดความรู ความเขาใจ และการกํ ากับดูแลจาก