st121 - page 54

46
ระยะแรกถูกมองเปนคนอื่น ไมใชส วนประกอบของโครงสรางในสังคมไทย อยูในภาวะลําบาก เพราะถูก
แทรกแซงดวยนโยบายรัฐชาติในการปลูกจิ ตสํานึ กความเปนไทย แตเด็กชาวจีนพู ดภาษาไทยที่โรงเรียน
แตพูดภาษาจีนที่บ าน เกิดความสับสนในอัตลักษณ ถาอยากอยูในสังคมไทยภายใตอํ านาจรัฐก็ตอง
แสดงความเปนไทย ถ าจะรักษารากเหงาของบรรพบุรุษที่อพยพมาจากจี นก็ตองธํารงความเปนจีนไว
เกิดสภาวะทวิลั กษณทางสังคม แตหากไมสามารถปรับตัวจะตกอยูในสภาวะชายขอบ (อมรา พงศา
พิชญ, 2545: 152)
ในแหลมมลายู มีคนไทยมาตั้งรกรากอยู อาศั ยกันตั้ งแตคริ สตศตวรรษที่ 13 ในหนั งสือ
ประวัติศาสตรมาเลเซียไดอธิบายวาผูนําที่เปนเจ าและบริวารเคลื่อนยายลงมาทางใตรัฐไทยสมั ยต นที่
เพชรบุ รียั งเป นปาโลง สรางที่ มั่นทํ านา ปลูกขาว ตั้ งชุมชนเปนระเบี ยบบริเวณคอคอด คนไทยเริ่ม
เคลื่อนย ายเข ามาในแถบมลายู ซึ่ งเป นพื้นที่รวมที่ คนพูดภาษามลายู อาศัยอยู ผูสื บราชสกุ ลไดเปน
เจานายของภาคใตแถบหนึ่งรับผิดชอบในการแตงตั้งชาวมลายู ใหปกครองมลายู ที่ อยูใตการปกครอง
ของไทย (บารบารา วัตสันอันดายาและลีโอนารด วายอั นดายา 2551: 107)) ลักษณะนี้ส งผลตอการ
แพรกระจายวัฒนธรรมไทยสู ธํารงศักดิ์ อายุ วัฒนะ. (2547 : 313 ) เห็นว าคนไทยในรัฐไทรบุ รีและ
เปอรลิสและมีบรรพชนเขามาอยูอาศัยในยุคเดี ยวกันหากแตไดขยับขยายออกมาจากดิ นแดนในเขต
พื้นที่ของรัฐไทรบุ รีและเปอรลิ สเขาไปตั้งภูมิลํ าเนาใหม ซึ่งก็ตกอยูในสมัยใกลเคียงกันทั้งนี้เพราะสมั ยนั้น
ดินแดนในรัฐใกลเคียงกับไทรบุ รี เชน รัฐเประตลอดจนรัฐเซลังงอบางสวนก็ อยูในอํานาจการปกครอง
ของไทยยิ่งในรัฐป นัง อันมีเกาะปนังกับฝงแผนดินใหญที่เรียกวา โปรวินซเวลสเลย หรือสมารังไพร หรื อ
เรี ยกเพี้ยนเป นเมืองไปรแล ว เดิมก็คือดิ นแดนสวนหนึ่งของไทรบุรี แตวาคนไทยในท องถิ่นเหลานี้ มี
จํานวนไมสู มากนักเหมือนรัฐไทรบุ รี เปอรลิสและกลันตัน สวนในกัวลาลัมเปอร สิงคโปร จะเปนคนไทย
ที่เขาไปตั้งหลักแหลงอยูใหมในยุคหลั ง ๆอายุเวลายั งไม เกิน 100ปเปนสวนมาก แตถึงอย างไรก็ดี คน
ไทยเหลานี้ ยังคงดํารงความเปนไทยอยูทุกสิ่งทุกอย าง ไมวาความรูสึกนึ กคิด ขนบธรรมเนียมประเพณี
ภาษาและหนังสือ และศิลปวัฒนธรรม แมในดานการสังคมระหว างคนไทยในประเทศไทยก็ เชนกัน
ลักษณะนี้คนไทยในมาเลเซียและสิงคโปรก็ตกอยูในสภาวะทวิลั กษณเชนเดียวกั น
3 แนวคิดดานพื้นที่ (Place/Space)
การกลาวถึงพื้ นที่คนส วนใหญมองพื้นที่ในเชิงความจริงทางเรขาคณิต ที่วัดดวยมิติกว าง ยาว
และลึกหรือศึกษาพื้นที่เชิงกายภาพในฐานะความจริงเชิงประจักษ ภาษาที่ใชบรรยายพื้นที่จะเป นภาษา
เชิงปริมาตร (Volumetric Language) พื้นที่จึงเปนสิ่งที่ถู กกําหนดไวในฐานะของสิ่งที่มี อยูในโลกและมี
ประโยชนใน “ความวางเปลา” เพื่อจะใชบรรจุสิ่งตาง ๆ ไว เชนบาน (ในพื้ นที่ที่เปนที่ ดิน) โต ะเรียน (ใน