บทเรียนการดำเนินงานสภาวัฒนธรรม - page 22

บทที่ ๑
บทนํา
ความเปนมาและความสําคัญของปญหาการวิจัย
การดําเนินงานวัฒนธรรมเปนภาระหนาที่ของประชาชนทุ กคน รวมทั้งองคกรของรัฐและ
องคกรของเอกชน สํานักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแหงชาติ ได กําหนดนโยบายในการดําเนินงาน
วัฒนธรรมไว วาต องสนับสนุนการกระจายอํานาจและบทบาทในก ารดําเนินงานวั ฒนธรรม เปดโอกาส
ใหองคกรชาวบานและบุ คลากรในทองถิ่น ไดมี สวนรวมอยางสําคัญและเปนเจาของในการดําเนินงาน
วัฒนธรรมในรูปเครือขายทางวั ฒนธรรม โดยที่หนวยงานของรัฐจะทําหนาที่เพียงกระตุน ส งเสริม
สนับสนุนและประสานงานเท านั้น เพราะรัฐบาลตระหนั กดีวาผู ที่รู เรื่องดีที่สุดในเรื่องวัฒนธรรมคือคน
ในทองถิ่น
คณะกรรมการวัฒนธรรมแหงชาติไดออกประกาศ เรื่องจัดตั้ งสภาวัฒนธรรมจังหวัดลงวันที่ ๘
มิถุนายน ๒๕๓๘ โดยใหสภาวัฒนธรรมจั งหวัดประกอบดวยองคกรเครื อขายภาคีสมาชิกตางๆ ที่อยูใน
ทองถิ่นที่สามารถจําแนกไดเปน ๕ กลุม ที่เรียกวา “เบญจภาคี ” คือ องคกรภาครั ฐ องคกรเอกชน
องคกรชุมชน องคกรธุรกิจ และองคกรวิชาการ ซึ่งอาจสรุปไดวาในการดําเนินงานวั ฒนธรรมของ
จังหวัดนั้น สํานักงานคณะกรรมการวัฒนธรรม แหงชาติไดใหหนวยงานและองคกรที่ดํ าเนินงาน
วัฒนธรรมในลักษณะตางๆ ที่เรี ยกวาเครือขายเบญจภาคีและมีความสัมพันธซึ่งกันและกัน ใหประสาน
การดําเนินงานกันอยางกวางขวางและเกิดพลังมาก ยิ่ งขึ้นจึงกําหนดโครงสรางของสภาวัฒนธรรม
จังหวัดใหประกอบดวยสมาชิกจาก เครือขาย เบญจภาคี และเมื่ อพิจารณาจากหนาที่ของสภา
วัฒนธรรมจั งหวัดแล วพบวามี หนาที่ดํ าเนิ นงานวั ฒนธรรมใน ๒ ระดับ คือ ในระดับทองถิ่น (ขอ ๕
และขอ ๘) และในระดับชาติ ซึ่งนอกจากจะเป นผลจากการดําเนินงานในระดับทองถิ่นแลวยั งกําหนด
ไวในหนาที่ขอ ๖ และขอ ๗ ดวย สวนในหนาที่ขอ ๑, ๒, ๓ และ ๔ นั้นลวนเปนหน าที่ในการพัฒนา
ประชาสังคมเพื่อการดําเนินงานวั ฒนธรรมของจังหวัด โดยเฉพาะอยางยิ่งในข อ ๑ เปนการพัฒนา
ประชาสังคมสําหรับการดํ าเนินงานวัฒนธรรมของ สภาวัฒนธรรมจังหวัดและขององคกรดําเนินงาน
วัฒนธรรมในทองถิ่นใหเข มแข็งขึ้น ซึ่งจะสงผลตอการดําเนินงานวัฒนธรรมของทองถิ่นและของชาติ
นั่นเอง
สํานักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห งชาติ ไดส งเสริมและสนับสนุนใหเครือขายเบญจภาคีใน
การดําเนินงานวัฒนธรรมในจังหวัดตางๆ จัดตั้ งสภาวัฒนธรรมจังหวัดนั้น ครบทุกจังหวัด ตั้ งแตวันที่
๒๑ มกราคม พ.ศ.๒๕๓๙ และไดเริ่ มดําเนินการตามวั ตถุประสงคและหน าที่ของสภาวัฒนธรรมจังหวัด
อยางจริงจังมาตั้ งแตปงบประมาณ๒๕๓๙ โดยสํ านักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแหงชาติไดจัดใหมีการ
สงเสริมและสนับสนุนการดําเนินงานในลักษณะตางๆ ทั้งในดานวิชาการ การบริหารและงบประมาณ
ทั้งที่จัดสรรให รายป และการจัดตั้ งกองทุนสงเสริมงานวัฒนธรรมจังหวัด จนเมื่อนับถึงสิ้นป ๒๕๕๐มี
สภาวัฒนธรรมหลากหลายประเภท กล าวคือ สภาวัฒนธรรมจังหวัด (ครบทุกจังหวัด) สภาวัฒนธรรม
อําเภอ (ครบทุกอําเภอ จํ านวน ๘๗๗ สภา) สภาวัฒนธรรมตําบล (จํานวนหนึ่ง ) สภาวัฒนธรรม
กรุงเทพมหานคร (จํานวน ๑ สภา) สภาวั ฒนธรรมกลุมเขตในกรุงเทพมหานคร (จํานวน ๖ สภา) สภา
วัฒนธรรมเขตตางๆ ในกรุ งเทพมหานคร (จํานวน ๕๐ สภา) สภาวัฒนธรรมแขวง ในกรุงเทพมหานคร