nt138 - page 36

27
โน หลานชายแท้ ๆของท่าน ซึ่ งได้ สืบทอดงานแกะสลั กด้ามนํ้าบวย และพัฒนางานแกะสลั กไม้สื บ
ต่ อไป
สล่าคํ าจันทร์ ยาโน
เนรมิตเศษไม้ ให้กลายเป็ นเงินแสน
บางครั้ งการศึกษาก็ไม่ได้ เป็ นหัวใจสํ าคัญที่จะทําให้ คนๆหนึ่งประสบความสํ าเร็ จในชีวิต ดัง
ตัวอย่ างของ สล่ าคําจันทร์ ยาโน ช่ างแกะสลักไม้ แห่ งบ้านถํ้าผาตอง จังหวั ดเชี ยงราย ผู้ นี้ เขาเรียน
จบแค่ชั้ นประถม 4 ทว่าความเป็ นคนช่างสั งเกต ช่ างจดช่ างจํา อดทน มีอารมณ์ ขัน และชอบคิ ด
สร้ างสรรค์สิ่ งใหม่ๆอยู่ เสมอ เขาจึงสามารถเนรมิตเศษไม้ ไร้ คุณค่าให้ กลายเป็ นผลงานศิลปะราคา
เรือนแสนและมี เอกลักษณ์ เฉพาะตัวจนสร้ างชื่อเสียงให้ เขาโด่งดังเป็ นที่รู้ จักกันไปทั่ วโลกเลยทีเดียว
ลูกไม้ หล่นไม่ ไกลต้ น
หากจะกล่าวว่าฝี มือแกะสลักไม้อันฉกาจฉกรรจ์ของ สล่ าคําจันทร์ ยาโน ได้รับการถ่ายทอด
ผ่านทางสายเลือดคงจะไม่ผิดนัก เนื่องด้วย พ่ ออุ๊ ยแสง ลือสุ วรรณ์ ผู ้ มีศักดิ์ เป็ นตาของเขานั้ น เป็ นผู้
ริเริ่ มการแกะสลักนํ้ าบวย ให้มีด้ามจับที่วิจิตรพิสดารด้วยเรื่ องราวของสัตว์นานาชนิ ด วิถีชีวิต
ชาวบ้าน เรื่ องราวอีโรติ ก(การเสพสมของมนุษย์) ตลอดจนเนื้อหาเกี่ ยวพระพุทธศาสนาที่ปรากฏอยู ่
บนด้ามจับของกระบวยนั้ น มีลีลาลูกเล่ นแพรวพราวชนิ ดหาตัวจับยาก แม้แต่ศิลปิ นใหญ่อย่าง
อาจารย์ถวัลย์ ดัชนี ยังชื่นชมยกย่องในฝี มือ
“ตอนเป็ นเด็กผมได้คลุกคลีกับคุ ณตา เห็นคุณตาทํากระบวยตักนํ้ าแล้วเอามาฝากคุณแม่ ไป
ขายที่ตลาด แต่ตอนนั้ นก็ไม่ได้สนใจหรื อคิ ดอยากจะทํา พอเรี ยนจบ ป 4 เพราะสมัยนั้ นที่ บ้านก็
ยากจน เลยไม่มีโอกาสได้เรี ยนหนังสือ ก็ออกมาช่วยพ่อแม่ทํานา พอโตขึ้ นมาเป็ นวัยรุ่ น ผมก็ลอง
เอาไม้มาแกะเป็ นด้ามหนังสติ๊กขึ้ นมาชิ้นหนึ่ ง คุณตามาเห็นก็บอกให้ผมมาฝึ กแกะสลักไม้กับคุ ณตา
สิ แต่ผมยังเป็ นวัยรุ่ นกําลังเที่ยวก็ไม่สนใจ”
คําจันทร์เล่าว่าเขาเคยบวชเรี ยนอยู่ที่วัดบุปผาราม อําเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ อยู่นาน 3
พรรษา ก็ลาสึ กกลับมาช่วยพ่อแม่ทําไร่ไถนา แต่ ด้วยสภาพอากาศที่แปรปรวนฟ้ าฝนไม่ตกต้องตาม
ฤดูกาล ทําให้เขาตัดสินใจไปเผชิญชี วิตที่กรุ งเทพฯ แต่ ด้วยความรู ้แค่ประถม 4 ทําให้ค่าจ้างที่ได้