nt138 - page 103

94
อนุ ภูมิภาคลุ่มนํ้ าโขงกับจังหวัดเชียงราย การระดมทุนในการบูรณะวัดในสิ บสองปันนาโดยกลุ่ ม
ศิลปิ นเชียงราย ในเมืองเชียงรายมีการจัดแสดงผลงานศิ ลปะอย่างต่อเนื่องจากศิลปิ นทั้งในประเทศ
และต่ างประเทศ รวมถึงศิลปิ นเชียงรายได้ไปแสดงงานยังต่างประเทศอย่างต่อเนื่ องนับง่ าเชียงราย
เองเป็ นหมุดหมายทางศิลปะร่ วมสมัยแห่ งหนึ่ งในแผนที่ของเหล่าศิลปิ นทั่วโลกที่จะมาเยือนและ
แสดงงานสักครั้ งในชีวิต
การจัดปฏิบัติการศิ ลป์ ร้อยใจศิลปิ นสื บศิลป์ เมื องเชียงราย ในปี พ.ศ.2554 เป็ นการ
เคลื่อนไหวทางศิ ลปะร่วมสมัยที่สําคัญในจังหวัดเชียงรายโดยการสนับสนุ นของจังหวัดเชี ยงราย
และสํานักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชี งราย เพื่อที่ จะเป็ นเป้ าหมายในการเดิ นทางเข้ามาปฏิบัติงานทาง
ศิลปะของเหล่ าศิลปิ นทั่วโลกต่อไป
จังหวัดเชียงรายเป็ นถิ่นเกิดและตั้งหลักชี วิตของศิลปิ นจํานวนมาก เป็ นดินแดนที่ ศิลปะและ
วัฒนธรรมสืบเนื่องจากอดี ตจนถึงปัจจุบันก่อเกิ ดศิลปิ นที่สร้ างสรรค์ผลงานโดยได้รับแรงบัลดาลใจ
จากสภาพสังคม วัฒนธรรม ธรรมชาติและสิ่ งแวดล้อมที่ มีสุ นทรี ยภาพแห่ งอนุ ภาควัฒนธรรม
ล้านนา ถึ งแม้ว่าปั จจุบันศิลปิ นส่ วนใหญ่จะได้รับการศึกษาและฝึ กฝนจากสถาบันที่ มีแนวทางและ
แนวคิดของหลักสู ตรเป็ นแบบตะวันตก ทั้ งในประเทศและต่างประเทศก็ตาม แต่ เมื่อมาสร้างผลงาน
ที่บ้านเกิดหรื อมาอยู่อาศัยแบบถาวรที่เชียงรายแล้ว ผลงานจะมีการคลี่คลายเป็ นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ที่อาจกล่าวได้ว่าเป็ นสายสกุลศิ ลปะร่ วมสมัยเชี ยงราย แต่ก็ มีลักษณะที่เป็ นเอกภาพในความ
หลากหลายทั้ งเทคนิค วิ ธีการ รู ปแบบ แนวคิด แต่จะมีความเชื่อมโยงกันในมิติของอุดมคติและ
ความมุ่งหวัง มีเอกลักษณ์เฉพาะตนที่สามารถเชื่อมโยงกับศิ ลปวัฒนธรรมในกลุ่มอนุภูมิภาคลุ่มนํ้ า
โขงได้
เหล่าศิลปิ นที่เป็ นคนเชี ยงรายรวมถึงศิลปิ นผู้ ที่ถิ่ นพํานักถาวารในจังหวัดเชี ยงรายได้สร้าง
พื้นที่ ทางศิลปะที่ เป็ นเรี ยกกันว่า “บ้านศิลปิ นจังหวัดเชี ยงราย” หมายถึงที่พักอาศัย ที่ทํางาน หรื อ
สถานที่สําคัญที่เป็ นแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงาน เป็ นศิลปะสถาน ที่ศิลปิ นได้เปิ ดให้เข้า
ชม ซึ่ งปั จจุบันก็มีบางคนได้เปิ ดให้ผู ้ ที่สนใจ หรื อเปิ ดเพื่ อให้การศึกษาค้นคว้า เป็ นแหล่ งสร้างแรง
แรงบันดาลใจทางศิลปะ โดยบ้านศิลปิ นเชี ยงรายได้มีบทบาททางสั งคมจนกลายเป็ นสถาบันหลัก
ทางศิลปะ
การเคลื่อนไหวทางสังคมเรื่ อง “บ้านศิ ลปิ นเชี ยงราย”มีมานานแล้ว แต่ปรากฏอย่างเด่ นชัด
ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2536 เป็ นต้นมา ได้มีการไปมาหาสู่ระหว่ างผู้ ที่ สนใจงานศิลปะมาท่องเที่ ยวเพื่อ
พบปะพูดคุยกันจนถึงอาจถูกใจผลงานศิลปะก็อาจตกลงกันในการซื้อขายผลงาน ตลอดจนเป็ นช่วง
ที่กลุ่มศิลปิ นรุ่ นใหม่ ๆ ที่ได้ไปศึกษาเดินทางกลับมายังบ้านเกิด หรื อเดินทางตั้งใจมาปักหลักทํางาน
ที่จังหวัดเชี ยงรายด้วยการชักชวนจากศิลปิ นที่ เป็ นคนเชียงราย หลายคนประสบความสําเร็ จ มี