ne191 - page 35

27
“สมัยก่ อนอพยพจากฝั่ งลาวมาอาศัยอยู่ ฝั่งไทยประมาณ 5-6
ครอบครั ว เป็ นตระกู ลเดี ยวกันทั้ งหมด แล้ วค่ อยขยายออกไปเรื่ อย ๆมี
“แม่ เดี ยวกั นมา”หมู่ บ้ านเวิ นบรึ ก (ปั จจุ บั นอยู่ ที่ อ.โขงเจี ยม จ.
อุบลราชธานี ) ก็อพยพแยกไปต่ างหากทั้งหมดเป็ นญาติพี่น้ องกันมีการไป
มาหาสู่ กันระหว่ างบ้ านท่ าล้ งกับเวิ นบรึ ก เวลาเจ็บไข้ ได้ ป่ วยหรื อมี งาน
อะไรก็ไปเยี่ยมกันมีพี่น้ องมาจากทางบ้ านนางามบ้านลาดเสื อ (อยู่ฝั่งลาว)
ก็เยอะพ่ อแม่ พาให้ รู้ จักกันลูกก็เลยรู้ จักก็เลยนับถื อกัน เป็ นอันเดี ยวกัน”
คําบอกเล่าดังกล่าวสอดคล้องกับข้อมู ลจากแผนชุ มชนฯบ้านท่าล้ง (2552) ที่ ระบุว่า
ชาวบรู บ้านท่าล้งเดิมอาศัยอยู่บ้านหนองเม็กประเทศสาธารณรัฐประชาธิ ปไตยประชาชนลาว (สปป.
ลาว) ปั จจุ บันคือบ้านลาดเสื อ เมืองชนะสมบู รณ์ แขวงจําปาสักประเทศสาธารณรั ฐประชาธิปไตย
ประชาชนลาว จนเมื่ อประมาณพ.ศ. 2452 ชาวบรู ส่ วนใหญ่ ได้อพยพข้ามลํานํ้ าโขงมาอาศัยอยู ่
บริ เวณถํ้ าทรายติ ดกับลํานํ้ าโขง ซึ่ งปั จจุบันตั้ งอยู่ทางทิ ศตะวันออกของบ้านตามุ ย ตําบลห้วยไผ่
อําเภอโขงเจียมจังหวัดอุบลราชธานี ต่อมานํ้ าท่วมถํ้ าทรายจึงพากันอพยพมาตั้งบ้านท่าล้งในปัจจุ บัน
ภูมินามของ “บ้านท่าล้ง”นี้ คนเฒ่าคนแก่ เล่าว่า สมัยก่ อนชื่อ “บ้านท่าล้ง”มาจากคําว่า “ทางลง”
เนื่ องจากบริเวณบ้านท่ าล้งจะเป็ นทางที่คนใช้เส้นทางแม่นํ้ าโขงเพื่อไปหาปลาและเดินทางด้วยทาง
เรื อจึ งใช้เรี ยกชื่อหมู ่บ้านว่า “บ้านท่าล้ง”มาจนถึงปัจจุบัน
ผู ้ ใหญ่ บ้านท่ าล้งซึ่ งเป็ นผู ้ นําชาวบรูเล่ าว่า วิถี ชีวิตของชาวบรู ชอบอาศัยอยู่ตามภูเขาล่ า
สั ตว์ หาของป่ าเป็ นอาหาร และอยู่ไม่ เป็ นหลักแหล่ง มีการอพยพย้ายที่อยู่ และที่ทํากินไปเรื่ อย ๆ
หลังจากนํ้ าท่วมถํ้ าทรายชาวบรูก็ อพยพกันขึ้นไปอยู ่ บนภู เขาและย้ายที่อยู่ไปเรื่ อยๆมีการถางป่ าเพื่อ
เพาะปลู กพื ชพวกมัน เผือก กรอย ซึ่ งแต่ ก่อนคนบรู ยังไม่ รู้ จักปลูกข้าว หาปลา เพิ่งจะมาเรี ยนรู้
หลังจากอพยพมาอยู ่ฝั่งไทยและอาศัยอยู่ตามบริ เวณภูเขา ดํารงชีพด้วยการถางป่ าเพาะปลูกล่าสัตว์
หาของป่ าเป็ นอาหาร จนกระทั่งทางการประกาศพื้นที่เขตป่ าสงวนและให้ชาวบ้านอพยพออกจาก
เขตพื้นที่ ป่ าชาวบ้านจึงอพยพลงมาจากภูเขาและมาตั้ งถิ่นฐานอยู ่ ที่ หมู่บ้านท่าล้งในปั จจุบัน
หลวงปู่ ชม เจ้าอาวาสวัดภู เขาวงเล่ าว่ าแต่ก่ อนหมู่บ้านเป็ นหมู่ บ้านปิ ด “คนบ่ท่ องผีบ่
เทียว”คือไม่มีคนภายนอกเข้ามาชาวบ้านก็นับถือผี อาศัยอยู่ตามป่ าตามเขาถนนหนทางก็ไม่มี หมู่บ้าน
ท่าล้งเริ่ มมีถนนเข้ามาในหมู่บ้าน เมื่อพ.ศ. 2536และมีไฟฟ้ าใช้ในหมู่บ้าน เมื่อพ.ศ. 2537ชาวบ้านจึงได้
เริ่ มมีการเดิ นทางไปมาหาสู่ กันระหว่างญาติพี่ น้องและมีการติดต่ อกับคนภายนอกมากขึ้น