ne191 - page 45

37
“แต่ก่อนนี ้ คนบ่ หลายมี บ่ กี่ครอบครั วที่ ดินกะบ่ มี เจ้าของ ไผ
อยากได้ ตรงได๋ กะไปฟั นไปถางเอาสมัยพ่ อแม่นี่ ลําบากแต่ กี้เป็ นป่ าทึบมี
แต่ ต้นไม้ กะเอามีดไปฟั นไปตัดเอา จนเตี ยนแล้วกะจังสร้ างบ้ านเฮ็ดเฮื อน
เฮ็ ดนาพอได้ข้ าวมาสู่ ลู กกิ นลูกกะหลาย 10คนกะลําบากแต่กะพออยู่ พอ
กินกั นอยู่ แต่กี ้ของกินยั งหลายหาหยังกะได้ กินพ่ อเพิ่ นหากินเก่ งไปหายิง
นก ยิงหยั งกะได้ กินหาปลากะเก่ งแต่ กี ้มี แต่ปลาโตใหญ่ ๆ จับมากะพอได้
ขายโตละ 5บาท10บาทพอได้ มี เงิ นเก็บมาซื ้อควายมาไว้ไถนา ”
(ยายทุม2552)
ชาวบ้ านอีกคนหนึ่ งเล่ าเพิ่ มเติมว่ า แต่ ก่ อนชาวบรู ยังไม่ รู้ จักวิ ธี การ
เพาะปลู กก็ได้เรี ยนรู้จากคนอี สานทําให้ปลูกข้าวทําสวนทําไร่ ได้หลายอย่างแต่เดิมไม่ มีที่นามีแต่
ป่ าและภูเขา ชาวบ้านก็ต้องถางป่ าบนภูเขาและขุดดินถมที่เอาเองจึงได้ที่ ดินสําหรับเพาะปลูกต่อมา
ทางการประกาศพื้นที่ เขตอุทยานฯและป่ าสงวนห้ามไม่ให้ ชาวบ้านถางป่ าทําให้ ชาวบ้านต้องอพยพ
ลงมาจากภูเขาและมาตั้ งหมู่ บ้านท่ าล้งในปั จจุ บันมีการอนุ ญาตให้ ถางป่ าบางส่ วนสําหรับเป็ นที่ดิ น
ทํากินได้ โดยให้ขึ้นทะเบี ยนเสี ยภาษีดอกหญ้า (ภาษี บํารุ งท้องที่ ภบท.4) แต่พื้นที่ ส่ วนใหญ่ เป็ นลาน
หิ นกว้างทําให้เป็ นอุปสรรคในการเพาะปลูกอย่างมากชาวบ้านเล่าให้ฟังว่า
“ขุดเอาเอง ไปขอนําภู มิอยู่กั บนา ถือภูมิ ป้ านเอาใหม่ ถางเอา
เองเบิ่ ด เดี๋ ยวนี้กะเป็ นไห่ เป็ นหยั งเบิ่ด เบิ่ ดแล้วดิ นเดี๋ยวนี ้กะเบิ่ดแล้ วของ
ดิ นบ่ แมนดิ น ดิ นมันมี แต่ หิ น เป็ นหิ นเบิ่ ดมาตกหม่ องเฮ็ดกิ นนี่ ล่ะมี ดิ น
แหน่ กะเจาะจิ้มเฮ็ดนําหมู่ นั่นล่ ะ พื ้นที่บ่ ดี ”
“เพิ่นกะขึ ้นทะเบี ยนเสี ยดอกหญ้ าดอกยูงให้ กะเลยเฮ็ ดกะถือผี
ถือภู มิ นําหมู่ นั่นยามเฮ็ดกะจํ้ายามเข้ าบ้านเข้ าเมืองกะปั้นข้ าวปั้นนํ้าให้ เพิ่น”
(ลุงเคน 2552)
4.2.1.2ที่ดินทํากินในปั จจุบัน
ชาวบรู อพยพจากฝั่ งลาวมาตั้ งรกรากอยู่ในบริ เวณหมู่ บ้านท่ าล้งเมื่ อ
ประมาณ 100ปี มาแล้ว และจับจองพื้ นที่บริ เวณดังกล่ าวเป็ นที่อยู่อาศัยและทํามาหากิ นตั้งแต่ อดีต
เรื่ อยมา จนกระทั่งเมื่ อวันที่ 31ธันวาคมพ.ศ.2534 ทางการได้ประกาศให้เขตพื้นที่ หมู่บ้านท่าล้งเป็ น
เขตพื้นที่อุ ทยานแห่ งชาติผาแต้มและมี การจัดสรรการใช้ที่ ดิน โดยจํากัดขอบเขตการใช้ที่ ดินของ