bk132 - page 100

81
ตารางที่ 5.3 (ตอ)
การจัดการองคความรูทางศิลปวัฒนธรรมของศูนย เยาวชนวัดโสมนัส
องคความรู กิ จกรรมเรียนรู วิธีการถายทอด ปญหาอุปสรรค
2. อาสาสมัครเยาวชน
3.ภูมิปญญาชุ มชน
-จัดแสดงผลงานของผูผาน
การอบรมในโอกาสและ
สถานที่ตางๆ เชนวัด
โรงเรียนชุมชน ในเทศกาล
งานประเพณี เพื่อเป นการ
พัฒนาผลงานของเยาวชน
- เผยแพรผลงานตอ
สาธารณชน เพื่อเปนการ
ประชาสัมพันธ ชื่อเสียง
ชุมชน เชนการประกวดแข็ง
ขันฯลฯ
- ใช สื่อชนิดตางๆช วย
ในการอบรมให
สอดคลองต อความ
ตองการของเยาวชน
-สรางผูนําเยาวชน เพื่อ
เป นอาสาสมั ครชวย
อบรมฯ
-พื้นที่ไมเอื้ออํานวย
เทาที่ควร
-ขาดการสงเสริมใหเกิด
เผยแพรในระดับที่กวาง
ขึ้น
-ชุมชนยังมีสวนรวมใน
การดําเนินกิจกรรมนอย
จากการศึกษาถึงป จจัยที่เป นอุปสรรคและขอจํากั ดของศูนยเยาวชนวั ดโสมนัส พบวา
การประสานงานร วมกับชุมชนในการจั ดกิ จกรรมตาง ๆ นั้ น ยังดําเนิ นการไดไมทั่วถึ งเทาที่ควร
เนื่องจากมี ขอจํากัดด านบุคลากรดานงบประมาณและดานสถานที่ บุ คลากรประจําศูนยเป นผูที่มี
ความรู ในขั้นพื้นฐานทั่วไปในงานศิลปวัฒนธรรมไทยเปนอยางดี แต ยั งขาดองคความรู ดานการ
สื่อสารกับชุมชนและการจั ดการวัฒนธรรม ในรูปแบบบูรณาการ เพื่ อใหเกิ ดผลสัมฤทธิ์ในการจัด
กิจกรรมมากยิ่งขึ้น
อย างไรก็ตาม ผูนําศู นยเยาวชนใหความคิ ดเห็นว า “การรักษาศิลปวัฒนธรรมที่ มีใน
ชุมชน เปนเรื่องสํ าคัญ และควรได รับความรวมจากทุกภาคสวนอย างจริงจัง ในการจัดกิ จกรรม
รวมกั น ดังนั้ น การรั บฟงความคิ ดเห็ นของชุ มชนจะเปนการแก ป ญหาที่ตรงจุ ด และจะเพิ่ ม
ประสิ ทธิภาพการทํางานของศูนย ไดเปนอยางดี ” (นางสุจารี ภูระยั บ, สัมภาษณ, เมื่ อวั นที่ 25
ตุลาคม2554)