bk132 - page 12

1
บทที่ 1
บทนํา
1.1 ความเปนมาและความสํ าคัญ
ในยุ คโลกาภิวัตนที่ สังคมโลกมี การเปลี่ยนแปลงอยางรวดเร็ ว ทําใหเกิดการหลั่ งไหล
ทางวัฒนธรรมขามพรมแดนอยูตลอดเวลามรดกทางวัฒนธรรมบางอย างของประเทศจึงสูญหาย
และถู กลบเลือนไป โดยเฉพาะศิลปวัฒนธรรมในระดับชุมชน อั นเปนรากฐานและองคประกอบ
สําคั ญทางวัฒนธรรมที่ทําใหประเทศยังคงมีตัวตนมีเอกลักษณความเปนชนชาติที่ชั ดเจน ซึ่งการ
รักษาศิ ลปวั ฒนธรรมของชุ มชนทั้ งทรั พยากรทางวัฒนธรรมที่จั บตองได และทรั พยากรทาง
วัฒนธรรมที่จับตองไมไดนั้นถือเปนทุนทางสังคมและมีศักยภาพที่ สํ าคัญยิ่ งตอชุมชนทองถิ่นและ
สังคมไทยที่ ไดแสดงออกในรูปแบบและวิธีการตาง ๆ ทั้ งในรูปแบบของขนบธรรมเนียม ประเพณี
ภูมิปญญาความเชื่ อ โบราณสถานศิลปวัตถุ แหลงวัฒนธรรมและเครื่ องมือเครื่องใช ในการทํามา
หากินรวมทั้ งเปนแหลงรวมภูมิปญญาท องถิ่นที่กลาวมานี้ สะทอนใหเห็นถึ งคุณค าและความสําคัญ
ของศิลปวัฒนธรรมซึ่ งมีศักยภาพและเปนทุนทางสังคม จําเป นอยางยิ่งที่ตองอาศัยความร วมมือ
ของประชาชน ชุมชน และหน วยงานที่เกี่ ยวของในการบริหารจั ดการทรั พยากรทางวัฒนธรรม
ของตนแตทั้งนี้การมีส วนรวมของชุมชนจะดําเนินงานใหมีประสิทธิภาพไดนั้ นนอกจากชุมชนจะมี
ความเขาใจในคุ ณคาของทรัพยากรทางวัฒนธรรมของตนแลว ชุมชนตองมีแนวทางในการรวม
จัดการงานวัฒนธรรมวาควรทําอยางไรและด วยวิธีใด เพื่อใหเกิ ดภาพความรวมมือในทุ กสวนของ
ชุมชนและสงผลตอการพัฒนาประเทศในด านตาง ๆตอไป
ป จจุ บั นหน วยงานที่ ให การสนับสนุ นดานบริ หารจั ดการองค ความรู มรดกทาง
ศิลปวั ฒนธรรมในระดับนานาชาติ คื อ องคการการศึกษาวิ ทยาศาสตร และวั ฒนธรรมแหง
สหประชาชาติ (UnitedNations Educational, Scientific andCultural Organization) และองคกร
ที่ใหการสนั บสนุนในระดับประเทศคือกรมสงเสริมวัฒนธรรม สั งกัดกระทรวงวัฒนธรรม ทั้งสอง
องคกรนี้มีจุ ดมุงหมายในการสนับสนุ นและฟนฟู มรดกทางวัฒนธรรมทั้ งที่ จับตองไดและจั บตอง
ไมไดที่มีอยูในชุมชนและใหชุมชนมีบทบาทในการอนุ รักษ และสงวนรักษาวัฒนธรรมทองถิ่ นของ
ตนเอง โดยองคการยู เนสโกจะเปนองคกรกลางในระดับนานาชาติที่ใหการสนับสนุ นชวยเหลือ ทั้ง
ดานนโยบายแนวทาง องคความรู งบประมาณ รวมไปถึงการขึ้นทะเบียนมรดกโลก เพื่อสิทธิในการ