bk130 - page 60

- ๓๐ -
เพศสัมพันธ์ ต่ําสุ ดคือ ๙ ปีและสู งสุด ๑๙ ปี นักเรียนชายเริ่มมีเพศสั มพันธ์ครั้งแรก อายุเฉลี่ย ๑๕ ปี
และนักเรียนหญิงเริ่มมีเพศสัมพันธ์ครั้งแรก อายุเฉลี่ย ๑๖ ปี จากผลการวิจัยดั งที่กล่าวมานั้น แสดงให้
เห็นว่ าพฤติกรรมทางเพศของวั ยรุ่นไทยเปลี่ยนไปอย่ างมาก (สวนดุสิตโพล, ๒๕๔๗: ม.ป.ป.) และจาก
ผลการวิจัยของจิ ราพร พิทักษ์ (๒๕๔๙) นักวิชาการสาธารณสุขประจําสถานีอนามัยหนองแดง อ.แวง
ใหญ่ จ.ขอนแก่ น ได้ศึ กษาเกี่ยวกั บพฤติกรรมทางเพศของวัยรุ่นในพื้ นที่จังหวั ดขอนแก่น โดยศึกษา
จากนักเรียนชั้นประถมศึ กษาปีที่ ๖ และนั กเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ ๑-๓จํานวน๑๙๙ คน พบว่ า นักเรียน
๒๗% เคยดื่มสุรา นักเรียนเคยรับสื่อในเรื่องเพศสั มพันธ์จากการอ่ านหนังสือประเภทกระตุ้นอารมณ์
ทางเพศ ๒๔% จากการดูวีดี โอและวีซีดีที่ มีฉากรักกระตุ้นทางเพศ ๓๘% นักเรียนมี คนรักแล้ว ๒๐%
เคยอยู่ กับคนรั กตามลํ าพั งโดยมีการสัมผัสเชิ งชู้ สาว ๘% เคยเที่ยวสถานเริงรมย์ ๖% และพบว่า
นักเรียนชั้น ป.๖ และ ม.๓ เป็ นกลุ่มที่มีพฤติกรรมทางเพศต่อเพศตรงข้ามโดยการมีเพศสั มพันธ์กันมาก
ที่สุดถึง ๓๘% และการมีเพศสัมพันธ์โดยใช้วิ ธีการกระตุ้นอารมณ์ ทางเพศโดยการดื่มสุรา ดูวี ดีโอ วีซีดี
ลงเอยโดยการมีเพศสัมพันธ์มากถึง ๘๘% และรองลงมาคื อการดูหนังสือประเภทปลุกใจเสื อป่า ๖๓%
จากผลการวิจัยพบว่าสิ่ งที่กระตุ้นให้เด็กเกิดความอยากรู้อยากเห็น อยากเลี ยนแบบพฤติกรรมนั้นจาก
สื่อลามกต่ างๆ ไม่ว่ าจะเป็นหนั งสือสื่อพิมพ์ในรู ปแบบต่ างๆ ภาพยนตร์ในรู ปแบบวีดี โอ วีซีดี ต่ างๆ
รวมทั้งสภาพแวดล้อมและสิ่งเร้าต่างๆ มีส่ วนในการกระตุ้นพฤติ กรรมทางเพศ จนก่อให้เกิดพฤติกรรม
ทางเพศในเด็กนักเรียนที่มี อายุน้อย
ปิยวร ภุมภิ รัตน์ (๒๕๔๖) ได้ศึกษาวิจัยเรื่อง พฤติกรรมเสี่ ยงของวัยรุ่ น พบว่าปัจจัยต่ างๆ ที่
จะมีผลกระทบที่ทําให้วัยรุ่ นสามารถนําไปสู่พฤติกรรมเสี่ยงทางเพศได้นั้น โดยได้รับปัจจัยจากหลายๆ
ด้าน เช่น ปัจจัยทางสังคมและปัจจัยทางวัฒนธรรม ปัจจัยทางสังคม เช่ น จากการคบเพื่อน ปัจจัยจาก
คู่รัก สื่อ และปั จจัยทางวัฒนธรรม เช่น ปัจจัยเรื่ องการอบรมเลี้ยงดู การขั ดเกลาทางวัฒนธรรม การให้
คํ าปรึกษาเรื่องเพศจากบิดามารดา และค่านิยมการแต่งกายตามแฟชั่ นทันสมัย และการบริโภคสื่อ
ต่างๆ ที่ ทันสมัย เช่น อินเทอร์เน็ต และโทรศัพท์มือถื อ
ระวีวรรณ ดนัยดุ ษฎีกุ ล (๒๕๔๗) ได้ศึกษาวิ จัยเรื่อง ปัจจั ยที่มีความสั มพันธ์กั บการละเว้น
เพศสัมพั นธ์ ของวั ยรุ่นหญิ ง ผลการวิ จั ยพบว่า วัยรุ่ นหญิ งที่ ศึ กษาในระดั บ ปวช. มี อัตราการมี
เพศสั มพันธ์สูงกว่าวัยรุ่ นที่ศึกษาในระบบการศึกษาภาคบั งคับหรื อ ม.ปลาย โดยวัยรุ่นหญิ งในระดับ
ปวช. ที่ เคยมีเพศสัมพันธ์ แล้ ว มีอั ตราสูงถึ งร้อยละ ๖๔ ขณะที่ วัยรุ่นหญิงในระดับ ม.ปลายที่เคยมี
เพศสั มพันธ์ แล้วมี อั ตราการมีเพศสัมพั นธ์ร้ อยละ ๓๖ สําหรั บปัจจั ยที่ เป็ นตัวกระตุ้นให้ เกิดการมี
เพศสัมพันธ์ในกลุ่ มวัยรุ่นหญิ งในระดับชั้น ม.ปลายเกิดจากการชักจูงของเพื่ อนสนิทในกลุ่มเดี ยวกันที่
เคยมีเพศสัมพันธ์แล้วเป็นตัวกระตุ้น สื่อต่ างๆ ที่มีส่วนกระตุ้นพฤติกรรมทางเพศให้เกิดในวั ยรุ่นเร็วขึ้น
ส่วนปั จจัยของความรู้เรื่องเพศ พบว่ าหากวัยรุ่นมีความรู้เรื่ องเพศมากกลับมี โอกาสที่จะมีเพศสัมพันธ์
ลดลง แต่สํ าหรับเพศชายยิ่ งมีความรู้เรื่ องเพศมากขึ้นก็ ยิ่งมีเพศสั มพันธ์มากขึ้ น ส่วนเจตคติทางบวก
ของวัยรุ่นเชื่อว่าการมีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่ งงานไม่ใช่เรื่องเลวร้าย เป็นสิ่งที่ยอมรับได้ ไม่ใช่เรื่องเสียหาย