st121 - page 87

78
- ชาวฮิ นดูคนที่ สอง (ชาย) “ ศาสนาพุทธและฮิ นดูมาจากรากเดียวกั น วัดไทยมี ศิลปะที่
ประณี ต สวยงาม ดูสบาย ๆ เห็นพระยิ้มแล ว คนที่มีความทุกขจะรูสึ กดีขึ้น ” (อนั นยา
จาบู, 2554: สัมภาษณ)
จากคํ าสัมภาษณสั งเคาะห ไดวา ศิ ลปกรรมจะเป นทางเชื่ อมให เกิ ดปฏิ สั มพั นธ สะท อน
ปรากฎการณ 2 กรณี ประการแรก ศิลปกรรมไม จําเป นตองแสดงเอกลักษณ เฉพาะของวัฒนธรรมใด
วัฒนธรรมหนึ่ง การที่ศิลปกรรมหนึ่งปรากฎขึ้น อาจเชื่อมโยงไปสู ความสัมพันธกั บวั ฒนธรรมอื่นโดย
สายเลือด โดยความชอบ โดยความผู กพัน เชน ชาวมุ สลิมเขาวั ดไทยเพราะมีแม เปนคนไทย มีญาติ พี่
นองแตงงานกับคนไทย ประการที่สองศิ ลปกรรมที่จะโนมนําใหศรัทธา ตองมีลักษณะผ อนคลาย หาก
เปนประติ มากรรมรูปเคารพตองฉายพระพักตรอิ่มเอิบความเป นผูเมตตา ศิลปกรรมมีคุณคาทางจิ ตใจ
และความประณีตในรายละเอียดจะเสริมสร างความสุขเชิงคุณภาพไมใชปริมาณ
วัดยั งเปนพื้ นที่ศักดิ์สิ ทธิ์ เปนแหลงรวมของวิ ญญาณ เนื่องจากคนไทยคนจีน รวมถึงคนพมาใช
วัดไทยเปนสุ สานดวย แต เดิมวัดไชยมั งคลารามมีที่เผาศพแบบเชิงตะกอนปจจุ บันทําลายแล วการเผา
ศพจะทําที่ สถานฌาปนกิจที่รัฐจัดสรรให คนไทยคนจีนที่อุ ปถัมภวัดจะเอากระดูกใสโกศบรรจุ ในชอง
เล็กๆ ใตฐานพระนอน ในบั วหรือเจดี ยขนาดใหญ ที่สรางขึ้นเฉพาะการ บนฐานวัฒนธรรมความเชื่ อที่
ใกลเคี ยงคือความเชื่อเรื่ องสวรรค และการใหวิญญาณผูตายไปหลอมรวมกับสิ่ งศักดิ์สิ ทธิ์ ทํ าใหวัดไทย
เปนที่ปราถนาของทุกคนคนจีนบางคนพึ่งพาพระสงฆทํ าพิธี ใช วัดไทยตั้งโกศใสกระดู ก ฝงศพหลังวัด
ศิลปกรรมเกี่ยวกั บความตาย เชน โกศ บัว เครื่องหมายบนหลุ มมักไดรับการออกแบบตกแตงอยาง
ประณีตพิถีพิ ถัน เพื่อเกื้อหนุนชีวิตในโลกหนา
ปฏิสัมพันธในฐานะที่ วัดเปนสถานทองเที่ยวและจัดเทศกาลตามประเพณีไทย
วัดไชยมั งคลารามกลายเปนพื้นที่ ทางสังคมที่มีพลวัตมากกวาวั ดไทยอื่นๆในปนัง เนื่ องจาก
เปนหนึ่งในสถานทองเที่ยวสําคั ญในปนังดวยเหตุที่มีนักทองเที่ยวเขามาเยี่ยมชม จึงตองบริหารจั ดการ
ใหวัดมี ความสวยงาม เปนระเบี ยบ รวมถึงการจัดเทศกาลประจํ าป ศิ ลปกรรมเปนป จจัยหนุนเสริ ม
ประการหนึ่ง เนื่องจากวัดพม าซึ่งอยูฝ งตรงขาม ไดชื่อวามีความพิ ถีพิถั นในรายละเอียดทํ าใหวัดไทยตอง
ตื่นตัวเพื่ อดึงดูดใจนั กทองเที่ยว ไมใหหันไปชมวัดพมาเทานั้ น ทางฝายพม าก็เชนเดียวกั นเมื่อเห็นวาวัด
ไทยมีพระนอนจึ งสรางพระยืนขึ้นใหม ดังมีชาวไทยคนหนึ่งกลาวา “พมาเห็นมีพระนอนของไทยจึงสราง
พระยืนดึงดู ดความสนใจ (บุญเหลื อ อรุณรัตน. 2554: สัมภาษณ) เหตุ นี้จึงตองใช งบประมาณ การ
ระดมทุนทําใหวัดไทยถูกเพ งเล็งในแงผลประโยชนเสมอ เช นการเขามาคาขายบริเวณวัด การใหเช า
ที่ใส อัฐิ สําหรั บชาวจีน (คนไทยไม เสียค าเชา) การใหเช าหรือขายดอกไม ธูปเทียนเครื่ องบูชาในวิหาร
พื้ นที่วัดเปนแหล งปฏิ สั มพันธ ของคนที่ เข ามาแสวงประโยชน ขณะเดียวกันเป นแหล งใหทานแก