st121 - page 86

77
เต็มที่” (สงครามซาเปา. 2554: สัมภาษณ) กล าวคือ คนไทยแมกลุ มเปนชนกลุมน อยแตเปนที่เกรงใจ
ของฝายรัฐนอกจากอยูในฐานะภู มิบุตรแลว ยั งเปนเพราะสายสัมพันธของรัฐไทยตั้ งแตอดี ตทําใหคน
มลายูมองเห็ นคุณคาของศิลปกรรมไทยความสําเร็จเหลานี้ทําใหลุ งวันดี ซึ่งเปนคนเชื้อสายไทยที่อาวุโส
ที่สุดขณะนี้ กลาวอยางตื้ นตันใจว า “ลุงทํ าสําเร็ จ ลุงไดรับสิ่งที่ ลุ งหวังแลว วัดไทยจะไดเปนอิ สระ แม
บานลุงตองตกไปอยูในที่ พมา ก็ไมเสียดาย ลุงทําเพื่อคนไทยทุ กคน”
พระมหาปรีชา (2554: สัมภาษณ) รักษาการเจาอาวาสองคป จจุบันกล าววา “เดี๋ ยวนี้จะสราง
อะไรต องขออนุญาติ จากรัฐบาลปนั ง แตอยาทําใหใหญกว ามัสยิด ” ปฏิสั มพันธที่ เกิดจากการเมือง
ระดับองคกรหรือวัดนี้จะเห็นว ามีความสลับซับซ อน เพราะตางฝ ายตางสูเพื่อชวงชิ งความหมาย แตผล
สุ ดทายความสั มพันธ นั้นมี ความประนี ประนอม ฝายไทยพยายามตอสู ใหพม าถอนตัวออก เพื่อชิ ง
ความหมายของความเปนไทยฝ ายพมาตอรองโดยขอที่ดินฝ ายไทยความหมายที่แทจริงจึ งอยูที่ฝ ายไทย
วาจะยอมเสี ยอิสรภาพหรือเสี ยดิ นแดน การเสียที่ดินบางสวนแกพมาจึ งทําใหวัดไชยมั งคลารามมี
ความหมายในฐานะวัดของคนไทยอยางแทจริง
ปฏิสัมพันธในฐานะที่ วัดเปนแหลงรวมทางจิตวิญญาณ
วัดไชยมั งคลารามนอกจากเปนพื้ นที่ทางกายภาพมีที่ดิน วั ตถุสิ่งปลูกสรางที่วัดไดดวยปริมาตร
แลวยั งเปนพื้ นที่ทางจิตวิ ญญาณและทางความรูสึ กนึกคิด เป นศูนย รวมแหงความศรัทธาศิลปกรรมของ
วัดก อใหปฏิสั มพันธระหวางคนตางเชื้อชาติ ตางวัฒนธรรม โดยเฉพาะพุทธประติ มากรรมที่คนทั้งใน
วัฒนธรรมไทยจีนและฮิ นดูตางเลื่อมใส วัดไทยเปนพื้นที่ กอให เกิดจินตนาการต าง ๆ นานา เมื่ อคนมี
ความรูสึ กและใหความหมายแกวัดอยางไร ก็ส งผลกลับไปหาคนนั้ น คนไทยเห็นพระนอนในวิหารคือ
องคพระสัมมาสัมพุทธเจา เชนเดียวกับชาวจีนที่พระองค ก็คือ สิ กแกเหมานี่ฮุดโจว หรื อพระศากยมุนี
ส วนฮินดูเชื่ อวาพระพุทธเจาก็ คือ อวตารของพระนารายณ การที่คนเหล านี้มี ความเชื่อทางศาสนา
คลายกั นและการที่วัดถูกออกแบบให มีศิลปกรรมไทยจี นพมาผสมกันทําใหวัดเป นพื้นที่พบปะสังสรรค
ทางสังคมของคนตาง ๆ เปนพื้ นที่ปฏิ บัติการพิธีกรรมรวมกันดังที่ ผูวิจัยสัมภาษณชาวฮินดู 2 รายในวั ดมี
ความเห็นคลายกั นวา
- ชาวฮินดูคนที่หนึ่ง (หญิง) “ ฉั นมีนองสาวแตงงานกับคนจีน ถาเห็นอะไรเกี่ยวกับจีนจะเข า
หา วัดไทยเป นของศานาพุ ทธมาจากอิ นเดียเหมื อนกัน เวลาเข ามาแลวโอบล อมด วย
พระพุ ทธรูปจะทํ าใหคิดถึ งพระพุทธเจาตลอดไมคิดออกนอกทาง ” (จายา ซิ ง, 2554 :
สัมภาษณ)