st118 - page 114

104
อย่างรวดเร็ ว ประกอบกับรัฐบาลมีแผนส่ งเสริมและเร่งรัดพัฒนาด้านอุ ตสาหกรรมการท่องเที่ยว
จึงจํ าเป็ นที่จะต้ องผลักดันให้ เกิดการพัฒนาในด้ านอื่ นๆ โดยเฉพาะด้ านโครงสร้ างพื ้ นฐานของ
เกาะพะงันทั ้ งที่เป็ นสาธารณูปโภคและบริการสาธารณะต่าง ๆ เมื่อรัฐบาลมี นโยบายสนับสนุนการ
ท่องเที่ยวสู่ภูมิภาค โดยเน้ นการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ตั ้ งแต่ปี พ.ศ. 2525 เป็ นต้นมา
ส่งผลให้เกาะพะงันได้ รับการเปลี่ยนแปลงจากชุ มชนเกษตรกรรมสวนมะพร้ าวและประมงพื ้ นบ้ าน
ไปสู่ชุ มชนทั นสมัย มี วิถี ชี วิตแบบธุ รกิจมากขึ ้ น ใช้ ชี วิตอยู่กับการท่ องเที่ ยวทํ าให้ เกาะพะงัน
กลายเป็ นสวรรค์กลางอ่ าวไทย ดังคําขวัญที่ว่า “พระจันทร์ สวย นํ้าใส หาดทรายขาว ปะการัง
แพรวพราว เพชรกลางอ่าวเมื องคนดี” กิจกรรมด้ านการท่องเที่ยวที่ขึ ้ นชื่อของเกาะพะงันซึ่ งเหล่า
นักท่องเที่ยวต่างประเทศรู้ จั กกันเป็ นอย่างดี คือ งานฟูลมูนปาร์ ตี ้ ที่จัดทุกคืนวันเพ็ญพระจั นทร์เต็ม
ดวงณบริ เวณหาดริ ้ น ชายหาดที่ได้ ชื่อว่าเห็นพระจันทร์สวยที่ สุดในโลก
พัฒนาการทางด้ านเศรษฐกิจ
โครงสร้ างทางเศรษฐกิจของอําเภอเกาะพะงันขึ ้ นอยู่อาชีพธุ รกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ ยวและ
การบริการ รายได้ เฉลี่ ยต่อคนต่อปี อยู่ที่ 120,000-180,000บาทต่อปี ส่วนในภาคการเกษตรและ
ประมงพื ้ นบ้ านอยู่ที่ 60,000-120,000บาทต่อปี
ในระยะแรกการประกอบอาชีพของชาวเกาะพะงัน คืออาชี พการทําประมงพื ้ นบ้ าน ผู้ คน
อพยพมากลุ่ มแรกๆ มาจากหลายพื ้นที่ ได้ แก่ สมุ ย ไชยา ท่ าศาลา ดอนสัก ปากพนั ง
นครศรี ธรรมราช และปั ตตานี เนื่องจากเกาะพะงันมีอ่ าวที่เหมาะสําหรับจอดเรือประมงต่างๆ
ระยะที่สองประมาณช่วงปี พ.ศ. 2430-2452 มีชาวจีนเข้ ามาอยู่ปะปนกับคนไทย โดยคน
ไทยประกอบอาชีพเกษตรกรรมทําไร่ข้ าว ไร่ แตง สวนมะพร้ าว เลี ้ ยงกระบือสุกร เป็ ดและไก่ ส่วน
ชาวจีนทํ าเหมืองแร่ ดีบุก เก็ บรั งนก และชาวจีนไหหลําบางส่วนยังเดิ นเรือสําเภาค้ าขายมะพร้ าว
ห้ าวและนํ ้ ามันมะพร้ าว
ระยะที่ สามประมาณช่วงปี พ.ศ. 2450-2500 เป็ นช่วงที่มีการย้ ายถิ่นฐานของชาวอี สาน
ที่มาหางานทําแถวเกาะสมุยและเกาะพะงัน โดยประกอบอาชีพรับจ้ าง ทํ าให้ มีการบุกรุ กพื ้ นที่ป่ า
มาเป็ นที่อยู่อาศัย และในระยะนี ้ เริ่ มมีนักท่องเที่ยวเดินทางต่อมาจากเกาะสมุยมายังเกาะพะงัน
เพิ่มขึ ้ นเรื่ อยๆ ชาวบ้ านจึงเริ่มทําที่ พักบังกะโลจากวัสดุพื ้ นบ้ านในท้องถิ่นเพื่อบริการนักท่องเที่ยว
ระยะที่สี่ ประมาณช่ วงปี พ.ศ. 2500 เป็ นต้ นมาจนถึงปั จจุ บัน ในช่วงนี ้ รัฐบาลส่งเสริมการ
ท่องเที่ยวอย่างจริ งจัง โดยกํ าหนดให้การท่องเที่ ยวเป็ นยุทธศาสตร์ ที่สําคัญเพื่อสร้ างรายได้ ทําให้
เริ่มมีการลงทุนจากกลุ่มนายทุนทั ้ งภายในและภายนอกอย่างรวดเร็ว มีการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยว
และมีธุ รกิจต่ าง ๆ เกี่ยวกับการท่ องเที่ยวและการบริ การเพื่ อรองรับนักท่ องเที่ยว โดยเฉพาะ