st118 - page 22

12
ต้ องได้ ซึ่งตามปกติแล้ วพฤติกรรมของมนุษย์เป็ นพฤติ กรรมที่เกิดขึ ้ นเองหรือเกิดจากสัญชาตญาณ
ซึ่ งเป็ นพฤติกรรมส่วนน้ อยของมนุ ษย์ แต่พฤติ กรรมส่วนใหญ่ หรือเกื อบทั ้ งหมดของมนุษย์ เป็ น
พฤติกรรมที่เกิดจากการเรี ยนรู้ มนุษย์เริ่มเรี ยนรู้ ตั ้ งแต่เกิดไปเรื่ อย ๆ จนตาย วัฒนธรรมเป็ นสิ่งที่มี
มาแต่เดิม ผู้ คนเกิดมาในวัฒนธรรมใดก็ จะเรียนรู้ สิ่ งต่าง ๆ ในวัฒนธรรมนั ้ น การที่ ประชากรของ
สังคมในประเทศต่าง ๆมีพฤติกรรมอย่างเดียวกันหรือแตกต่ างกันไปนั ้ น เพราะมีการเรี ยนรู้ ต่างกัน
ไปตามวัฒนธรรมของตนการกระทําดังกล่าวทําให้วัฒนธรรมของสังคมแตกต่างกันไปการเรี ยนรู้ ที่
กล่าวแล้ วรวมถึ งการเรียนรู้ แบบรู้ ตัวหรื อไม่รู้ ตัวด้ วย โดยผ่านสื่อกลางที่ เป็ นทางการหรือไม่ เป็ น
ทางการก็ ได้ เช่น โดยการอบรมสั่งสอนจากครอบครัว โรงเรี ยนสถาบันศาสนา และสื่ออื่น ๆสิ่งที่
มนุษย์ ได้ เรี ยนรู้ ทั ้ งความรู้ ทางวิชาการด้ านต่าง ๆ ค่านิยม ความเชื่ อทางศาสนา และอุดมการณ์
ล้ วนเป็ นแบบแผนในการดํารงชีวิตหรื อวิถีชี วิต ซึ่งจะต้ องเรียนรู้ ว่าจะทําตัวอย่างไรในสถานการณ์
ทางสังคมที่ แตกต่างกันไปเป็ นต้ น สิ่งที่ มนุษย์ เรี ยนรู้ ล้วนเป็ นวัฒนธรรมส่วนหนึ่ งของสังคมหรื อ
ประเทศชาติ ทั ้ งสิ ้ น (งามพิศ สั ตย์ สงวน, 2543) อีกทั ้ งการรั บวัฒนธรรมจากสังคมอื่ นเป็ นการ
ถ่ายทอดวัฒนธรรมจากคนรุ่ นหนึ่งไปยังคนอี กรุ่นหนึ่ ง เมื่อมี การรับวัฒนธรรมบางส่วนจากสังคม
ข้ างเคี ยงที่ไม่ขัดกับค่านิ ยมหลักของสังคมและสอดคล้องกับของเดิ มที่มีอยู่ในระยะแรกเรี ยกว่าเป็ น
การยื มวัฒนธรรม แต่เมื่ อนานๆ ไปการยื มวัฒนธรรมกลายเป็ นการรั บวัฒนธรรม และเป็ น
จุดเริ่ มต้ นของการเปลี่ ยนแปลงทางวัฒนธรรม และการแพร่ กระจายวัฒนธรรม นอกจากนี ้ การ
ถ่ายทอดวัฒนธรรมภายจากสังคมหนึ่งไปอีกสังคมหนึ่งเป็ นการที่สังคมหนึ่งยอมรับวัฒนธรรมของ
สังคมอื่นและเกิ ดการปรั บตัววัฒนธรรมให้ เข้ ากัน โดยที่ มีการละทิ ้ งวั ฒนธรรมของตัวบางส่วน
มีผลทํ าให้ เกิดการผสมผสานกลมกลืนทางวัฒนธรรม และทํ าให้ เอกลักษณ์เดิ มเปลี่ยนไป (อมรา
พงศาพิชญ์, 2541) ซึ่งการผสมผสานทางวัฒนธรรมตามแนวคิดของสุ พัตรา สุภาพ (2521) นับได้
ว่าเป็ นการผสมผสานทางวัฒนธรรมที่ รับเอาวั ฒนธรรมของสังคมอื่ นมาปฏิบัติ การผสมผสานทาง
วัฒนธรรมจะมีมากเมื่อสังคมหนึ่งถูกรุ กรานและอีกฝ่ ายหนึ่งชนะ การติดต่อสัมพันธ์ กันย่อมจะรับ
วัฒนธรรมของกั นและกัน ซึ่งสังคมต่ างๆ ย่อมจะหวงแหนและรักษาวัฒนธรรมเดิ มของตนไว้
โดยพยายามป้ องกันการผสมผสานหรื อกีดกันหรื อไม่ก็สร้ างกฎเกณฑ์ เพื่อไม่ให้ติดต่อสัมพันธ์ กัน
ซึ่งการผสมผสานวัฒนธรรมมักจะเกิดขึ ้ น เมื่อสมาชิกของวัฒนธรรมหนึ่งติดต่ อเกี่ยวข้ องกับสมาชิก
อีกวัฒนธรรมหนึ่งมาเป็ นเวลานานนอกจากนี ้ ลักษณะของวัฒนธรรมที่สํ าคัญนั ้ นตามทรรศนะของ
ประเวศ วะสี (2538) วัฒนธรรมมีลักษณะที่สํ าคัญอยู่ 8 ประการกล่าวคื อประการแรกมีความ
หลากหลายกระจายอํานาจจึ งส่งเสริ มกันเรื่ องระบอบประชาธิปไตยประการที่สอง กระจายรายได้
และสร้ างความเข้ มแข็งทางเศรษฐกิจประการที่สามส่งเสริมศักดิ ์ศรี ของชุมชนท้ องถิ่นประการที่ สี่