171
ปั
จจุ
บั
นช่
วงแผนพั
ฒนาเศรษฐกิ
จและสั
งคมแห่
งชาติ
ฉบั
บที่
10 วั
ฒนธรรมการผลิ
ตและ
บริ
โภคเครื่
องนุ
่
งห่
มและเครื่
องแต่
งกายต่
าง ๆตามแบบตะวั
นตก ได้
มี
การผลิ
ตทั
้
งส่
งออกและนํ
าเข้
า
โดยโรงงานอุ
ตสาหกรรมสิ่
งทอ และกระจายสิ
นค้
าจํ
าหน่
ายเพื่
อการบริ
โภคตามสมั
ยนิ
ยมหรื
อ
เปลี่
ยนแปลงไป เนื่
องจากแฟชั่
นจากทุ
กมุ
มโลกและการพั
ฒนาเข้
าสู
่
สมั
ยเทคโนโลยี
การสื่
อสารไร้
พรมแดนทํ
าให้
เครื่
องนุ
่
งห่
มและเครื่
องแต่
งกายเป็
นไปตามแฟชั่
นตะวั
นตกอย่
างเห็
นได้
ชั
ด จึ
งทํ
าให้
ผู
้
คนทั
้
งในกลุ
่
มวั
ยรุ่
นคนทํ
างานและนั
กท่
องเที่
ยวที่
เป็
นชาติ
ตะวั
นตกและชาติ
อื่
นๆ รวมถึ
งคนไทยที่
เข้
ามาท่
องเที่
ยวและตั
้
งถิ่
นฐานการทํ
ามาหากิ
นนิ
ยมแต่
งกายหรื
อบริ
โภคเครื่
องนุ
่
งห่
มและเครื่
อง
แต่
งกายต่
าง ๆตามสั
งคมชาติ
ตะวั
นตกมากขึ
้
น ซึ่
งปั
จจุ
บั
นการบริ
โภควั
ฒนธรรมการแต่
งกายของ
ผู
้
คนที่
มากั
บนั
กท่
องเที่
ยวชาวต่
างชาติ
และพบเห็
นในชี
วิ
ตประจํ
าวั
นเป็
นเรื่
องปกติ
ในพื
้
นที่
การ
ท่
องเที่
ยว เช่
นการใส่
ชุ
ดว่
ายนํ
้
าทั
้
งแบบเต็
มตั
วและผ้
าน้
อยชิ
้
นหรื
อไม่
บางคนก็
ไม่
ใส่
เสื
้
อผ้
ามี
แต่
ปิ
ด
ผ้
าครึ่
งตั
วนอนอาบแดดแถวชายหาด และบางคนก็
ใส่
เสื
้
อผ้
าบาง ๆ นั่
งรั
บประทานอาหารตาม
ร้
านค้
า แต่
งตั
วตามสบายแบบตะวั
นตก ทํ
าให้
คนไทยที่
มาท่
องเที่
ยวถ้
าไม่
แต่
งกายแบบ
ชาวตะวั
นตกมาเดิ
นแถวชายหาดก็
เป็
นสิ่
งผิ
ดปกติ
เพราะไม่
กลมกลื
นการสถานที่
ท่
องเที่
ยว ยิ่
งไป
กว่
านั
้
นค่
านิ
ยมที่
หญิ
งไทยที่
เข้
ามาในพื
้
นที่
เกาะสมุ
ยและเกาะพะงั
นนิ
ยมเป็
นเมี
ยเช่
าผู
้
ชาย
ชาวต่
างชาติ
ตะวั
นตกยากที่
จะควบคุ
มดู
แลนิ
ยมรั
บวั
ฒนธรรมการแต่
งกายแบบตะวั
นตกที่
ขั
ดกั
บ
วั
ฒนธรรมไทยเพิ่
มขึ
้
น เช่
นนุ
่
งน้
อยห่
มน้
อย เสื
้
อผ้
าน้
อยชิ
้
นนุ
่
งกระโปรงสั
้
นเหนื
อเข่
าจนเห็
นขาอ่
อน
ใส่
เสื
้
อเปิ
ดพุ
งหรื
อรั
ดรู
ป ใส่
เสื
้
อสายเดี่
ยว เสื
้
อผ้
ามี
ลวดลายฉู
ดฉาย สวมรองเท้
าส้
นสู
ง กางเกง
ผ้
ายี
นส์
ขาด เป็
นต้
น อี
กทั
้
งเมื่
อถึ
งเทศกาลฟู
ลมู
นปาร์
ตี
้
ในพื
้
นที่
เกาะพะงั
น การแต่
งกายของ
นั
กท่
องเที่
ยวต่
างชาติ
ชาวตะวั
นตกนิ
ยมแต่
งตั
วโป๊
เปลื
อย ถื
อเครื่
องดื่
มและทาสี
ตามร่
างกายทั
้
ง
ผู
้
ชายและผู
้
หญิ
ง ซึ่
งเป็
นวั
ฒนธรรมการบริ
โภคที่
แพร่
กระจายและเลี
ยนแบบของนั
กท่
องเที่
ยวทั
้
งคน
ไทยและต่
างชาติ
มี
การนิ
ยมและนํ
าวั
ฒนธรรมของชาติ
ตะวั
นตกไปบริ
โภคตามสถานที่
ต่
างๆนอก
ชุ
มชนหรื
อบนฝั่
งกลายเป็
นรสนิ
ยมการบริ
โภคและพฤติ
กรรมเลี
ยนแบบของกลุ
่
มวั
ยรุ่
นและส่
งผลกระทบ
ต่
อการดํ
าเนิ
นชี
วิ
ตต่
อเยาวชนและผู
้
คนดั
้
งเดิ
มในแง่
มุ
มที่
มิ
สามารถกล่
าวตั
กเตื
อนบุ
ตรหลานให้
ปฏิ
บั
ติ
ทั
้
งในเวลากลางวั
นและกลางคื
นอี
กด้
วย (สมสุ
ขธนวนิ
ชนามและวนิ
ดาอิ
นแสงแวง, สั
มภาษณ์
เมื่
อวั
นที่
18กรกฎาคม2554)
3.3 วั
ฒนธรรมการผลิ
ตและบริ
โภคที
่
อยู
่
อาศั
ย/ เครื
่
องใช้
ไม้
สอย
ในส่
วนของวั
ฒนธรรมการผลิ
ตและบริ
โภคเรื่
องที่
อยู
่
อาศั
ยและเครื่
องใช้
ไม้
สอยถื
อว่
าเป็
น
ปั
จจั
ยสํ
าคั
ญของดํ
ารงชี
วิ
ตอย่
างหนึ่
งเช่
นกั
น วั
ฒนธรรมการผลิ
ตและการบริ
โภคที่
อยู
่
อาศั
ย/
เครื่
องใช้
ไม้
สอยดั
้
งเดิ
มของผู
้
คนเกาะสมุ
ยและเกาะพะงั
นก่
อนแผนพั
ฒนาเศรษฐกิ
จและสั
งคม