st118 - page 177

167
ขยันหมั่นเพี ยรในการทํากิน ก็ ยกสวนที่อยู่ใกล้ขอบถนนให้ แต่ถ้ าคนไหนมี พฤติ กรรมเกเรไม่เอา
ถ่ ายก็ดัดสันดานให้รู ้ถึ งความยากลํ าบาก ด้วยการยกสวนมะพร้าวที ่อยู่ขอบถนนและอยู่ลึกติ ดริ ม
ทะเลให้” ต่อมาการผลิตมะพร้ าวเริ่มลดน้ อยลงเพราะพื ้ นที่การปลูกลดลง ชาวเกาะสมุยไม่น้ อยที่
ยอมขายที่ดินให้กับนายทุนในประเทศและต่างประเทศ เพื่อสร้ างอสังหาริมทรัพย์และจับจองที่ดิน
เพื่อการค้ า ปั จจุบันการผลิ ตมะพร้ าวได้ ถูกฟื ้นฟูและแปรรู ปผลิตภัณฑ์ เครื่องสํ าอางได้ รับความ
สนใจและมีผู้ บริโภคภายในประเทศและต่ างประเทศ เช่น ผลิตภั ณฑ์ภายใต้ สัญลักษณ์ “สปาโก้ ”
ซึ่ งเป็ นผลิ ตภัณฑ์ แปรรู ปมะพร้ าวรายใหญ่ ที่ สุดในอําเภอเกาะสมุ ย ใช้ วัตถุดิบการผลิตที่ เป็ น
มะพร้ าวเกาะสมุยมีเครื อข่ายการผลิตเป็ นกลุ่มทําให้ นักท่องเที่ยวหลายกลุ่มได้ รู้ จั กการผลิตที่นี ้
แต่อย่างไรก็ตามมะพร้ าวพื ้ นที่เกาะสมุยก็มิได้ เพาะปลูกให้ เท่ากับพื ้ นที่มะพร้ าวในอดีตได้ แม้ จะมี
โครงการของภาครัฐรวมกับเอกชนรณรงค์ โครงการคืนมะพร้ าวเกาะสมุย เพราะสิ่ งที่รับปัจจุ บันใน
การผลิตมะพร้ าวคื อผลกระทบจากศัตรู พื ชทําลายยอดอ่อนของต้ นมะพร้ าวและสภาพอากาศที่
แปรปรวน อีกทั ้ งผู้ คนส่วนใหญ่ ให้ความสนใจการทํ าธุรกิจท่ องเที่ยวมากกว่าการทําสวนมะพร้ าว
เหมือนในอดีตที่ ผ่ านมา (เสนีย์ ใจเย็นและสํ านวน ใจเย็น, สั มภาษณ์ เมื่ อวันที่ 16พฤษภาคม
2554) ส่ วนการผลิตและบริ โภคผักพื ้ นบ้ านของคนเกาะสมุ ยและเกาะพะงัน เดิ มมีการปลู ก
ผักพื ้ นบ้ านตามบริ เวณบ้ านเรือนและมี การแบ่งปั นกันเพื่อนบ้าน เช่นผักบุ้ งพริกมะเขือถั่วผักกูด
กระถิ น ใบทองหลาง เล็ บครุ ฑ เป็ นต้ น ซึ่งเป็ นผักที่ใช้ รับประทานร่วมกั บอาหารประเภทอื่ น ๆ
เรียกรวมกันว่า “ผักเหนาะ” บางจังหวัดเรียกว่ า “ผักเกล็ด” หรื อ “ผักเหมือด” ผักที่นิยมนํามากิ นกับ
นํ ้ าพริ กกันมากคือ สะตอ ใบและยอดมะกอกอ่ อนลูกเนียง ลูกเนียงหมาน ใบแมงลัก ใบโหระพา
ลูกฉิ่ง ยอดมังค่ายอดมะตูมยอดจิกยอดมะม่วง ลู กละไม ลูกเหรียง เป็ นต้น
นอกจากการผลิตและบริ โภคพืช ผักและผลไม้ เป็ นอาหารแล้ ว การผลิตและบริ โภคสัตว์ ก็
เป็ นสิ่งจํ าเป็ นในชี วิตของผู้ คน ในอดีตคนเกาะสมุยและเกาะพะงันหาสัตว์จากทรั พยากรในทะเล
หรื อชายฝั่ งมาบริโภค โดยเฉพาะการทํ าประมงพื ้ นบ้ านที่เป็ นประมงนํ ้ าเค็มซึ่งเป็ นอาชีพอย่ างหนึ่ง
ของคนเกาะสมุ ยและเกาะพะงัน ในการทํ าประมงพื ้ นบ้ านนั ้ นถื อเป็ นการผลิ ตที่ อาศั ย
ทรัพยากรธรรมชาติ แต่เดิมมีการทําประมงรอบเกาะอยู่ตามริมชายฝั่งทะเลของหมู่บ้ านต่าง ๆ รอบ
เกาะ ขั ้ นตอนการผลิตหรื ออาหารทะเลชนิดต่าง ๆนั ้ น ใช้เรือพายสร้ างขึ ้ นเองจากไม้ ตามธรรมชาติ
แต่ก็ มี บ้ างคนที่ ไปหามาจากตําบลพุ มเรี ยง อําเภอไชยา เมื่ อถึงเวลาออกมาหาปลาจะใช้ ไฟที่
เรียกว่า “ไฟไต้ ” ต่อมาเป็ นตะเกียงพายุ ซึ่งในเรื อลําหนึ่งจะมี คนหาปลา 4 คน และมีนายพาหนะ
หรื อทําหน้ าที่พายเรื อ 1 คน ผลผลิตจากการหาของทะเลเพื่ อบริ โภคนั ้ นมี ปลา หอย หมึก กุ้ ง
ส่วนใหญ่ แล้ วใช้ บริ โภคในครั วเรือนและจะไม่นิยมขายกั น แต่จะแบ่งเครื อญาติหรื อเพื่อนบ้ าน