ct154 - page 10

2
ในอดีต การเข้าป่า คนชองต้องร่วมกลุ่มกั นล่าสัตว์ และเก็บหาของป่า เนื่ องจากสภาพพื้นที่เป็น
ป่าทึ บ เครื่ องมือล่าสัตว์ ไม่ทันสมั ย และเพื่ อความปลอดภั ยจากอันตราย นอกจากนี้ยั งรวมกลุ่มนา
ผลผลิตไปแลกเปลี่ ยนสินค้าในเมื องด้วย จึ งทาให้ความสัมพันธ์ ทางสั งคมของคนชองมีความใกล้ชิ ดกัน
เพราะต้องอยู่รวมกันในสายน้ าและผืนป่าเดียวกัน สิ่ งเหล่านี้ คือวัฒนธรรมเฉพาะกลุ่ม ทั้ งเรื่องภาษา
ประเพณี ภู มิ ปัญญา และพิธี กรรม ฯลฯ(เฉิน ผันผาย. ม.ป.ป:2) และเนื่ องด้วยวิถีชี วิตที่ต้ องพึงพา
ธรรมชาติ ตั้ งแต่ ดิน น้ า และป่า ซึ่งธรรมชาติเป็ นสิ่งที่ไม่สามารถกาหนดได้ และการดาเนินชีวิ ตก็ถู ก
กาหนดโดยธรรมชาติแวดล้ อม ดังนั้นจึงต้องมีวัฒนธรรม เพื่อเป็นเครื่ องมือในการจั ดความสั มพันธ์ กับ
ทรัพยากรธรรมชาติ ด้วยระบบความเชื่ อที่ว่ า ภายในธรรมชาติแวดล้ อม ไม่ว่าจะเป็ น ต้นไม้ ภูเขา ป่ า
ลาน้า ฯลฯ จะมี วิ ญญาณหรือผีสิงสถิตอยู่ จึงทาให้ธรรมชาติเป็นสิ่ งที่มี จิตวิญญาณ และมนุษย์ ก็คือส่ วน
หนึ่งของธรรมชาติที่มี จิตวิญญาณ เมื่อมนุษย์ เสียชีวิ ต จิตวิญญาณจะวนเวียนในท้ องถิ่น เพื่ อสอดส่อง
ดู แลคนท้องถิ่น และรอการกลับคื นสู่ยมโลก ระบบความเชื่อนี้ ทาให้คนชองให้ความเคารพผีหรื อ
วิ ญญาณที่ ดารงอยู่ในธรรมชาติ เพราะเชื่อว่าผีมี อานาจ ความศักดิ์สิ ทธิ์ บารมีเหนือกว่ ามนุษย์ และ
สามารถกาหนดชะตาชี วิตมนุษย์ หากต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งต่ างๆในธรรมชาติ จึงต้ องมีพิ ธีกรรมที่
แสดงความเคารพผี เพื่ อให้ผีคุ้ มครอง ซึ่งระบบความเชื่อเหล่านี้ เป็นเครื่องมื อจัดความสัมพันธ์ ระหว่าง
คนชองด้ วยกันเอง และคนชองกับทรั พยากรธรรมชาติ โดยไม่มี ความสัมพันธ์ ของคนภายนอกเข้ามา
เกี่ ยวข้อง
เหตุ การณ์ที่ส่งผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงวิ ถีชีวิ ตคนชอง คือ ตั้งแต่ ปี พ.ศ 2500 เป็นต้นมา
เมื่อมี การสัมปทานทาไม้ ในเขตพื้นที่ลุ่ มน้าจั นทบุรี โดยให้เอกชนเข้ ามาดาเนินการสั มปทานไม้ ด้วย
วิ ธี การใช้เลื่อยตัดโค่ นต้นไม้ และใช้รถบรรทุกซุงขนไม้ออกจากป่ าตามเส้นทางเกวี ยนเดิมเข้ าสู่เมือง
จันทบุรี มีการสร้างและพั ฒนาถนนให้ เข้าออกพื้นที่ป่าสู่ เมือง ทาให้การติดต่อระหว่ างชุมชน และเมือง
สะดวกขึ้น (เฉิน ผันผาย. ม.ป.ป. :2 ) อีกทั้งถนนยังเป็นปัจจัยสาคัญต่ อการเข้ามาบุกเบิกและตั้ งถิ่นฐาน
ของคนภายนอก ทั้งแรงงานรั บจ้าง และพ่ อค้ าที่นาสินค้ามาขายในชุมชน ทาให้คนชองกับคนภายนอกมี
ความสัมพันธ์ต่อกั น ทั้งจากการค้า และการแต่งงาน
เมื่อทรั พยากรป่าไม้หมดไป และถนนได้นาพาคนภายนอกเข้ามาสู่ชุ มชน ประกอบกับกระแส
การส่ งเสริมปลูกพืชเศรษฐกิ จ ส่งผลให้คนชองหันมาสู่วิ ถีการผลิตพืชไร่ และมีกลุ่มคนภายนอกเข้ ามาจับ
จองผื นป่าเพิ่มมากขึ้ น เพื่อปลู กพืชเศรษฐกิจ คื อ “มันสาปะหลั ง” เนื่องจากในช่วงนั้น(ประมาณ พ.ศ.
2506) ราคาผลผลิตต่อกิ โลกรัมสูง เป็นแรงจู งใจให้เชื่อว่ามันสาปะหลั ง สามารถทาให้มี เงินมากขึ้น มีการ
ขยายพื้นที่เพาะปลูกมันสาปะหลั ง โดยมีพ่อค้ าเป็นนายทุนปล่อยเงินกู้ และรับซื้ อผลผลิต ซึ่งการปลูกมัน
สาปะหลัง ทาให้คนชองมีวิถีการผลิ ตที่ต้องเร่งรีบและแข่งขันในการผลิ ต ต้องพึ่งพิงเทคโนโลยี และปัจจัย
ผลิ ตภายนอก ทาให้เงินเข้ ามามีบทบาททุกขั้นตอนการผลิ ต ตั้งแต่การเตรียมพื้นที่ ไถ ปลูก ดูแลรักษา