st124 - page 83

74
คําบอกเล่ าดังกล่าวตรงกับที่ เบอร์ นาซิ ค (Bernazik. 1958 : 42 ;อ้างอิงจากอาภรณ์ อุ กฤษณ์.
2532 : 10)บันทึ กจากคําบอกเล่ าของชาวเลมอแกนที่มะริ ดว่าชาวเลกลุ่มหนึ่ งถูกชาวมาเลย์จับตัวไป
และแต่งงานกับชาวมาเลย์ ชาวจี นและนิกริ โตกลายเป็ นโอรังลาอุ ๊ต (อูรักลาโว้ย)หรือโอรังลอนตา
ซึ่ งเป็ นชื่ อที่มอแกนเรี ยกชาวเลอู รักลาโว้ ยเกาะลันตา และใกล้เคี ยงกับคําบอกเล่าของชาวเกาะ
ลันตาท่ านหนึ่ งว่า “ตอนเด็กๆ เคยเห็นชาวเลที่ เร่ ร่ อนบริ เวณเกาะลันตาเป็ นชาวเลสิงห์ (มอแกน)
มาจากพม่าอาศัยเรื อง่าม (ก่ าบาง)แบบชาวเลเกาะสุริ นทร์ และมี ลู กมีหลานทิ้ งไว้ ต่ อมามีการแต่งงาน
ผสมผสานกับชาวมลายูที่ เรี ยกว่ าแขกชวาซึ่ งเป็ นลูกเรื อชาวจีนที่ เข้ามาค้าขายกลายเป็ นอูรั กลาโว้ย”
(ประสม กิ จค้า.สัมภาษณ์ :15 เมษายน2550) แนวคิ ดนี้ ขัดแย้งกับทัศนะของโฮเก็น (Hogen.1972 :208)
ที่ว่าแม้จะมีการแต่ งงานข้ามกลุ่มกันบ้างแต่ไม่ น่าจะเป็ นไปได้ที่ ชาวเลทั้ง 2กลุ่มนี้ จะมี บรรพบุรุ ษ
ร่ วมกัน เนื่องจากภาษาและวัฒนธรรมแตกต่างกันมากอย่ างไรก็ตามข้อมูลดังกล่าวทําให้ทราบว่ า
ในอดีตชาวเลมอแกนเคยเร่ ร่อนหากินบริ เวณหมู่เกาะลันตาด้วย
ในงานวิ จัยของสุ พัฒน์ ธัญญวิบูลย์ (2539 : 92-97) กล่ าวพาดพิงถึ งชาวเลว่ากษัตริ ย์ปรเมศวร
ได้สร้างเมืองมะละกาให้รุ่งเรื องทางการค้าและพัฒนาให้ เป็ นเมืองท่าที่ ปลอดภัยจากโจรสลัดด้วยการดึง
ชนพื้นเมืองที่ มีพฤติ กรรมเป็ นโจรสลัดคือพวกชาวทะเลหรื อชาวเล (OrangLaut)ซึ่ งเป็ นประชาชน
ส่ วนหนึ่ งของภูมิภาคนี้ เข้ามาสวามิ ภักดิ์ กลายเป็ นกองกําลังในเรื อและเป็ นแรงงานในการหาของ
ทะเลเป็ นสินค้าช่ วยเสริ มความแข็งแกร่ งให้เมืองท่ามะละกะมากขึ้ น ประเด็นที่น่าสนใจคื อการระบุว่า
ชาวเล (OrangLaut) เป็ นโจรสลัด ผู้ วิจัยมี ความเห็นสอดคล้องกับโฮเก็ น (Hogen.1972 :207-208)ว่า
ลักษณะนิ สัยของชาวเลในปัจจุ บันขัดแย้งกับพฤติกรรมของโจรสลัดที่ กล่าวถึงในประวัติ ศาสตร์
มะละกา ซึ่ งหากเป็ นโจรสลั ดจริ งก็คงถูกบังคับให้เป็ นจึ งอพยพหนี เข้ามาในเขตประเทศไทย
เมื่อตรวจสอบจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ของฮอลล์ (Hall. 2549 : 212)มีการบันทึ กว่าประมาณ
ปี พ.ศ. 1941-1943หรื อประมาณ 589-587ปี มาแล้วกษัตริ ย์ปรเมศวรได้รับความช่ วยเหลือจากโจร
สลัดและชาวมลายูจากปาเล็ มบังในการสร้างเมื องมะละกาจนเป็ นนิ คมขนาดใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว
เริ่ มต้นด้วยการเป็ นตลาดสิ นค้าหายาก และเป็ นศูนย์กลางของโจรสลัด อีกช่ วงหนึ่ ง ประมาณ
ปี พ.ศ. 2367-2386 เป็ นช่วงที่ มีการปราบปรามโจรสลัดโดยความร่ วมมื อระหว่างอังกฤษกับฮอลันดา
โดยใช้เรื อรบขนาดใหญ่ออกตระเวนจับกุมชาวบ้านผู้ต้องสงสั ยว่าเป็ นโจรสลัดในน่ านนํ้ าตั้ งแต่
ช่ องแคบมะละกาลงไป จากเหตุการณ์ นี้ ผลักดันให้ ผู ้ ที่ ทํามาหากิ นบริ เวณนั้ นซึ่ งอาจจะมีชาวเล
ปะปนอยู่ ด้วยต้องอพยพหนี (อาภรณ์ อุกฤษณ์ . 2532 : 11)
จากข้อมูลดังกล่าวเป็ นไปได้ว่าโจรสลัดเหล่านี้ อาจจะมีชาวเล (OrangLaut)ปะปนอยู่บ้างแต่
ไม่ใช่ กลุ่มชาติ พันธุ ์เดี ยว มีชาวมลายูจากปาเล็มบังด้วยงานเขี ยนของอาณัติ อนันตภาค(2554:150-152)
ก็ ยืนยันว่าบรรดาโจรสลัดอันดามันนั้ นนอกจากส่ วนหนึ่ งมาจากบรรดาชาวพื้นเมื องจากหมู่เกาะ