st120 - page 10

2
ที่โล่งเตียนอย่ างชาวบ้าน ทั้งนี้เนื่องจากการยังชีพของเขาได้อาศัยปัจจัยจากป่าเป็นหลัก เช่น
อาหาร ยารักษาโรค และไม่ชอบการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์
ทางจังหวัดปัตตานี ยะลา นราธิวาส ชาวไทยมุสลิม เรียกชาวเงาะว่า “ซาแก” ซึ่ง
แปลว่า แข็งแรงหรือป่ าเถื่อน เพราะพวกนี้ชอบอาศัยอยู่ตามป่า มี ความทรหดอดทน ทนอด
แข็งแรง เป็นลักษณะประจําตัว แต่ชาวไทยพุทธได้เรียกเพี้ ยนไปเป็น “ซาไก”
ในประเทศสหพันธรัฐมาเลเซีย เรียกว่า “โอรัง อัสลี” (Orang Asli) ซึ่งแปลว่า
คนพื้นเมืองหรือคนดั้ งเดิม ทั้งนี้ก็เพราะเหตุว่า ทางมาเลเซียได้ค้นคว้าทางประวัติศาสตร์กัน
อย่างลึกซึ้ งและยอมรับว่าชาวป่ าเผ่านี้เป็นชาวพื้ นเมืองของดิ นแดนนี้ และอาจจะเป็นบรรพบุรุษ
ในวารสารวิชาเรื่ องภาคใต้ของประเทศไทย เขียนโดยประทุม ชุ่มเพ็งพันธุ์ เรี ยกพวกนี้
ว่า “ชนเผ่าซาไก” (Sakai) หรือเรี ยกอีกชื่อหนึ่งว่ า “สินอย” (Senoi)
บราเธอร์ อมาโด และเสถี ยร โกเศศ เรียกชาวเงาะว่ า “เซมัง” (Semang)
ชาวเงาะเรียกตนเองว่า “มั นนิ” ซึ่งหมายถึ ง คน
จากที่กล่าวมา ชื่อที่ใช้เรียกคนเผ่านี้ มีหลายชื่อด้วยกัน แต่ เขาก็พอใจให้คนอื่นเรียก
เขาว่า “โอรัง อัสลี”
ซาไก คือ ชนเผ่าพื้นเมืองเผ่าสุ ดท้ายที่ เหลืออยู่ทางภาคใต้สุด ที่ชอบเร่ร่อนอยู่ในป่า
ใช้ป่าในการยังชีพ และดํารงชีวิตตั้งแต่เกิดจนตาย ซาไก จะรวมกันเป็ นกลุ่ม ๆ ละประมาณ
7-12 คน และมีการอพยพโยกย้ายที่อยู่อาศัยอยู่เสมอ การอยู่แต่ ละที่ประมาณ 3-5 วั น
แต่ไม่เกิน 10-15 วัน เนื่องจากอาหารในบริ เวณที่อยู่อาศั ยหมดหรือหาได้ยาก ใบไม้ ที่ปกคลุม
ที่พักแห้ง กันแดดไม่ได้ การตั้งที่อยู่อาศัยซาไกจะเลือกบริเวณที่เป็นเนิ นสูงมีลําธารหรือน้ําตก
อยู่ใกล้ ๆ มีป่าไม้ใหญ่ปกคลุม ซึ่ งเป็นที่มาของ อาหาร ยา ใช้ไม้ ไผ่ทําเครื่องมือเครื่องใช้ เช่น
อาวุธ ที่พัก หวี กระบอกไม้ไผ่ใช้แทนภาชนะ ใส่น้ําหุงต้ม ใช้ไม้ไผ่บาง ๆ เป็ นเครื่องมือในการ
ตัดสายสะดือทารก ตลอดจนเป็นวัสดุสําคัญในการทําพิธีฝังศพด้ วย เดิมซาไกมีความเชื่ อว่า
ถ้ามีคนในกลุ่มเสียชีวิตลงวิญญาณผู้ตายจะมาหลอกหลอน เขาจึงไปฝังศพใกล้ ๆ ต้นไม้ใหญ่
เพื่อวิญญาณจะได้ไปอยู่อาศัย
ชนเผ่าซาไกตระกูลศรีธารโต “ศรีธารโต” ซึ่งเป็นนามสกุลพระราชทานของสมเด็ จ
พระศรีนครินทราบรมราชชนนี เมื่อ ปี พ.ศ.2516 ถูกจัดให้มี ที่อยู่อาศัยเป็ นหลั กแหล่ง
ที่แน่นอน คือ หมู่บ้านซาไก อําเภอธารโต จังหวัดยะลา ได้รับความสนใจจากบุคคลทั่ว ๆ ไป
ทั้งคนไทยและคนต่างประเทศ
ในปัจจุบันชนเผ่ าซาไก ซึ่งใช้นามสกุ ลศรีธารโต ได้ ถูกชักจูงโดยประเทศมาเลเซีย
ให้เข้าไปอยู่ในบริเวณที่จัดไว้ให้ พร้อมทั้งให้สวัสดิการต่าง ๆ ทําให้ ซาไก ศรีธารโต ที่อาศั ย
อยู่ในตํ าบลบ้านแหร อําเภอธารโต จังหวัดยะลา อพยพไปอยู่ที่ประเทศมาเลเซียเกือบทั้งหมด
และยังคงหลงเหลืออยู่ที่หมู่บ้านซาไก ตําบลบ้านแหร จํานวน 2 ครัวเรือน