st118 - page 53

43
4ช่วง คือช่ วงแรกก่ อนพ.ศ. 2513 ช่วงที่ 2พ.ศ. 2513-2524ช่วงที่ 3พ.ศ. 2525-2529 และช่วงที่
4พ.ศ. 2530-ปั จจุบันการพัฒนาการท่องเที่ยวของเกาะสมุยได้ ก่อให้ เกิดการขยายตัว ของการใช้
ที่ดิ นในลักษณะการขยายตัวของสถานที่ พักแรมประเภทบังกะโลและโรงแรม แต่ได้ เริ่ มมี การ
ขยายตัวของอสั งหาริมทรัพย์ ที่ใช้ การท่ องเที่ยว เป็ นจุดขายในช่วงที่ 4 นี ้ เอง ผลกระทบที่เกิดขึ ้ น
จํ าแนกได้ เป็ น 4 สาขาหลักคื อ สาขากายภาพ ได้ แก่ ด้ านทรัพยากรดิ น ทรั พยากรนํ ้ า และ
ทรั พยากรอากาศ สาขานิเวศวิ ทยา ได้ แก่ ด้ านทรัพยากรสิ่งมี ชีวิตบนบกและด้ านทรัพยากร
สิ่ งมี ชีวิตในนํ ้ า สาขาคุณค่ าการใช้ ประโยชน์ ของมนุ ษย์ ได้ แก่ ด้ านการใช้ที่ ดินและโครงสร้ าง
พื ้ นฐาน และสาขาคุณค่าต่อคุณภาพชี วิต ได้ แก่ ด้ านเศรษฐกิ จและสังคม สุนทรี ยภาพและการ
พักผ่ อนหย่อนใจผลกระทบด้านบวกปรากฏในสาขาคุณค่าการใช้ ประโยชน์ ของมนุษย์ และสาขา
คุณค่าต่อคุณภาพชีวิตเท่ านั ้ น ในขณะที่ผลกระทบด้ านลบปรากฏในทุ กสาขา โดยพื ้ นที่ที่ ได้ รับ
ผลกระทบได้ แก่ พื ้ นที่ตลอดชายฝั่ งทะเลรอบเกาะสมุย โดยเฉพาะในด้านตะวันออกของเกาะสมุย
ได้ แก่ บริ เวณหาดเฉวง หาดละไม อันเป็ นแหล่ งท่ องเที่ยวที่ สํ าคัญของเกาะสมุ ย พื ้ นที่ ได้ รับ
ผลกระทบรองลงมาได้ แก่ บริเวณตอนเหนื อของเกาะสมุย ได้ แก่ หาดแม่นํ ้ าหาดบ่อผุดหาดบางรั ก
หาดเชิงมนหาดยายน้ อยนอกจากนี ้ พื ้ นที่ตอนในของเกาะซึ่งมี สภาพเป็ นป่ าเขาพรุ หนองนํ ้ าป่ า
ชายเลนก็ได้ รับผลกระทบจากการพัฒนาการท่องเที่ ยวเช่นกัน โดยมีผลกระทบด้ านลบในระดับสูง
มากมากใน 3 สาขา คือด้ านการใช้ ที่ดิน โครงสร้ างพื ้ นฐาน และเศรษฐกิจสังคม ขณะนี ้ เกาะสมุย
ได้ ก้ าวมาถึงขั ้ นตอนการเป็ นปึ กแผ่ นตามแนวคิดของ Butler ซึ่ งจากผลกระทบที่เกิดขึ ้ นมีแนวโน้ ม
ว่า เกาะสมุยจะเข้ าสู่ขั ้ นตอนการหยุ ดนิ่งและเสื่อมในที่ สุดดังนั ้ นเพื่อแก้ ไขและควบคุมผลกระทบ
ของการท่องเที่ยว ต่ อการใช้ที่ดินของเกาะสมุ ย จึงเสนอแนะให้มี การกําหนดเขตการใช้ ที่ดิน โดย
แบ่งเป็ นเขตพัฒนาการท่องเที่ยว เขตควบคุมการพัฒนาการท่ องเที่ยว เขตอนุรักษ์ และเขตสงวน
การควบคุมการพัฒนาตามแนวยาว การปรับปรุ งผังเมื องรวมสําหรั บด้ านโครงสร้ างพื ้ นฐานเสนอ
ให้ หน่วยงานที่ เกี่ยวข้ องมีการปรับปรุงมาตรฐานและระบบถนนการเก็บและกําจัดขยะการจัดการ
บําบัดนํ ้ าเสี ยแหล่งนํ ้ าดิ บเพื่อการประปา
ส่วนเรื่องที่สอง เป็ นเป็ นผลงานวิจัยของปราณี เพชรแก้ ว (2547)ที่ได้ ศึกษา การเปลี ่ยนแปลง
ทางสังคม วัฒนธรรมและเศรษฐกิจศึกษากรณีเกาะสมุยจังหวัดสุราษฎร์ ธานี ผลการศึกษานั ้ นพบว่า
ปั จจัยที่ มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรมและเศรษฐกิ จของเกาะสมุยมีทั ้ งปั จจัยภายใน
และปั จจัยภายนอก ปั จจั ยภายใน ได้ แก่ ประชากรและการทํ ามาหากิ น ความขั ดแย้ ง
การขาดแคลนทรั พยากร การศึกษา และการอบรมสั่งสอน ส่ วนปั จจัยภายนอกที่สํ าคัญ ได้ แก่
แผนพัฒนาของรัฐการคมนาคมการถูกสังคมภายนอกรุกรานการรับเอาเทคโนโลยี ภายนอกและการ