116
2. ค่
าพิ
สั
ยระหว่
างควอไทล์
(InterquartileRange) ผู
้
วิ
จั
ยคํ
านวณหาค่
าพิ
สั
ยระหว่
างควอไทล์
โดยนํ
าวิ
ธี
การของ กราส์
ซ และสแตนเลย์
(Glass andHopkins, 1987) คื
อคํ
านวณค่
าความแตกต่
าง
ระหว่
างควอไทล์
ที่
3กั
บควอไทล์
ที่
1ค่
าพิ
สั
ยระหว่
างควอไทล์
ของข้
อความที่
ไม่
เกิ
น 1.50แสดงว่
า
ความคิ
ดเห็
นของกลุ่
มผู
้
เชี่
ยวชาญที่
มี
ต่
อข้
อความนั
้
นๆ ในแต่
ละข้
อความสอดคล้
องเป็
นอั
นหนึ
่
งอั
น
เดี
ยวกั
น (Consensus) และค่
าพิ
สั
ยระหว่
างควอไทล์
ที่
คํ
านวณแต่
ละข้
อความได้
มากกว่
า 1.50แสดง
ว่
ากลุ่
มผู
้
เชี่
ยวชาญมี
ความคิ
ดเห็
นต่
อข้
อความแต่
ละข้
อไม่
สอดคล้
องเป็
นอั
นหนึ
่
งอั
นเดี
ยวกั
น
ควอไทล์
ที่
3
=
L+ c
3
4
3
Q
f
f
N
เมื่
อ
L
คื
อขี
ดจํ
ากั
ดล่
างที่
แท้
จริ
งของชั
้
นคะแนนที่
ควอไทล์
ที่
3ตกอยู
่
f
คื
อผลบวกของความถี่
ของชั
้
นที่
ต้
องการคํ
านวณหาควอไทล์
ที่
3
ลงไปหรื
อความถี่
สะสมของชั
้
นที่
ต้
องการคํ
านวณหาควอไทล์
ที่
3
3
Q
f
คื
อความถี่
ของชั
้
นที่
ต้
องการคํ
านวณหาควอไทล์
ที่
3
c
คื
อค่
าช่
วงระหว่
างชั
้
น
n
คื
อจํ
านวนความถี่
ทั
้
งหมด
ควอไทล์
ที่
1
=
L+ c
1
4
Q
f
f
N
เมื่
อ
L
คื
อขี
ดจํ
ากั
ดล่
างที่
แท้
จริ
งของชั
้
นคะแนนที่
ควอไทล์
ที่
1ตกอยู
่
f
คื
อผลบวกของความถี่
ของชั
้
นที่
ต้
องการคํ
านวณหาควอไทล์
ที่
1
ลงไปหรื
อความถี่
สะสมของชั
้
นที่
ต้
องการคํ
านวณหาควอไทล์
ที่
1
1
Q
f
คื
อความถี่
ของชั
้
นที่
ต้
องการหาควอไทล์
c
คื
อค่
าช่
วงระหว่
างชั
้
น
n
คื
อจํ
านวนความถี่
ทั
้
งหมด
