st125 - page 26

22
2. สภำพเศรษฐกิจ
บ้ านกือเม็งเป็ น “ชุมชนเกษตรกรรม” ในความหมายที่ว่าระบบเศรษฐกิจหลักหรือว่ารายได้ หลักของสมาชิกใน
ชุมชนมาจากภาคเกษตร ในอดี ตชาวกื อเม็งปลูกข้ าวในบริเวณที่ ตั ้ งบ้ านเรื อนในปัจจุ บันทั ้ งเพื่ อบริโภคใน
ครัวเรื อนและเพื่อขาย รวมทั ้ งทาสวนยางและสวนไม้ ผลผสมผสานควบคู่กันไปทว่าหลังจากที่ยางพาราราคาดี
ประกอบกับการเปลี่ ยนแปลงของสภาพภูมิศาสตร์ ซึ่งส่วนใหญ่ เป็ นผลมาจาก “โครงการพัฒนา” ของรั ฐ เช่น
โครงการสร้ างอ่างเก็บน ้ าชาวกือเม็งเลิกทานาและหันมาทายางพาราอย่างเข้ มข้ นเมื่อ 2 โดย
ที่นาส่ วนหนึ่งถู กปรั บเปลี่ยนเป็ นที่ ตั ้ งบ้ านเรื อน ส่ วนหนึ่งโดยเฉพาะบริ เวณที่สูงถู กปรั บเปลี่ยนเป็ นสวน
ยางพาราขณะที่ส่วนที่เป็ นที่ลุ่ มจานวนหนึ่ งถูกปล่ อยทิ ้ งร้ าง ส่วนสวนไม้ ผลผสมผสานส่วนใหญ่ถูกปรั บเปลี่ยน
เป็ นสวนยางพาราเชิ งเดี่ยว
ปั จจุบันชาวกื อเม็งแทบทุกครัวเรือนเกี่ ยวข้ องกับเศรษฐกิจยางพาราในฐานะแหล่งรายได้หลัก โดย 153
195ครัวเรื อนหรื อประมาณร้ อยละ 78ของครัวเรื อนทั ้ งหมดถือครองสวนยางพาราเฉลี่ยครัวเรื อน
ละ 9.7 16 ทั ้ งนี ้ นอกจากตัดยางพาราด้ วยตนเองแล้ ว ชาวกื อเม็งราย
ที่มีสวนยางพาราขนาดใหญ่และหลายแปลงมักให้ชาวกื อเม็งรายอื่นโดยเฉพาะรายที่ไม่มีสวนยางพาราเป็ นของ
ตนเองตัดยางให้ โดยแบ่ งรายได้ ร้ อยละ 60/40 ระหว่างเจ้ าของสวนยางพารากับคนตัด นอกจากนี ้
เพื่อ
นามาขายที่ ร้านรั บซื ้ อด้ วย ชายหนุ่มจานวนมากเป็ นลูกจ้ างร้ านรั บซื ้ อผลผลิตยางพาราในการบรรทุกขี ้ ยางและ
ยางแผ่นด้ วยรถจักรยานยนต์ดัดแปลงจากสวนมายังร้ านรวมทั ้ งทางานอื่นๆ ในร้ านปั จจุบันบ้ านกือเม็งมีร้ านรับ
ซื ้ อผลผลิตยางพาราจานวน 6 ร้ าน โดยนอกเหนือจากการซื ้ อขายผลผลิตยางพารา เจ้ าของร้ านเหล่านี ้ มีสวน
ยางพาราเป็ นของตนเองซึ่งจ้ างให้ ชาวกื อเม็งรายอื่ นกรี ดให้ในอั ตราการแบ่งร้ อยละ 60/40 (เจ้ าของ/คนตั ด)
เช่นกั นชาวสวนยางที่นาผลผลิตมาขายที่ร้ านเหล่านี ้ ส่วนใหญ่เป็ นชาวกื อเม็ง แต่ก็ มีชาวสวนยางจากตะโละสะ
ดาที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 2 กิ โลเมตรนาผลผลิตยางพารามาขายด้ วย ส่วนหนึ่งเป็ นเพราะพวกเขาตัดยาง
ให้ กับเจ้าของร้ านเหล่านี ้