st125 - page 35

31
น ้ าต้ มใบกระท่อมชาวกื อเม็งจานวนมากกล่าวว่าวัยรุ่ นชายในกือเม็งประมาณร้ อยละ 70ดื่มน ้ าต้ มใบกระท่อม
ทั ้ งประเภทที่ดื่มเป็ นประจาและประเภทที่ดื่มเป็ นครั ้ งคราว
น ้ าต้มใบกระท่ อมเปลี่ยนชีวิตของเด็กวั ยรุ่นชายในกื อเม็งค่อนข้ างมาก “จามุ” กับ “แดมอ” ที่อยู่ในวัย
50 ตอนต้ นและ 40ตอนปลายตามลาดับกล่ าวว่าในอดี ตวัยรุ่ นชายซึ่งรวมถึงพวกเขาไม่ชอบอยู่บ้ านหรื อว่ า
เที่ยวเตร่ อยู่ในหมู่บ้ านพวกเขามักจะพยายามหาโอกาสไปเที่ ยวในตัวจังหวัดเพื่อหาประสบการณ์ ในเมืองและ
วิถีชีวิตทันสมัยหรือไม่ก็ไปสถานที่ ท่องเที่ยวมีชื่อในที่ไกลๆ “จามุ” กล่าวว่าเขาใช้ เวลาส่วนใหญ่ในวัยเด็กนอก
หมู่บ้ านและกลับมาบ้านเฉพาะในเทศกาลสาคั ญเท่านั ้ นนอกจากนี ้ เขาเล่าว่าวัยรุ่นชายในยุ คก่อนชอบแซว
ผู้ หญิงโดยเฉพาะเมื่อผู้ หญิงเดินหรื อขี่ จักรยานผ่านมา ทว่ าวัยรุ่ นชายสมัยนี ้ ไม่สนใจทาในสิ่งเหล่านี ้ อี กต่อไป
พวกเขาชอบเที่ยวเตร่อยู่ในหมู่บ้ านและสุมหัวกันในที่ ลับตาเช่นป่ าริ มแม่น ้ าลั กลอบดื่มน ้ าต้ มใบกระท่อมพวก
เขาแทบจะไม่เคยแซวผู้ หญิ งเลย (จามุ, สัมภาษณ์ 11 กุมภาพันธ์ 2555) ชาวกื อเม็งบางคนกล่าวว่าน ้ าต้ มใบ
กระท่ อมได้พรากชี วิตของวัยรุ่ นชายในหมู่บ้ านไปเสี ยสิ ้ นหลายคนกังวลกับปั ญหานี ้ แต่ก็ไม่รู้ ว่าจะแก้ อย่างไร
และไม่กล้ าท้ าทายพวกที่ เกี่ยวข้ องกับธุรกิ จนี ้ พวกเขากล่าวว่าสถานการณ์ เลวร้ ายลงเมื่อทหารที่ประจาอยู่ใน
ค่ายในพื ้ นที่ จานวนหนึ่งเป็ นลูกค้ าและบางรายก็เป็ นผู้ ดูแลหรื อให้ ความคุ้ มครองธุ รกิจนี ้ ทั ้ งนี ้ ยังไม่นับรวมข้ อ
สงสัยของพวกเขาจานวนไม่น้อยที่ ว่าสาเหตุ ที่น ้ าต้ มใบกระท่ อมระบาดหนักในเขตจังหวัดชายแดนภาคใต้ทั ้ งที่มี
ด่านตรวจแน่นหนาและมีเจ้ าหน้ าที่จานวนมากปฏิบัติการในพื ้ นที่เป็ น “แผนสมคบคิด” ของรัฐไทยในการตัด
กาลังหรื อว่ าขจั ดพวกเขาออกจากดินแดนแห่งนี ้ ผ่านการทาให้ เยาวชนมลายูมุ สลิม “ติดน ้ ากระท่อมกัน
งอมแงม”
3. ลักษณะทำงสั งคมและวัฒนธรรม
ในเชิงชาติพันธุ์ ชาวกือเม็ งเป็ น “ชาวมลายู”2 (ยกเว้ นบางคนที่ แต่งงานเข้ ามาจากภาคอื่น) นับถื อศาสนา
อิสลามพวกเขาพูดภาษามลายูถิ่นรามันห์ซึ่งต่างจากภาษามลายูมาตรฐานหรื อภาษามลายูกลางรวมทั ้ งต่าง
เล็กน้ อยจากภาษามลายู ถิ่นปั ตตานีซึ่งอยู่ทางทิ ศตะวันออกของคาบสมุทรมลายู และเพราะเหตุที่ภาษามลายู
ถิ่นรามันห์เป็ นภาษาพูด ไม่ใช่ภาษาเขียน ชาวกือเม็งจานวนมากโดยเฉพาะตั ้ งแต่วัยกลางคนขึ ้ นไปไม่สามารถ
อ่านหรื อเขียนภาษามลายู ได้ ไม่ว่าจะเป็ นที่เขียนด้ วยอักษรอาหรับ (ยาวี ) หรื อที่ เขี ยนด้วยอั กษรโรมัน (รูมี )
เนื่องจากพวกเขาไม่ได้เรี ยนการอ่ านและเขียนภาษามลายู อย่างจริ งจังเหมือนเช่นเด็กในปั จจุบัน
2 คาว่า “ชาวมลายู” ในที่นี ้ มีความหมายในเชิงกลุ่มชาติพันธุ์ ไม่ใช่เชื ้ อชาติหรือในเชิงพันธุกรรมศาสตร์ เพราะกลุ่มคนที่เรียกว่ า
“ชาวมลายู” ในคาบสมุทรมลายูในปัจจุ บันประกอบด้ วยกลุ่มคนหลายเชื ้ อชาติที่ผสมผสานกั นมาแต่อดีตจนกระทั่งก่ อตัวขึ ้น
เป็ นสังคมและวัฒนธรรมมลายูในเวลาต่อมา