st121 - page 146

137
(ลิม ซือนํา, 2555: สัมภาษณ)
วัดได รับประโยชน จากการปลุกเสกพระเครื่ องจํานวนมากจนถือเป นรายไดหลั กของวัดดังนั้นวัดจึ ง
พยายามจัดซุมพระเครื่อง หรื อตู พระเครื่องเป นสัดสวนเฉพาะ ในตําแหนงสะดุดตา เพื่อบริการผูศรั ทธา ดัง
สังเกตว า โซเฟอรสวนใหญจะตั้งพระเครื่องหรือพระพุทธรูปในรถแทกซี่ ดังผูวิจัยสังเกตและคําสัมภาษณที่วา
“แท็กซี่จะมีพระพุทธรูปเกือบทุกคน คนสิงคโปร รดน้ํ ามนตปลุ กเสก คนสิงคโปรศรั ทธามากกวาไทย
ไมค อยสนใจความงาม แตสนใจในความขลังมากกวา”
(พระวี, 2555: สัมภาษณ)
ความศรัทธาพระเครื่องไทยที่มีมากกวาคนไทยประกอบกั บวัดไทยมีนอย พระสงฆส วนมากมีรายได
หลักจากการประกอบพิธีปลุกเสกมากกวาการทําบุญตามประเพณี จึงเกิ ดปญหาพุทธพาณิ ชยหรือมีนายทุ น
จีนสวนหนึ่งอาศัยตึ กแถวตามยานชุมชนเปนวัด และขึ้นทะเบียนปายวัดเชนเดี ยวกับรานค าทั่วไปดวยเหตุนี้
ปฏิสั มพันธที่ เกิดขึ้นระหวางพระไทยกั บชาวจีนในสายตาคนไทยทั่วไปในสิงคโปรจึงถูกวิพากษวิ จารณ ในแง
ธุรกิจมากกวาธุรศีล