st120 - page 63

50
ความคุ้นเคยและความสนิ ทสนม สร้างความรู้จักฉันหนุ่ มสาว ไม่คุ มกําเนิ ดและประเพณี
กําหนดว่าต้องมีผัวเดียวเมียเดียว
การป้องกันและรักษาโรค กลุ่ มเงาะซาไก มีร่างกายแข็ งแรงและอดทน
มีความต้านทานต่อโรคภั ยไข้เจ็ บค่อนข้างสูง แต่เมื่อเจ็บไข้ได้ป่วย พวกนี้จะใช้ยาสมุนไพร
เพราะมีความเชื่อโชคลางและเชื่อมั่นไสยศาสตร์
การทําศพ กลุ่มเงาะไก เมื่ อคนในกลุ่มเสี ยชีวิตลงก็นําไปฝั งบริเวณเทือกเขา
โดยให้ส่วนหัวพ้นดิ นซึ่งให้เหตุผลว่าให้ศพหายใจได้ ส่ วนศพของเด็กจะนําไปทิ้งบริเวณหน้าผา
พร้อมทํารั้ วล้อมเพื่ อป้องกันสัตว์ป่าเอาไปกิน ส่วนซาไกที่นิคมฯธารโต จังหวัดยะลามักฝังศพ
อยู่ในท่ านอนชันเข่ าส้นเท้ าพับอยู่ ติดกั บสะโพก โดยใช้หมอผีนําหัวไพรมาปลุกเสก และ
เคี้ยวพ่นลงไปในหลุม ซึ่งมีความเชื่ อว่าวิญญาณผู้ตายไม่มาหลอกหลอน
การปกครอง กลุ่ มเงาะซาไก จะมีหัวหน้าเผ่า ซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัว ต้ อง
เสี ยสละ อดทน ให้ความยุติธรรมกับเผ่า เมื่ อมีการทะเลาะเบาะแว้ ง และคนในเผ่า
ให้ ความเคารพนับถือกั บหัวหน้าเผ่า เมื่อหัวหน้ าเผ่าตาย จะมีการเลือกตั้งใหม่ไม่มี การ
สืบสายเลือดแต่อย่างใด
ความสัมพั นธ์กับราษฎรทั่ วไป กลุ่มเงาะซาไก ไม่มีความชํานาญในการปลูก
พืชสวนครั ว ต้องอพยพครอบครัวมาอาศัยใกล้หมู่ บ้านบ่ อยครั้ง เพื่ อสะดวกในการรับจ้ าง
แรงงาน เพื่ อนํ าเงินไปซื้ อข้ าวสาร เครื่องนุ่งห่ ม มี ความสนิทสนมคุ้นเคยและไว้ วางใจ
มักจะชวนไปล่ าสัตว์และไปที่พักอาศัย
“ปุก” เล่าต่อว่า เนื่องจากซาไกเป็นชาวป่าที่ยากจน เที่ยวเร่ร่อน ไม่มีที่ทํามาหากิน
เป็นหลักฐาน เที่ยวหาของป่ าขาย หาเช้ากินค่ํา มีความเป็นอยู่ง่ าย ๆ ไม่มี ทุนรอนติดตั ว
นิคมฯ จึงจัดสรรที่ดินให้ ซาไกได้ทํากินในที่ดินของนิคมบริเวณถนนสาย 6 ในเนื้อที่ประมาณ
300 ไร่ เมื่อ พ.ศ.2506 ในขณะนั้นมีสมาชิ กซาไก จํ านวน 54 คน เป็นผู้ใหญ่ 31 คน
ชาย 16 คน หญิง 15 คน เด็ก 23 คน เป็นชาย 14 คน หญิง 9 คน สมาชิกนิคมชาวซาไก
เหล่านี้เป็นผู้ที่มี ฐานะยากจน ไม่มีทุนรอนเป็ นค่าครองชีพ เมื่ อนิคมฯ จัดสรรที่ ดินให้อยู่
เป็ นหลักแหล่งแล้ว ก็ ไม่ได้โค่นถางป่าเพื่อทําการเพาะปลูกในที่ดิ นเท่าที่ควร ทั้งนี้ เพราะ
ไม่มีเสบียงอาหารเลี้ยงครอบครั ว จึงได้เที่ยวออกไปหาของป่าขาย และรับจ้าง เพื่อนําเงิน
มาซื้ออาหาร และยารักษาโรค แต่สมาชิกซาไกเหล่ านี้มีความขยันขั นแข็ง อดทน สามารถ