st120 - page 62

49
สําหรับเผ่ าเงาะซาไกกลุ่มกั นซิว ได้อาศัยอยู่บริเวณบ้ านบาตูตาโมง ตําบลถ้ําทะลุ
และน้ําตกบาเจือ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ.2506 นายทวีปทวีพาณิชย์ ซึ่งดํารงตําแหน่งผู้ปกครอง
นิคมฯ สร้างตนเองธารโต ในสมัยนั้ น ได้จัดสรรที่ดินทํากิ นเพื่อให้เป็นหลักแหล่งมี อาชีพหลั ก
ไม่เป็ นเผ่าเลื่อนลอย ที่บริ เวณถนนสายป.ช.ส.6 บ้านแหร หมู่ที่ 3 ตําบลบ้านแหร เนื่ องจาก
การดํารงชีพและการพักอาศัย ดังนี้
ที่อยู่ อาศัย กลุ่มเงาะซาไกชอบปลู กเพิ งอยู่ในบริเวณป่ าลึก ซึ่ งไม่ถู กรบกวน
ยึดพื้นที่ปลู กที่ พักอาศัยริ มลํ าธาร เพิงมุ งหลังคาด้วยใบชิง ใบกล้ วยป่า ใบพุดช้าง และ
ใบจากเคี่ยม นํามาวางทับเพื่อกันฝน ส่วนที่นอนในเพิงนําท่อนไม้ ขนาดเท่าลําแขน นํามา
วางเรียงกัน สํ าหรับการนอน หันหั วออกนอก หันเท้าเข้าใน ยามกลางคืนจะก่อกองไฟไว้
หน้าเพิ ง เพื่อป้องกันริ้ น ยุง และสร้างความอบอุ่น
เครื่องนุ่งห่ ม กลุ่มเงาะซาไก ในสมั ยก่ อนนุ่งด้วยใบชิง เอาใบชิงมาเย็บและ
พับเรียบร้อยด้ วยเชือกหวาย ใช้ปลายเรียบกดปิดตรงอวัยวะเพศ และผ่ านวกเข้ามาเหน็ บ
ที่ด้านเอว ด้านบนปล่อยเปลื อย สําหรับเด็กปล่อยเปลือยทั้งตัว ในปัจจุบันใช้เสื้ อผ้าสวมใส่
อาหาร กลุ่มเงาะซาไก ไม่รู้จักการปลูกพืชผักสวนครัว เลี้ยงสัตว์ จึงใช้ผลพันธุ์
ไม้ป่า เช่น หัวเผือก หัวมันทราย หัวมันตามราก และสัตว์ป่าเป็นอาหาร
อาวุธ กลุ่มเงาะซาไก ใช้กระบอกไม้ซาง (บอเลา ภาษาซาไก) และลูกดอก
(บิลา ภาษาซาไก) เป็นอาวุธและเป็นเอกลั กษณ์ของเผ่าไกที่สืบทอดกันมาช้านาน บอเลา
ใช้ตัดเป็ นท่ อน ๆ สวมต่อกัน ทํ าจากไม้ไผ่ซาง ชาวบ้านเรียกว่า ไม้ ไผ่หลอด เป็นไม้ ไผ่ที่มี
ปล้องยาว ซึ่ งหายากความยาวประมาณ 2.5 เมตร เส้นผ่ าศูนย์กลางประมาณ 0.5 นิ้ว
บิลาทําจากต้นหมากเจ ไม้ไผ่ ซึ่งเหลาจนบาง ยาวประมาณ 5 นิ้ว
ภาษา กลุ ่มเงาะซาไก เรียนรู ้จากการต่อสู ้กั บธรรมชาติ การถ่ ายทอดจาก
คนรุ่นก่ อน และความสัมพันธ์กับชาวบ้ าน กลุ่ มเงาะซาไกมีความจํ าดี การพูดใช้ภาษา
เงาะซาไก ภาษายาวี และภาษาท้องถิ่นภาคใต้
การเคลื่อนย้ายถิ่ นฐาน กลุ่มเงาะซาไกเคลื่ อนย้ายที่พักเมื่ อขาดแคลนอาหาร
ช่วยกันขนย้ ายโดยจัดเป็นขบวนอย่างรัดกุม เพื่อเป็นการระวังจากสัตว์ร้าย หรือภั ยอย่างอื่น
การแต่งงาน กลุ่มเงาะซาไกโดยทั่วไป มั กจะแต่ งงานเมื่ออายุ ย่างเข้า 14 ปี
ทั้งสองฝ่ ายรู้จักชอบพอกัน โดยการจัดให้ฝ่ายหนึ่งฝ่ ายใดมาอยู่ รวมกันในกลุ่ ม เพื่อสร้าง