st120 - page 69

56
งบประมาณจากที่ต่าง ๆ มาจั ดศูนย์ข้อมูลซาไก เพื่ อให้นักท่องเที่ยวได้ศึกษา เมื่อประมาณ
ปี 2537 จะมี นักท่องเที่ยวมาเยี่ยมชมที ่นี่มากวันละประมาณ 2 คันรถบัสปรับอากาศ
ทุกอย่างกําลังไปได้ ดี แต่พอมี เหตุการณ์เมื่อปี 2547 นักท่องเที่ยวก็ เริ่มหายไป ซาไกก็เริ่ม
อพยพไปอยู่ ที่ประเทศมาเลเซี ยเกือบทั้ งหมด เหลืออยู่ไม่กี่คน โครงการที่พั ฒนาให้ เป็น
แหล่งท่องเที่ยวก็ต้องหยุดชะงักลง
สาเหตุที่ซาไกอพยพไปอยู่ ที่ประเทศมาเลเซียก็เพราะที่ มาเลเซียให้ การดู แลซาไก
เป็นอย่ างดี และให้การยกย่ องซาไกเสมือนพลเมื องมาเลเซีย ซึ่ งมาเลเซี ยมีการจั ดนิ คม
เรียกว่า นิคมอัสรี มีหน่ วยงานนิคมของมาเลเซี ยเข้ าไปดูแลโดยตรง รัฐที่ อยู่มีอยู่หลายจุด
ไม่ปะปนกับประชาชนพลเมื องมาเลเซีย กลุ่ มซาไกที่ไปจากบ้านแหร จะไปอยู่ที่รัฐเคดาห์
อําเภอบาลิง บ้ านกําปงลาลั ง และบ้านดินดํา หมู ่บ้านห่างกันประมาณ 50 กิโลเมตร
ถ้าต้องการให้ ซาไกกลั บมาอยู่ที่ หมู่บ้านก็ยังคงพอทํ าได้ โดยต้ องมีงบประมาณมารองรั บ
การดําเนินการประมาณเดือนละ 20,000 บาท โดยตนเองมีแนวความคิดว่ าจะไปดึงซาไก
ที่อยู่ที่ประเทศมาเลเซียโดยการหมุนเวียนในการนําซาไกมาอยู่ที่นี่ ให้คงสภาพเป็ นหมู่บ้าน
ซาไกเหมือนเมื่อก่ อน เพราะซาไกจะไม่ชอบอยู่ที่ไหนนานๆ เมื่อซาไกมี ความเป็นอยู่ดีขึ้น
และอีกอย่างบรรพบุรุษของซาไกก็อยู่ที่นี่ เพราะที่หมู่บ้านเป็นที่ฝังศพซาไก ซาไกจะเคารพ
บรรพบุรุษ ที่นี่ก็มีสิ่งดึงดู ดให้พวกเขากลับมา แต่ต้องมีการบริหารจัดการที่ยั่งยืน
หมู่บ้านซาไกก็สามารถฟื้นคืนกลับมาเหมือนเดิ มได้ ซึ่งตนเองก็พร้อมที่ช่วยประสาน
นําซาไกกลับมา และบริหารจัดการอีกครั้ง เพราะหมู่บ้านซาไก เป็นที่ รู้จักของคนทั่วไปแล้ว
อีกอย่างคําขวัญของจังหวัดยะลาเมื่อก่อนซึ่งทุกคนจําได้ คือ ธรรมชาติหุบเขา ชนเผ่าซาไก
อดีตคุ กใหญ่ เพลินใจทะเลงาม โดยการพั ฒนาให้เป็นเป็ นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม
ซึ่งเบื้องต้นที่จะทําเมื่อซาไกกลับมาอยู่ที่หมู่บ้านซาไกบ้านแหรแล้ว จะต้ องให้เขาอยู่อย่างมี
เกี ยรติ มีเงินใช้ มีความปลอดภัย พัฒนาเป็นแหล่งเรียนรู้ชนเผ่าซาไก โดยเฉพาะในเรื่องของ
ยาสมุนไพร ซึ่งเป็นที่ นิยมและรู้จักของบุคคลทั่วไป โดยเฉพาะยาหัวไขเหล็ก เครื่องดนตรี
ที่ทําด้วยลํ าปล้องไม้ไผ่ ใช้ดีดและตีให้ จังหวะ การร้องเพลงของชนเผ่าซาไก เนื้อเพลงจะ
เกี่ยวกับการดําเนิ นชีวิต เครื่องแต่งกาย อาวุ ธ บอเลา หรือที่เรียกกันว่า กระบอกตุดหรือ
กระบอกไม้ซาง กับบิ ลา หรือที่เรี ยกว่าลู กดอก เป็นอาวุธประจํากายของซาไก เป็นเครื่องมื อ
สําหรับล่าสัตว์ และเป็นอาวุ ธป้องกั นตัว และภาษาซาไก ลั กษณะของภาษาซาไก มีลักษณะ
คําพู ด ลั กษณะเสียงออกจากลํ าคอ ลักษณะบางคําก็ มีเสียงขึ้นจมู ก เช่ น จิ๊ แปลว่า กิ น
เมียว แปลว่า แมว นาซิ แปลว่า กินข้าว เป็ นต้น “แก้ว” ข้อเสนอแนะให้ภาครัฐควรเข้าไป
ช่วยเหลืออย่างต่อเนื่อง และการให้ความช่วยเหลือซาไกควรให้ตรงกับความต้องการของซาไก