st120 - page 70

57
ซึ่งในการจะดึงซาไกกลับมาก็ต้องใช้เงินในการบริหารจัดการเบื้องต้น เมื่อซาไกกลับมาอยู่ ที่
หมู่บ้านทุกอย่างก็ จะดีขึ้น เมื่ อได้รับการช่วยเหลืออย่างถูกทิ ศทาง คือ ให้ซาไกประกอบอาชีพ
ที่ตนเองถนัด คือ การหาของป่ า การจัดสวัสดิการเงินค่าครองชีพรายเดือน เนื่องจากซาไก
ไม่ชอบการเก็บสะสมเงิน สาเหตุ ที่ซาไกชอบอยู่ที่มาเลเซียมากกว่าประเทศไทย เนื่องจาก
ประเทศมาเลเซียตอบสนองความต้ องการของซาไกได้มากกว่า
กรณีศึ กษารายที่ 6 วุธ*
“วุ ธ” เป็นปลัดอําเภอธารโตประจําตําบลบ้านแหร อายุ 38 ปี นับถื อศาสนาพุทธ
การศึกษาระดับปริญญาตรี สถานภาพสมรส “วุธ” บอกว่า ตนเองรับราชการและบรรจุ
ครั้งแรกที่อําเภอธารโต ก่อนหน้านี้ประมาณปี พ.ศ.๒๕๔๔ ได้ร่วมมือกับผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน
ดูแลหมู่ บ้านซาไก ซึ่งเมื่ อก่อนซาไกในหมู่บ้านจะมี ประมาณ ๔๐-๕๐ คน มีนักท่องเที่ยว
ไปเที่ยววันละหลาย ๆ คันรถปรับอากาศ และนายอําเภอมีแผนที่จะส่งเสริมให้หมู่บ้านซาไก
เป็นแหล่ งท่องเที่ยวที่สําคัญของอําเภอธารโต และโด่งดั งระดับประเทศ ซึ่ งในช่วงเวลานั้น
ก็ทําได้สําเร็จ การท่ องเที่ยวแห่ งประเทศไทยได้ เข้ามาช่วยเหลื อสนับสนุน และส่งเสริม
ให้เป็นแหล่งท่องที่สําคัญของประเทศ ซึ่งร่องรอยของการเป็นแหล่งท่องเที่ยวก็ ยังปรากฏอยู่
ทุกอย่างกําลั งไปได้ดี แต่ทุ กอย่างต้องมาสะดุ ดลงเมื่อมีเหตุการณ์ความไม่สงบเกิ ดขึ้ น
ทางภาครัฐต้องหั นไปให้ความสําคัญกั บการแก้ ปัญหาความไม่ สงบที่เกิดขึ้นในพื้นที่ ทําให้
การพัฒนางานด้านการท่องเที่ยวต้องยุติ ลงและเมื่อนักท่องเที่ยวเข้ าไปเที่ยวน้ อยลง ทําให้
รายได้ของซาไกลดลง และมีซาไกจากประเทศมาเลเซีย มาชักชวนให้ซาไกในหมู่บ้านไปอยู่ที่
ประเทศมาเลเซีย ซาไกในหมู ่บ้านได้ทยอยไปอยู่ที่ประเทศมาเลเซี ยมากขึ้น ช่ วงแรกๆ
ก็เดินทางไปๆมาๆแต่ ในปัจจุบันซาไกที่เดินทางไปอยู่ประเทศมาเลเซียไม่ค่อยเดินทางกลั บมา
จะมีก็เพียงบางคนที่ มีญาติอาศัยอยู่ที่นี่ ตนเองเห็นว่าถ้าหากภาครัฐหั นมาช่วยเหลือซาไก
อย่างจริงจังอี กครั้ง ซาไกก็คงจะทยอยกลั บมาอีกครั้ง ที่หมู่บ้านซาไกก็คงมี ซาไกอยู่หลายคน
กรณีศึ กษารายที่ 7 ยันต์*
“ยันต์” เป็นปลัดองค์การบริหารส่วนตําบลบ้านแหร อายุ 39 ปี การศึกษาระดับ
ปริ ญญาโท ปฏิบั ติงานในพื้ นที่ตํ าบลบ้ านแหร ประมาณ ๙ ปี “ยันต์ ” เล่ าให้ฟั งว่ า
องค์ การบริหารส่วนตําบลบ้ านแหร ได้ เข้าไปช่วยเหลื อซาไกในเรื่องของการสนั บสนุ น
ข้าวสารอาหารแห้งตามแต่โอกาส ยังไม่ได้ใส่ในแผนขององค์การบริหารส่วนตําบลบ้านแหร
ถ้าหากมีการประชุมและเอาเรื่องของซาไกเข้าร่วมการทําประชาคม และหาทางช่ วยเหลือ
ซาไกที่อยู่ในหมู่บ้านซาไก ซึ่งเหลืออยู่ประมาณ๔คนอาจจะช่วยให้ซาไกมีความเป็นอยู่ดีขึ้น