แนวทางการสืบสานวัฒนธรรมตาลที่เมืองเพชรที่เอื้อต่อวิธีชีวิตของชุมชนบ้านลาด - page 80

๖๘
๑๗. ตํ าบลถ้ํารงค
ในสมัยกอนตําบลถ้ํ ารงคไดแบงออกมาจากตําบลตําหรุ ซึ่งตอนตนนั้ นตําบลตําหรุ
มี ทั้งหมด๑๒หมูบานพอแบงออกมาเปน๒ตําบล จึงมีตําบลละ๖หมู บานซึ่งแบ งโดยแยกเปน๒ ฝงน้ํา
คื อมีแม น้ําเพชรบุรีเป นตัวแบงฝงระหวางตําบลตําหรุ กับตําบลถ้ํารงค ออกจากกันสมัยกอนตํ าบลถ้ํารงค
มี สภาพเปนปา ถ้ํ ารงค เป นชื่อของเขาลูกหนึ่งตั้งอยูกลางหมูบาน เปนเขาที่ มี ตํานานเล าสืบต อกันมาถึง
ที่มาของชื่ออยูหลายตํ านาน ดังนี้ (องคการบริหารสวนตําบลถ้ํารงค. ๒๕๕๖)
ตํานานแรก เปนขอมูลจากเอกสารขององคการบริหารสวนตํ าบลถ้ํารงค วาพื้ นที่
บริ เวณนี้ มีเจ าเมืองไมปรากฏนามองค หนึ่ งไดเสด็จประพาสปาและแม น้ําบริ เวณนี้ พระองคทรง
ประทับใจมาก ในขณะที่พระองคประพาสชมวิวทิวทั ศนในช วงเวลากลางวันนั้น ไดมี หญิงสาวชาวบ าน
คนหนึ่งเห็นพระองคทรงเหน็ดเหนื่ อยและพระวรกายชุมโชกไปดวยพระเสโท จึงไดประทานน้ําใหดื่ มแก
กระหาย แตในภาชนะใสน้ํานั้นนอกจากจะมีน้ําแลวยังมี ใบหญาประเภทหนึ่ง เรียกวา หญาคาใสไปดวย
เจ าเมืองเห็นเชนนั้นพระองค ทรงกริ้วมากจึงไดเรียกหญิงสาวผูนั้นเข าเฝาฯและไดไตถามสาเหตุที่นางใส
หญ าคาผสมน้ําใหเสวย ไดรับคําตอบวา เห็นพระองคทรงเหน็ดเหนื่อยและกระหายน้ํ า จึงได ใสหญาคา
ไว เพื่อกั นไมใหพระองค ทรงรีบเสวยน้ํ านั้ นเพราะจะทําให พระองค เกิดอาการจุ กเสียดและอาจทรง
ประชวรได เจาเมืองไดรับฟงเช นนั้นทรงปลื้มพระหฤทัยและรูสึกขอบใจในความหวงใยของหญิงชาวบาน
จึงไดมอบแหวนซึ่งแตกอนเรียกวา “ธรรมรงค” ใหแกสาว ผูนั้นตอมาชาวบานเลยขนานนามใหบริเวณนี้
เรี ยกวา “บานธรรมรงค”ซึ่งตอมาเพี้ยนเป น“บานถ้ํารงค”จนถึงปจจุบัน
ตํานานที่สอง เปนขอมูลจาก กํานันถนอม ภูเงิ น เล าวาสมัยก อนเมืองเพชรบุ รีมี
เจ าเมืองเปนผูปกครอง วันหนึ่ งเจาเมืองเสด็จไปหาดเจาสําราญโดยขึ้นคานหามไปค างแรมที่นั้น เมื่อไป
ถึงเจ าเมืองกระหายน้ํามากอยากจะดื่ มน้ําจึงไปขอน้ํ ากินจากหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวคนนั้นก็ตักน้ําใส
ขันใหกินโดยเด็ ดหางจาก ๓หางใสในขันน้ํ าแลวใหเจาเมืองกิ นพอเจาเมืองดื่มน้ํ าหางของใบจากก็ลอย
ตามน้ํ าขึ้นมาจนจะเขาปากทานก็หยุดพอทานอิ่มเจาเมืองจึงถามวาเพราะเหตุใดจึงใส หางจากลงในน้ํา
หญิ งคนนี้ตอบวาทานกําลังกระหายน้ํามาเดี๋ยวจะดื่ มมากไปจะเปนอันตราย เจาเมืองเห็นว าหญิงคนนี้มี
ปญญาดี หลั งจากนั้นเจาเมืองออกจากหาดเจาสําราญเสด็จมาพักที่ เขา ธํามรงคโดยมีหญิ งคนนั้นตามมา
ด วยและชอบพบกัน เมื่อเจาเมืองออกจากหาดเจาสําราญเวลาจะกลับเจาเมื องจึงถอดแหวนใหเป นที่
ระลึ กกับหญิงผูนั้น จึงตั้งชื่อวา “ธํามรงค” และตอมาเกิดการกร อนเสียงเหลือวา “เขาถ้ํารงค”
อีกตํานานหนึ่ง เป นขอมูลจากหนังสือพิ มพเพชรภู มิ ปที่ ๒๐ฉบับที่ ๔๗๐ประจํา
วั นที่ ๑๖ กันยายน๒๕๔๒ วาสมัยกอนมีเจ าชายองคหนึ่งไดเสด็จมายังหมูบานแหงหนึ่งซึ่ งเดิมเปนปา มี
ลํ าหวยไหลผานกลางถ้ํา ภายในถ้ํามีหินงอกหินยอยที่สวยงามพร อมดวยหองหับตามซอกตามมุมของถ้ํ า
เมื่อเจาชายเสด็จมาพบก็พอพระทัยและประทับภายในถ้ํ า มีชาวบานคนหนึ่งเอาน้ํ าใสขั นมาถวาย และ
ใส หลอดหญาปลองลงในขันดวย เจาชายทรงตรัสถามวาใสไวทําไม ชาวบานจึงตอบวา พระองคเสด็จมา