nt142 - page 236

203
2.1 วิ สัยทั ศน์ พัฒนาจังหวั ดพิษณุโลก : เป็ นเมื องที่งดงามด้ วยศิลปวั ฒนธรรมแหล่ ง
ภูมิปัญญาแห่ งการเรียนรู้ ประชาชนมี ความสุข
จากวิ สัยทัศน์ ด้านการพัฒนาจังหวั ดพิษณุ โลกสู่ การพั ฒนาเป็ นเมื องศิลปะและ
วัฒนธรรมในประเทศไทย นับว่ าเป็ นภารกิ จที่ต้องทําการพัฒนาทรั พยากรมนุ ษย์ทุ กระดับอย่าง
ต่อเนื่ อง เพราะเป็ นปั จจัยสําคัญในการชักนําให้เกิดความเจริ ญอย่างยั่งยืน จากแผนพัฒนาเศรษฐกิ จ
และสังคมแห่ งชาติฉบับที่ 10 ได้วางพื้ นฐานให้เกิดการปฏิ รูปที่ สําคัญหลายประการ โดยเฉพาะการ
วางพื้ นฐานการปฏิรู ปทางการเมืองและการปฏิ รู ปทางสั งคมไทยให้ ประชาชนที่ มีส่ วนร่ วมใน
กระบวนการพัฒนาประเทศ ทั้ งในเรื่ องการพั ฒนาท้องถิ่ นและการกระจายอํานาจ การดู แล
ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่ งแวดล้อม การอนุ รั กษ์ภูมิปั ญญาและศิ ลปะและวัฒนธรรมท้องถิ่ น
(สํานั กนายกรัฐมนตรี , 2552หน้า 2) วิสั ยทัศน์ ของจังหวัดพิ ษณุโลกและภาคีที่ เกี่ ยวข้องทางด้าน
วัฒนธรรม โดยเน้นการมี ส่ วนร่ วมในการ ส่งเสริ มและพัฒนาด้านวัฒนธรรมนั้ นได้สอดคล้องกับ
วิสัยทัศน์การพั ฒนาประเทศในอนาคต 20ปี ของสํานั กงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและ
สังคมแห่ งชาติ พ.ศ.2550-2555 ในการพัฒนาประเทศจะยึดหลัก “ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง” เป็ น
ปรัชญานําทางให้ การพัฒนายึ ดทางสายกลาง ตั้ งอยู่บนพื้ นฐานของความสมดุ ลพอดีและความ
พอประมาณอย่างมีเหตุผล มีภูมิคุ ้มกันและรู ้เท่าทันโลก ดังนั้ นคนไทยส่ วนใหญ่ต้องได้รั บการศึกษา
และรู ้จักการเรี ยนรู ้ต่อเนื่ องตลอดชีวิต เป็ นคนดี มีคุ ณธรรมและซื่อสัตย์สุ จริ ต อยู่ในสังคมแห่ งภูมิ
ปัญญาและการเรี ยนรู้ สร้ างภู มิปัญญาท้องถิ่ นควบคู่ไปกับการสื บสานวัฒนธรรมประเพณี ที ่ดี งาม
ดํารงไว้ซึ่ งคุณธรรมและคุณค่ าทางสังคมไทยที่ มีความสมานฉันท์และเอื ้ออาทรต่อกัน อันจะเป็ น
รากฐานของการพัฒนาประเทศอย่างสมดุลมี คุณธรรมและยั่งยืน (สํานักนายกรัฐมนตรี , 2552หน้า
4)
ดังนั้ นเพื่อก้าวสู่ วิสัยทัศน์ของการพัฒนายุทธศาสตร์ เชิงวัฒนธรรมของจังหวัดพิษณุ โลก
จึงจําเป็ นต้องให้ความสําคัญกับการวางบทบาทของภารกิ จด้านศิลปะและวัฒนธรรมของจั งหวัด
พิ ษณุ โลกให้ สอดคล้องกับศักยภาพและบทบาทของวิ ถีชี วิ ตภาคีที่ เกี่ ยวข้องท้องถิ่ น โดยภาคีที่
เกี่ยวข้องทางด้านศิ ลปกรรมร่ วมสมัยต้องมีส่ วนร่ วมในการวางรากฐานการพัฒนาเป็ นสังคมและภาคี
ที่ เกี่ยวข้องที่ เข้มแข็ งมีระบบบริ หารจัดการที่ ดีในทุ กระดับ ขณะเดี ยวกันมี การใช้ศักยภาพด้าน
เอกลักษณ์ ของศิ ลปะและวัฒนธรรมไทยที่ มี อยู่เป็ นฐานในการผลิ ตและบริ การเพื่ อเตรี ยมพัฒนา
ประเทศสู่ความเป็ นศูนย์กลางการเรียนรู ้ควบคู่ไปกับการพัฒนาด้านต่ างๆ ที่เป็ นประตูทางเศรษฐกิ จ
เชื่อมโยงกลุ่ มประเทศต่างๆ โดยอาศัยศักยภาพที่ ได้เปรี ยบของพื้ นที่และโครงข่ายบริ การพื้นฐานที่
พัฒนามากขึ้ นแล้ว เป็ นสมรรถนะและขีดความสามารถในการแข่งขันของประเทศให้ก้าวตามโลก
อย่างรู ้เท่าทัน