ne192 - page 68

๖๒
๑/๒ บอกกลาวแกเทวดาอันอยูในภูชางนานั้ นวา โยสีก สูทั้งหลายจิ่งหลิงดูโลกพุนเทอญ ว าดังนั้นเทวดา
ตามคํ าอาชญาเจาเมตไตยแลวก็เห็นคนทั้งหลายอัน
๑/๓ อยูในชุมพูทีปนี้แลอยูในเม็ งซอนวิเทหราช เขาไหมกั นมากนัก บั ดนี้เปนกาละบ ชอบธรรมเทวดาจิ่ง
สํ าแดงอุบาทวใหฮูกระทําบุญเพื่ ออั้นแลถั ดนั้น
๑/๔ ยั งมีเทวดา ๒ ตน ๆ หนึ่งชื่อวาสิ่งเถาแลสองขาเจาอยูรั กษาเมืองถองทั้งมวลแล๒ ขาก็หลิงเห็นคน
อั นอยูในเมืองถองวิเทหราชก็เป นบาปมากนักลวดใหเปนทุกขขินใจมาก
๒/๑ นักก็ ตายอยากขาวแลแตนั้นอินทาธิราชก็มีคําอาชญาแก ทาวจตุโลกตนอยูวั นออกมาเลียบโลกเอา
คนใจบาปไปตามกรรมวิบากแห งเขาเทาเวนไวแตคนใจบุญใหอยู
๒/๒ ตามสุ ขแหงเขาหั้ นแล คนผูใดเสือขบงูตอดขี่ เข็บแมงงอดตอดก็หากเปนกรรมเวรแห งเขานั้นแล ว
ผู ใดกระทําบุญรักษาศีลหาก
๒/๓ ผากฎให เสวยสุขชะแล เทวดานั้ นเทามาสัญญาใหฮู บุญฮูบาปหั้นดาย เทาวาป ฮวายเส็ดนั้ นคน
ทั้งหลายจักตายดวยน้ําแลไฟมากนักแล ใหฮีบกระทําบุญแล
๒/๔ อุ ทิศาหยาดน้ําไปหาเทวดาทั้งหลายเทอญจิ่งพนจากโภยภัยเคราะหอั นฮายนั้นแล ในป เมิงไค นั้นผี
ทั้งหลายจักเฮ็ดฮายแก สัตวแลฝู งใจบาปก็มีแล ในปเป กไจนั้นเขาจักรบ
ลานที่ ๑๑
๑/๑ กันเปนเสิกใหญจั กฆากั นตายมากนักหากจักเห็ นภายหนาแล เมื่อนั้นพญาอินทรก็ ไดยินสัตวแล คน
ทั้งหลายมากนักดังนั้น ก็จิ่งจักถามทาวจตุโลกผู อยูก้ําตาวันออกนั้นวาเหตุดัง
๑/๒ รื อแลคนทั้งหลายจักตายมากนั้นจา ว าดังนี้ เมื่อนั้นทาวจตุโลกขานคําวา ข าแดมหาราชเจา เขานั้น
ทั้งหลายตายมากนัก ใผบไดเฮ็ดสั งใหเขาตาย
๑/๓ แล เหตุ วากรรมเวรแหงเขาหากมาคอบงําให เขาตามเขาเพียรเอาชีวิ ตแลซิ้นเลือดเพิ่ นมาตายตางเขาจิ่ง
มี ชีวิตฉันเพิ่นอั้นแล เหตุดังนั้นก็มาตอบ
๑/๔ เขามาคอบเขาแล เมื่อนั้นพญาอินทรก็ไดยินคําอั นนั้นกลาววา คนไปเปนฉันนั้นจักกระทํ าไดนี้จา วา
ฉั นนี้เมื่อนั้นทาวจตุโลกกลาววา ให กระทําดังพระพุทธเจาเทศนาไวนั้นก็จักพนจาก
๒/๑ เคราะหอันฮายแกเขาชะแลอันนี้อริยเมตไตยโพธิสั ตวเจากระทํานวายไว วา ปเตาสี กาไส ซะงา ฮับ
มด ฮวยสัน ในปนั้นวาคนในเมื องชมพูทีปเฮานี้ จักเปนกลียุคโภยภัยฆาฟ น
๒/๒ กั นตายมากนักชะแล ดวยแทในชมพู ทีปกวางไดหมื่นโยชนะแลลางเทื่ อฮาย ลางเทื อดีแล ดวยแท
ขุ นหอในเมืองวิเทหราชอยูสุขสนุกยินดีไปยิ่งนักแล คําเมตไตย
๒/๓ เจากลาววาดีดายดวยปนั้นเกณฑบดีเสียแล ดีทอกระทําบุญไปหาเทวดานั้นเทอญบัดนี้จักกลาวคน
ผู บเชื่อบถือตํ านานธรรมพระเจานี้กอนแล ในเมื่อกวานหวานเจาได
๒/๔ แจ งคนผูบเชื่ อธรรมคําสอนนั้น ยังมีคนผู ๑ เปนแหวนแกว นเมืองที่นั้น จิ่งใสชื่อวามันวา มชาวแขก
กรวาอั้ น ตํานานธรรมพระเจานี้กล าววากูบเชื่ อแล เปนผีสังกูก็บฮูมั นกลาววาดังนี้ ยามนั้น