ne192 - page 62

๕๖
ฉบับที่ ๓
วัตถุหินแตก
วัดชมพู บานหนองหินใหญ ตํ าบลหนองหิน อําเภอเมืองสรวง จังหวัดรอยเอ็ด
ลานที่ ๑
๑/๑ ๏ นโมตสฺ สตฺถุ สรรสิกฺ ขสัดคนชีพระชอนกานยิ่งแคดีหลีแล ที่ นี้ขาจักกล าวตํานานพระเจา ๒
พระองคทํานวยทวยไวแต กอนนั้นแล ตั้งแตพระเจาโคตมเฮายังไปไดเขาสูนีรพาน
๑/๒ นั้นแล เจาสั่งสอนคนแลเทวดาทั้งหลายนั้นแล ยังมีในวัน๑พระเจาเข าไปสูไมฮังตน๑ แลวก็นั่งอยู
ฮมไมต นนั้นก็กลาวคําหอ วา วุยิสุวา แลวาไมต นนั้นเปนอันประเสริฐ
๑/๓ นักเหตุว าปางเมื่อพระเจาประสูติออกจากทองแมมาก็ดี เมื่อพระเจาจักนีรพานก็ดี พระเจาก็เอาไมตน
นั้นเปนนิมิตแล เจาเกิ ดมาแลวเจาก็นีรพานไปในไมต น
๑/๔ นั้นแล เหตุดังนั้นจิ่งวาไมตนนั้ นประเสริฐกวาไม ทั้งหลายเพื่ออั นแล ปางเมื่อพระเจานั่งอยูฮมไม ฮัง
ต นนั้น ดั งนั้น สวนดั งอริยเมตไตยโพธิสั ตวเจาก็ หลิงเห็นสัตวโลกทั้งมวล ทานก็เห็น
๒/๑ ทั้งหลายเกิดมาในชมพูทีปเฮานี้ก็จักได ตองทุกขภายหน ามากนักแล ดวยแทพระเจ าจักใหเป นเหตุ
แก ธรรมเทศนาแหงสัพพั ญูเจ าแลวจักเขาไปสูเคาไม ฮังตนนั้นก็นั่งอยูสําราญ
๒/๒ แหงตนหั้นแล คันวาโพธิสัตวเจาเข าไปสูพระเจาจั กใหเป นเหตุแก ธรรมเทศนาแหงสั พพัญูเจา ก็
กล าววา ขาแดสั พพัญูเจาตนประเสริฐ ผูขา
๒/๓ ก็มาหลิงเห็ นสัตวโลกคือวาคนอยู ในโลกนี้ คือวา๕,๐๐๐ วั สสานี้แล สัตวทั้งหลายฝูงนั้นจักต องทุกข
ภายหน า ๕ ประการแทดีหลีแล ทุกขทั้งหลายฝูงนั้นจักได นั้นจักไดจา ปางเมื่อสั ตว
๒/๔ ทั้งหลายเกิดมาไดตองทุกข ๑๐ประการ คือวา กลียุคเสิ กใหญจั กฆาฟนกั นตายพอเลือดไหลปาน
น้ํานองก็มี แล ประการ ๑ ยังมีดอยลูกหนึ่งคือวา