ne192 - page 67

๖๑
๒/๑ ขาวเปลือกข าวสารของเลี้ยงของดู นั้นแล ถวน ๘ นั้นคนจั กเปนตุมตายมากนักแล ถ วน ๙ นั้นคน
ทั้งหลายหากอยูหากลมตายมากนักแล ถวน๑๐นั้นคนทั้งหลายซ้ําผอมเหลื องตายมากนักก็ มีแล ดี
ทอใหเชื่ อในตํานาน
๒/๒ อั นนี้ไวทุกคน ผูใดบเชื่อแล วประมาทเสียหากบดี แล บุคคลผูนั้นแลผูใดมาแตมมาเขียนตํานานอันนี้
ไว ในเฮือนอุปฏฐากรักษาไว ผีทั้งหลายมาดูเห็นตํานานธรรมพระเจ า
๒/๓ เขาบกระทําฮายแกบุคคลผูนั้นไดแล อันนี้พระเจาเทศนาสอนคนทั้งหลายให กระทําบุญก็จิ่ งไดเถิง
นีรพานแล บุคคลผูใดบเชื่อแท เปนใจบาป ตายก็ไดไปตกนรก
๒/๔ บสงก แทแล คันวาพนจากนรกแลวก็จักไดเปนสัตว คําหอวา สุ แพงโม ว าดังนี้ พนจากนรกแล วแล
ได เปนสัตวได ๕ ฮอยชาติ แลคันวาพนจากสั ตวแลวก็จักไดมาเปนคนมาได ๕ ฮอยชาติแลว
ลานที่ ๙
๑/๑ ก็จิ่งไดมาเปนคนดีมี อายุก็บยืนแล ภายหน าใหกระทําบุ ญจิ่งไดเมื อเกิดในชั้นฟาพุ นแล ที่นี้เป นคํา
สอนห อ วา สุข วา สุข วา ดังนี้ อธิบายวา บุ ญเฮาหลายจิ่งไดมาเกิดพบศาสนา
๑/๒ พระเจาดาย ดีทอกระทําบุญรักษาศี ล ๕ ศีล ๘ แล ดวยแทพระเจาอันลวงแลวเมื่ อกอนกระทํานวย
ไว ชะอั้น ก็เปนคําสอนพระตถาคต
๑/๓ เทศนาไวแลอันความลวงไปได ๕๐๐ วั สสา ดังนั้น อุบาทว ทั้งหลายก็ยั งเบาแล พระเจาเทศนาให แก
อริ ยเมตไตย
๑/๔ โพธิ สัตวดังนั้นบั้นอริ เมตไตยเจาซ้ําไหว สัพพัญู เจาวา เคราะห ทั้งหลายก็สังจักคอยหายก็ ขารือ วา
อั้ น เมื่อนั้นพระพุทธเจาก็ เทศนาใหแกอริยเมตไตย
๒/๑ วา ในเมื่อปเตายี่แลป กาไสเมื่อหนา เมืองถองวิเทหราชนั้ นจักดี ดาย เจาจงไปบอกแกเทวดาอันอยูภู
ชางนั้นเทอญ วาอั น แตนั้นเจาอริยเมตไตยก็ บอกแกเทวดา
๒/๒ อั นอยูดอยชางนานั้นใหฮูดวยคําวาณหํ วากวานเสือกวานหวานดวยแท เทวดาก็ จําเห็นอุบาทว ให
คนทั้งหลายฮีบกระทํ าบุญ เหตุดังนั้นเทวดาใหเห็นหัวใจคนทั้งหลายเปนใจฮาย
๒/๓ นั้นมันคืนว าจักเป นสั นใด ลางเปนลางวา อันผู มี ผญาใหเพิงฮู บาปอั นนั้นจํ าพวกนั้นเทอญ คน
ทั้งหลายอั นอยูในชุมพูทีปนี้มีใจบเสมอกัน สบเขาสิ่ง ๑ ใจเขาว า
๒/๔ สิ่ ง ๑ทอมักใครจักเอาของทานมาเปนของตัวอยูซูวันซูยาม คันวากุ มเอาของเพิ่นไดแทวาตั วดีแล บ
ฮูใหทานแลก็บฮูคุ ณแกว ๓ประการ คือวา พระธรรม พระสงฆเจ านั้นแล ก็หา
ลานที่ ๑๐
๑/๑ ประโยชนะบไดแล ประการ ๑ ก็บคมรพยําแยงผูเฒาผู แกพอแมแหงตนบเปนลํานําคําเดียวกันแล
บั้นอริ ยเมตไตยเจาจิ่งเอาตามคําสอนสัพพั ญูเจาแลจิ่ งไป