bk130 - page 183

- ๑๔๑ -
๑.๒ ครูอาจารย์ และผู้ใกล้ ชิดกับเด็กและเยาวชนในสถานศึกษา เช่น อาจารย์ที่ปรึ กษา
อาจารย์ประจําชั้น อาจารย์ฝ่ายกิจการนักเรียน/นักศึกษา อาจารย์ ฝ่ายแนะแนว รวมทั้งอาจารย์ผู้สอน
ต้องประสานความร่วมมือกั นสังเกตและใส่ใจต่อพฤติกรรมความใกล้ชิดสนิ ทสนมกันเป็นพิเศษระหว่าง
นักเรี ยน/นั กศึกษาเพศเดียวกั นไปพร้ อมๆ กับที่ ต่างเพศกั นด้วย แม้ผลลั พธ์ ของความสั มพันธ์ใน
ลักษณะดังกล่ าว จะปรากฏความรุนแรงของปัญหาที่ แตกต่างกันในรายละเอียด แต่ ก็ถือว่าเป็นปัญหา
ที่ไม่พึ งประสงค์ของสังคมไทย ทั้งพฤติ กรรมชิ งสุกก่อนห่ าม และพฤติกรรมรักร่วมเพศ แม้อาจจะ
ป้องกั นได้เพียงเบื้องต้นด้ วยการตั กเตือน พูดคุ ย สร้างสั มพั นธภาพและความไว้วางใจระหว่างครู
อาจารย์กั บศิษย์ พยายามสร้างค่ านิยมและให้ข้ อคิดแก่พวกเขาว่าความรั กและเรื่องเพศสัมพันธ์ ไม่ใช่
เรื่ องเดียวกัน หากเป็นไปได้ควรแยกเด็กทั้ ง ๒ ฝ่าย ให้ทํากิ จกรรมคนละกลุ่มเท่าที่ โอกาสจะอํ านวย
เพื่ อลดโอกาสความใกล้ชิดสนิทสนมที่ผิดปกติและให้ โอกาสทั้งสองฝ่ ายได้มี ปฏิสัมพันธ์กั บเพื่อนชาย
หญิงคนอื่นๆ ในกลุ่มที่ต่างไปให้มากที่ สุด
๑.๓ หลักสู ตรในกลุ่ มวิชาพื้นฐานหรือในหมวดวิ ชาศึกษาทั่วไป ควรต้องนําประเด็ นรัก
ร่วมเพศมากําหนดไว้ ในหลักสู ตรเพื่ อให้ ได้อ่ าน ได้วิ จัย ได้อภิ ปราย เพื่อให้ มนุษย์ เข้ าใจเพื่อนมนุษย์
ด้ วยกัน อาจารย์ และเพื่ อนร่วมชั้ นเรียนและร่ วมสถาบันไม่แสดงความรู้สึ กรังเกี ยจให้ปรากฏ สร้าง
ทัศนคติ ที่ดีระหว่างศาสนา สถานภาพและการไม่เหยี ยดหยามบุคคล ไม่ว่ าเพศเดียวกันหรือเพศตรง
ข้าม
๒. แนวทางแก้ไขปัญหา
แม้จะมี การป้องกั นอย่างดีที่สุดแล้วก็ตาม แต่ก็มี ความเป็นไปได้สูงในอันที่จะไม่สามารถ
บรรลุ วั ตถุประสงค์ เนื่ องจากพฤติ กรรมรักร่วมเพศมิ ได้มี ปัจจั ยเชิงสาเหตุ มาจากสิ่งแวดล้ อมเพียง
ประการเดียว แต่มี ปัจจั ยด้ านอารมณ์ จิ ตใจของแต่ ละบุคคลเข้ ามาเกี่ ยวข้ องด้ วย จึ งเป็นเรื่ อง
ละเอียดอ่อนที่ จะต้องใช้วิ ธีแก้ไขที่ นุ่มนวล ไม่หักหาญ และไม่บังคับหรือสร้างความกดดั น เพราะอาจ
ทําให้ปัญหารุนแรงยิ่ งกว่าเดิม ดั งนั้น แนวทางที่ พอจะลดปัญหาพฤติ กรรมดังกล่ าวของลูกหลานอาจ
ทําได้โดย
๒.๑ บิ ดามารดาหรือผู้ปกครองร่ วมมือกันสร้างสิ่ งแวดล้อมในครอบครัวให้อบอุ่ น ให้
โอกาส และเป็นที่ พึ่ งในการให้ คํ าปรึกษาแนะนํ าในปั ญหาทางเพศและปัญหาส่ วนตั วอื่ นๆ ของ
ลูกหลานได้ ทุกเรื่องทุ กโอกาส รับฟังด้ วยสติ และเมตตาธรรม ไม่ลงโทษหรือซ้ําเติมด้วยวิ ธีการต่ างๆ
เช่ น การประณาม การแสดงความชิงชังรังเกี ยจ นําไปเปรี ยบเทียบกับพี่ น้องหรือลูกหลานคนอื่ นๆ
หรือแม้ แต่ไล่ ออกจากบ้านด้วยอารมณ์ชั่ ววูบจากความโกรธและผิดหวังอย่ างรุนแรงในตัวบุตรหลาน
เพื่อมิให้เกิดการสูญเสียที่บิดามารดาหรือผู้ ปกครองต้องเสี ยใจไปตลอดชีวิตในภายหลัง
๒.๒ บิดามารดา/ผู้ปกครองสนั บสนุนและส่งเสริมในการเลื อกวิ ชาที่ เหมาะสมสําหรับ
บุตรหลาน ทั้งในด้ านความรู้ความสามารถ บุคลิกภาพ ความถนั ดและความพึงพอใจของเขา ให้
กําลั งใจและใส่ใจต่อความเป็นอยู่ และการดําเนินชีวิ ตในทุกๆ ด้านของพวกเขา โดยเข้าใจยอมรับและ
ช่วยให้บุตรหลานจัดการชีวิตตนเองได้อย่ างสมดุล