st118 - page 238

228
นครศรีธรรมราช, 2545) และยังสอดคล้ องกับแนวคิดของสมศักดิ ์ ศรีสันติสุข และสุวรรณบัวทวน
(2527) ที่ ว่าปั จจัยที่เกิ ดขึ ้ นภายนอกชุ มชนมี ผลต่อการเปลี่ ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม
นอกจากนี ้ สอดคล้องกับแนวคิดของศรั ญยา วรากุลวิทย์ (2548) ได้ สรุปว่าการพัฒนาการท่องเที่ยว
มีผลกระทบทางสังคมไม่ว่าจะเป็ นผลกระทบต่อแรงงานท้ องถิ่น และส่งผลกระทบต่อแรงงาน การ
พัฒนาและปรับปรุ งโครงสร้ างพื ้ นฐานทั ้ งสาธารณู ปโภคและสาธารณูปการที่ไม่สามารถควบคุม
และยิ่งนั บวันจะไม่สัมพันธ์ กับวิถี ชีวิตของสังคมมากขึ ้ น เพราะขาดจิ ตสํานึกและความรั บผิดชอบ
ร่ วมกัน ส่งผลให้ เกิดการเปลี่ยนแปลงทั ้ งในด้ านกายภาพ เศรษฐกิ จ สังคม และวัฒนธรรม และ
ก่ อให้ เกิดผลกระทบทั ้ งด้ านบวกและลบต่ อคนในสังคมสถาบันครอบครัวและระบบเครื อญาติ
ก่ อให้ เกิ ดการเปลี่ยนแปลงทางด้ านประเพณี และพิ ธีกรรม ต่ าง ๆ กระทบไปยังวิ ถี ชีวิตและ
วัฒนธรรมด้านต่าง ๆทําให้ เกิดการปรับตัวของผู้ คนอันเนื่องจากความเปลี่ยนแปลงบริ บทในพื ้ นที่
เกาะสมุยและเกาะพะงันในปั จจุบันนั่นเอง
ด้ านพลวัตและการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมของชุมชนอําเภอเกาะสมุยและ
อํ าเภอเกาะพะงัน ช่วงหลังแผนพัฒนาเศรษฐกิ จและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 4 - ปั จจุบัน (พ.ศ.
2553) พบว่าสภาพสังคมและวัฒนธรรมของพื ้ นที่ทั ้ งสองเกาะมีปั จจั ยที่ทําให้ เกิดการเปลี่ยนแปลง
ทั ้ งที่เป็ นการเปลี่ยนแปลงภายในและการเปลี่ยนแปลงภายนอก ปั จจัยภายในคือคุ ณภาพชีวิต
ของผู้ คนและการทํามาหากิน ส่ วนปัจจัยภายนอกคือแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของภาครัฐ
และการถูกคุกคามจากสังคมภายนอก โดยการแพร่ กระจายของวัฒนธรรมต่างชาติ ปั จจัยดังกล่าว
ส่งผลทํ าให้ สังคมและวัฒนธรรมของชุมชนเกาะสมุยและเกาะพะงันเปลี่ยนแปลงแบบก้ าวกระโดด
แทนการปรับเปลี่ยนไปอย่างช้ า ๆ เดิ มวิถี ชีวิตของผู้ คนทั ้ งสองเกาะมีความเป็ นอยู่แบบเรี ยบง่าย
พึ่งพาอาศัยเกื ้ อกูลกั นระหว่างคนกับคน และคนกับธรรมชาติ การเปลี่ยนแปลงของสังคมเป็ นไป
โดยระบบธรรมชาติ โดยมี การปรับเปลี่ ยนไปอย่างช้ าๆ ตามสภาพการณ์ ที่ เปลี่ยนไป ผู้ คนมี
วัฒนธรรมด้านต่ าง ๆที่เชื่อมโยงสัมพันธ์ ต่อกันเป็ นวงจรห่ วงโซ่ของชี วิต กล่าวคือผู้คนในเกาะสมุย
และเกาะพะงันมี วัฒนธรรมการเรี ยนรู้ ที่ผูกยึดอยู่กับสถาบันศาสนาและครอบครัว สาระของการ
เรียนรู้ เกี่ยวข้ องกับการดําเนินชีวิตและศาสนา ซึ่งสอดรั บกับวัฒนธรรมการทํางานของผู้ คนบนเกาะ
ที่มีทั ้ งปัจเจกบุคคลและการทํางานเป็ นกลุ่มที่เกื ้ อกูลพึ่งพาอาศัยกันแบบเครือญาติ ซึ่งการทํางาน
ในลักษณะนี ้ พบมากในงานภาคเกษตรที่ ต้ องใช้ แรงงานจํานวนมาก ส่วนวัฒนธรรมการผลิตและ
การบริ โภคของผู้ คนก็เป็ นผลสืบเนื่องมาจากวัฒนธรรมการทํางานที่เน้ นการผลิตในสิ่ งที่บริโภคและ
บริ โภคในสิ่ งที่ ผลิ ต ปริ มาณการผลิ ตขึ ้นอยู่ กั บปั จจัยสี่ และแรงงานในครั วเรื อน โดยใช้
ทรั พยากรธรรมชาติที่ มีอยู่บนเกาะเป็ นฐานการผลิ ตที่สํ าคั ญ ภายหลังเมื่อภาครั ฐได้ กํ าหนด