ne191 - page 74

ทิ พวรรณ พ่อขันชาย หมู่บ้านท่าล้ ง / 66
ด้วยเตาถ่านนึ่ งข้าวทอดไข่กิ นเองได้ หรื อบางครั้ งแม่ ก็จะให้ เงินไว้สําหรั บซื้ อปลากระป๋ องมากิน
กับข้าวนอกจากนี้ เวลาแม่ออกไปหาอาหารตอนเย็น เช่ น จับกุ้ง ขุดปู หาหน่ อไม้ หาเห็ ดลูกชายก็
มักจะติ ดตามไปด้วยและช่วยแม่หาอาหารอย่างคล่องแคล่ ว เวลาที่ลูกทําอะไรที่ดีแม่ก็ จะกล่าวชื่ นชม
และเข้าไปโอบกอดแต่ถ้าลูกทําไม่ถู กต้องแม่ก็จะปรามด้วยนํ้าเสี ยงเรียบจริ งจังลูกก็จะเชื่ อฟั ง
ลูกชายเป็ นเด็กที่ ฉลาดพูดเก่ งกล้าพูดกล้าคุยร่ าเริงแจ่มใสชอบเล่นชอบ
เรี ยนรู้ และมีนํ้ าใจกับเพื่อนๆ โดยจะแบ่งขนมให้เพื่ อนกินบ่ อยๆบางครั้ งก็จะชวนเพื่อนๆมาทํา
ส้มตํากินกันเองหรื อปี นต้นไม้เก็บมะขามแล้วก็มาทํานํ้ าพริ กกินด้วยกัน
นอกจากนี้ มีบางครอบครัวที่พ่อแม่ไม่ ได้เลี้ ยงดู ลูกด้ วยตัวเอง เนื่ องจาก
ตนเองไปทํางานรั บจ้างนอกบ้านทําให้ ต้องนํ าลูกมาให้พ่อแม่ ของตนเป็ นผู ้ ดู แลแทนลุงวอนเล่าว่ า
ลู กสาวตัวเองออกไปทํางานกรุ งเทพฯก็เอาลูกมาให้เลี้ ยงกลายเป็ นภาระของผู ้ เป็ นพ่อกับแม่ ที่ต้อง
เลี้ ยงดูหลานจะไปหาปูหาปลาหาอาหารก็ไม่ได้ต้องอยู่บ้านเลี้ ยงหลาน
“นี่ แล้ วเค้ าจั งว่ าผู้ เฒ่ ามี ลูกป๋ าไว้ นี่ เอาไปเลี้ยงเองคนหนึ่ ง
ตอนแรกกะสิ ให้ เลี้ยงข่ อยกะว่ าอย่ ารั บได๊ เหมื่ อยได๊ ได้ ลูกสองคนสิ ป๋ าไว้
ให้ แต่ พ่อแต่ แม่ เบิ่งสิ กิ นหยังสิ หาหยังบัดนี ้ หาปูหาปลากะไปบ่ ได้ คาแต่
หลาน”
ลุงวอนยังพูดเชิงตัดพ้ออีกว่ า ถึงลูกจะไปทํางานข้างนอกก็ ยังต้องให้ พ่อ
แม่ช่ วยเลี้ ยงหลานให้ เงินจะเลี้ ยงดูก็ ไม่ค่อยมี ลูกสาวก็ไม่ ค่อยส่ งเงินมาให้ ไหนจะค่านมค่าขนมลูก
เข้าโรงเรี ยน ก็ไม่ คิ ดถึ งว่าลู กจะกิ นอะไร ไปทํางานแล้วก็ หายไปเลย หายไปเกื อบปี ก็ ยังไม่ เห็ น
กลับมาบ้านเลยซักครั้ งบอกแต่ ว่าไม่มีเงินค่ารถก็ไม่รู้จะว่ ายังไงถ้าออกไปหาเงินแล้วไม่ มีเงินค่ารถ
กลับมา
“โอ๋ ย! ไปกะบ่ คุ้ มพ่ อคุ้ มแม่ดอกบ่ เห็ นฝากให้ ลูกให้ เต้ า ให้
เงิ นมาเดือนละเถื่อค่ าขนมลูกเข้าโรงเรี ยนอาศัยแต่ พ่อแม่ เด๊ เดี๋ยวนี ้ ซําเลี ้ ยง
ลูกจังว่ าแม่ เพิ่นไปจังซั่นบ่ คึดนําลูกนําเต้ า ลูกสิกิ นหยังนี่ โอ๋ ย! ไปแล้ วกะ
หายเลย ไปกับผัวมัน ไปได้ บ่ ทันได้ พอปี กะยังบ่ ทันมาจั๊ กเถื่ อกะว่ าบ่ มี เงิน
ค่ารถมากะเบิ่ ดเท่านั้นแล้ วถ้าว่ าไปหาเงินแล้วบ่ มี เงิ นค่ารถมา”