bk128 - page 323

386
b. การเพี้ยนเสี ยงวรรณยุกต์ ซึ่ งเป็ นเสี ยงสําคัญของการกําหนดระดับเสี ยง
สู ง –ตํ่าลีลาการพูดและนํ้ าเสียงของคนรุ่ นใหม่มักจะนิยมพูดลากเสียง
เนิบนาบยาวจนเกิดเพี้ยนในทางวรรณยุกต์ เช่ นก็ เป็ น –ก๊อ –ได้ เป็ น
–ได๊ –ชอบ เป็ น –ช้อบ –ซึ่ งหลายคนพูดในชีวิตจริงจนชิ นหรื อบาง
คนเน้นเสี ยงในการพูดจะทําให้เกิ ดความเป็ นสี สันของข่าวซึ่ งเป็ นความ
เชื่อที่ไม่ ถูกต้องและจะทําให้เกิดความเคยชิ นในการออกเสี ยงจนลืม
วรรณยุกต์ไทยของเสี ยงที่แท้จริ งไปได้
c. มีเสี ยงลมออกมากเกินไป เช่น เสี ยงลมลอดไรฟัน เมื่ อออกเสี ยงตัว S
หรื อ เสียงสอ (ศษส)ปล่อยเสี ยงลมใส่ไมโครโฟน เมื่อออกเสี ยง T
หรื อเสี ยงทอ (ทธฑฒ)หรื อตัวบพหรื อ b, pปัญหาคือการควบคุม
ริมฝี ปากและลิ ้นที่ไม่ ถูกต้องการแก้ไขอาศัยวิธีการฟั งเสี ยงตัวเองที่
บันทึ กไว้ หรื อการฝึ กพูดหน้ากระจกหรื อไม่ควรพูดใกล้ไมโครโฟน
เกินไป ให้ยืนหันข้างให้ไมโครโฟนหรื อยกไมโครโฟนให้สู งเหนื อ
ระดับปากนิ ดหน่อย
d. ข้อบกพร่ องทางร่ างกายที่เกี่ยวข้องและมี ผลต่อความชัดเจนของเสียง
เช่นปัญหาของฟั นฟันเหยินฟั นยื่น ใส่ ฟันปลอมหรื อใส่เหล็กดัดฟั น
ปัญหาของลิ้น เช่ นลิ้นใหญ่ ลิ้นคับปากตลอดจนการบังคับลิ ้นที่ผิ ด
เช่นออกเสี ยง “ส” โดยแลบลิ้นออกมาทําให้ลักษณะเสียงออกมา
ผิดพลาดข้อบกพร่องในข้อนี้ บางทีแก้ไขได้ บางที่แก้ไขไม่ได้
เทคนิคในการกํากับเสี ยงการแสดงที่ต้องการให้เสี ยงดังหรือค่อยกว่าปกติ
• เสี ยงกระซิบ ใช้เทคนิ คการเข้าใกล้ไมโครโฟน เพื่อให้ได้ระดับเสี ยงที่คนฟังจะ
ได้ยินชัดเจนการกระซิ บจะเป็ นการลดเสียงตามอารมณ์แสดงแต่ไม่ ใช่ลดระดับ
ความดังของเสียง
• เสี ยงรําพึง เสียงพูดกับตัวเอง เสี ยงแสดงความคิดของตัวละคร เสี ยงแบบนี้ อาศัย
เทคนิ คการทําเสี ยงก้อง ( Echo) โดยการใช้เทคนิคการบันทึ กเสียงที่ทําให้เสี ยง
ของผู ้ แสดงผ่านไมโครโฟนไปเข้าลําโพงแล้วป้ อนเข้าไมโครโฟนอี กครั้ งทําให้
เกิดเสียงสะท้อนที่ไล่ตามกันติดๆการรําพึงการพูดกับตัวเองอาจจะใช้วิธีการ
หันด้านข้างให้ไมโครโฟนแต่พูดใกล้ไมค์ ลดเสี ยงลงเพื่อแสดงอารมณ์
• เสี ยงตวาดตะโกนตลอดจนเสียงหรื อกิริ ยาที่ลมออกจากปาก เช่ นการไอการ
เป่ าลมการตะโกน เป็ นเสี ยงที่ต้องดังและแรง ในการตะโกนอาจทําได้โดยให้ผู ้