Page 94 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

78
นํ
าท่
วมจนไม่
อาจใช้
เป็
นสถานที่
ราชการได้
สํ
าหรั
บไม้
เรี
ยงเป็
นตํ
าบลหนึ
งของอํ
าเภอฉวาง ชื่
“ไม้
เรี
ยง” เป็
นชื่
อที่
เรี
ยกกั
นในช่
วง พ.ศ. 2443 โดยมี
เจ้
าหน้
าที่
ฝ่
ายปกครองของอํ
าเภอฉวาง
เดิ
นทางมาสํ
ารวจพื
นที่
ผ่
านทุ
งนาแถบบ้
านเกาะเหรี
ยง มองเห็
นต้
นไม้
ที่
เกิ
ดขึ
นตามธรรมชาติ
เรี
ยง
รายจากชายทุ
งจนถึ
งยอดภู
เขาศู
นย์
จึ
งเสนอชื่
อ “ไม้
เรี
ยง” เป็
นชื่
อตํ
าบล เมื่
อนํ
าเข้
าที่
ประชุ
ต่
างเห็
นชอบจึ
งให้
ใช้
ชื่
อไม้
เรี
ยงนั
บตั
งแต่
นั
นเป็
นต้
นมา (ชวน เพชรแก้
ว. 2547 : 12)ในช่
วงแรกไม้
เรี
ยงประกอบด้
วย 5 หมู
บ้
าน มี
กํ
านั
นคนแรกของตํ
าบลไม้
เรี
ยงคื
อ นายเกิ
ด อุ
บล เป็
นผู
ดู
แลทั
ง 5
หมู
บ้
าน คื
อ หมู
ที่
1 บ้
านทุ
งไหม้
หมู
ที่
2 บ้
านหนองหาด หมู
ที่
3 บ้
านทานพอ หมู
ที่
4 บ้
านข้
าวผี
และหมู
ที่
5 บ้
านหนองท่
อม
จากการสั
มภาษณ์
ต่
วน มี
สา
พื
นที่
ชุ
มชนไม้
เรี
ยงมี
การก่
อตั
งเป็
นหมู
บ้
านประมาณเมื่
อ100 ปี
เศษมาแล้
ว ในช่
วง
ประมาณปี
พ.ศ. 2439-2440 พื
นที่
เดิ
มซึ
งเป็
นป่
ารกทึ
บหลายแห่
งถู
กเปลี่
ยนเป็
นพื
นที่
ทํ
าการเกษตร
โดยชาวบ้
านเข้
าไปแผ้
วถางเพื่
อทํ
าไร่
เลื่
อนลอยและเลี
ยงสั
ตว์
รวมทั
งสร้
างอยู
อาศั
ยและตั
บ้
านเรื
อน เนื่
องจากในบริ
เวณนี
มี
ทรั
พยากรที่
อุ
ดมสมบู
รณ์
รวมถึ
งเป็
นแหล่
งแร่
วุ
ลแฟรมที่
มี
ราคา
แพง สภาพการณ์
ดั
งกล่
าวทํ
าให้
ผู
คนจํ
านวนมากมาจากทั ่
วสารทิ
ศต่
างเดิ
นทางมาแสวงหาความ
รํ
ารวยจนเกิ
ดโศกนาฏกรรมการแย่
งชิ
ง ส่
งผลให้
รั
ฐต้
องเข้
าไปควบคุ
มในช่
วงนั
น จากการ
สั
มภาษณ์
วั
ด พรายแก้
ได้
เล่
าให้
ฟั
งว่
า บริ
เวณที่
ตั
งของชุ
มชนไม้
เรี
ยงในปั
จจุ
บั
น เดิ
มเรี
ยกว่
“ทุ
งดอกไม้
” เนื่
องจากบริ
เวณนี
มี
ดอกไม้
ที่
ขึ
นตามธรรมชาติ
แต่
ในฤดู
แล้
งเกิ
ดไฟไหม้
ลามทุ
งทุ
กปี
ชาวบ้
านจึ
งเรี
ยกอี
กชื่
อหนึ
งว่
“ทุ
งไฟไหม้
ปั
จจุ
บั
บ้
านทุ
งไฟไหม้
หรื
อ “บ้
านทุ ่
งไหม้
เป็
นที่
ตั
งของหมู
ที่
1
ของตํ
าบลไม้
เรี
ยง พื
นที่
หมู
ที่
1 นี
ถื
อว่
าเป็
นหย่
อมบ้
านเรื
อนแห่
งแรกของ
ชุ
มชนไม้
เรี
ยงที่
ได้
ก่
อตั
วขึ
น ก่
อนที่
จะกระจายไปย ั
งบริ
เวณใกล้
เคี
ยง ส่
วนในบริ
เวณอื่
น ๆ เช่
ในพื
นที่
หมู
ที่
4 บ้
านหาดทรายแก้
ว เดิ
มเป็
นพื
นที่
รกร้
าง มี
สั
ตว์
ป่
าดุ
ร้
ายชุ
กชุ
ม เป็
นป่
าช้
าของ
ชาวบ้
าน ต่
อมามี
ผู
คนย ้
ายเข้
ามาอยู
และเริ ่
มมี
การปลู
กข้
าว ที่
บริ
เวณนี
จึ
งมี
ชื่
อเรี
ยกว่
“ทุ
งข้
าวผี
จากคํ
าเล่
าขานดั
งกล่
าวเห็
นได้
ชั
ดว่
าไม้
เรี
ยงมี
ปั
จจั
ยมากมายสามารถที่
ดึ
งดู
ดผู
คนให้
เข้
ามาอยู
และ
พื
นที่
มี
นี
มี
ตํ
านานที่
แสดงถึ
งความอุ
ดมสมบู
รณ์
ของทรั
พยากรธรรมชาติ
อี
กแห่
งหนึ
ประชากรของชุ
มชนไม้
เรี
ยงส่
วนใหญ่
เป็
นคนไทยที่
สื
บเชื
อสายมาจากผู
ที่
เข้
ามา ครั
ต่
อมาหลั
งจากที
มี
เส้
นทางรถไฟเมื่
อปี
ประมาณ พ.ศ. 2462 มี
การสร้
างสถานี
รถไฟในพื
นที่
บ้
าน
1
ต่
วน มี
สาย (ผู
ให้
สั
มภาษณ์
), สุ
ธิ
รา ชั
ยรั
กษา (ผู
สั
มภาษณ์
), หมู
ที่
2 ตํ
าบลไม้
เรี
ยง อํ
าเภอฉวาง
จั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช เมื่
อวั
นที่
26 มกราคม พ.ศ. 2553.
2
วั
ด พรายแก้
ว(ผู
ให้
สั
มภาษณ์
), สุ
ธิ
รา ชั
ยรั
กษา (ผู
สั
มภาษณ์
), หมู
ที่
9 ตํ
าบลไม้
เรี
ยง อํ
าเภอฉวาง
จั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช เมื่
อวั
นที่
19 มกราคม พ.ศ. 2553.