78
นํ
้
าท่
วมจนไม่
อาจใช้
เป็
นสถานที่
ราชการได้
สํ
าหรั
บไม้
เรี
ยงเป็
นตํ
าบลหนึ
่
งของอํ
าเภอฉวาง ชื่
อ
“ไม้
เรี
ยง” เป็
นชื่
อที่
เรี
ยกกั
นในช่
วง พ.ศ. 2443 โดยมี
เจ้
าหน้
าที่
ฝ่
ายปกครองของอํ
าเภอฉวาง
เดิ
นทางมาสํ
ารวจพื
้
นที่
ผ่
านทุ
่
งนาแถบบ้
านเกาะเหรี
ยง มองเห็
นต้
นไม้
ที่
เกิ
ดขึ
้
นตามธรรมชาติ
เรี
ยง
รายจากชายทุ
่
งจนถึ
งยอดภู
เขาศู
นย์
จึ
งเสนอชื่
อ “ไม้
เรี
ยง” เป็
นชื่
อตํ
าบล เมื่
อนํ
าเข้
าที่
ประชุ
ม
ต่
างเห็
นชอบจึ
งให้
ใช้
ชื่
อไม้
เรี
ยงนั
บตั
้
งแต่
นั
้
นเป็
นต้
นมา (ชวน เพชรแก้
ว. 2547 : 12)ในช่
วงแรกไม้
เรี
ยงประกอบด้
วย 5 หมู
่
บ้
าน มี
กํ
านั
นคนแรกของตํ
าบลไม้
เรี
ยงคื
อ นายเกิ
ด อุ
บล เป็
นผู
้
ดู
แลทั
้
ง 5
หมู
่
บ้
าน คื
อ หมู
่
ที่
1 บ้
านทุ
่
งไหม้
หมู
่
ที่
2 บ้
านหนองหาด หมู
่
ที่
3 บ้
านทานพอ หมู
่
ที่
4 บ้
านข้
าวผี
และหมู
่
ที่
5 บ้
านหนองท่
อม
จากการสั
มภาษณ์
ต่
วน มี
สา
พื
้
นที่
ชุ
มชนไม้
เรี
ยงมี
การก่
อตั
้
งเป็
นหมู
่
บ้
านประมาณเมื่
อ100 ปี
เศษมาแล้
ว ในช่
วง
ประมาณปี
พ.ศ. 2439-2440 พื
้
นที่
เดิ
มซึ
่
งเป็
นป่
ารกทึ
บหลายแห่
งถู
กเปลี่
ยนเป็
นพื
้
นที่
ทํ
าการเกษตร
โดยชาวบ้
านเข้
าไปแผ้
วถางเพื่
อทํ
าไร่
เลื่
อนลอยและเลี
้
ยงสั
ตว์
รวมทั
้
งสร้
างอยู
่
อาศั
ยและตั
้
ง
บ้
านเรื
อน เนื่
องจากในบริ
เวณนี
้
มี
ทรั
พยากรที่
อุ
ดมสมบู
รณ์
รวมถึ
งเป็
นแหล่
งแร่
วุ
ลแฟรมที่
มี
ราคา
แพง สภาพการณ์
ดั
งกล่
าวทํ
าให้
ผู
้
คนจํ
านวนมากมาจากทั ่
วสารทิ
ศต่
างเดิ
นทางมาแสวงหาความ
รํ
่
ารวยจนเกิ
ดโศกนาฏกรรมการแย่
งชิ
ง ส่
งผลให้
รั
ฐต้
องเข้
าไปควบคุ
มในช่
วงนั
้
น จากการ
สั
มภาษณ์
วั
ด พรายแก้
ว
ได้
เล่
าให้
ฟั
งว่
า บริ
เวณที่
ตั
้
งของชุ
มชนไม้
เรี
ยงในปั
จจุ
บั
น เดิ
มเรี
ยกว่
า
“ทุ
่
งดอกไม้
” เนื่
องจากบริ
เวณนี
้
มี
ดอกไม้
ที่
ขึ
้
นตามธรรมชาติ
แต่
ในฤดู
แล้
งเกิ
ดไฟไหม้
ลามทุ
่
งทุ
กปี
ชาวบ้
านจึ
งเรี
ยกอี
กชื่
อหนึ
่
งว่
า
“ทุ
่
งไฟไหม้
”
ปั
จจุ
บั
น
“
บ้
านทุ
่
งไฟไหม้
”
หรื
อ “บ้
านทุ ่
งไหม้
”
เป็
นที่
ตั
้
งของหมู
่
ที่
1
ของตํ
าบลไม้
เรี
ยง พื
้
นที่
หมู
่
ที่
1 นี
้
ถื
อว่
าเป็
นหย่
อมบ้
านเรื
อนแห่
งแรกของ
ชุ
มชนไม้
เรี
ยงที่
ได้
ก่
อตั
วขึ
้
น ก่
อนที่
จะกระจายไปย ั
งบริ
เวณใกล้
เคี
ยง ส่
วนในบริ
เวณอื่
น ๆ เช่
น
ในพื
้
นที่
หมู
่
ที่
4 บ้
านหาดทรายแก้
ว เดิ
มเป็
นพื
้
นที่
รกร้
าง มี
สั
ตว์
ป่
าดุ
ร้
ายชุ
กชุ
ม เป็
นป่
าช้
าของ
ชาวบ้
าน ต่
อมามี
ผู
้
คนย ้
ายเข้
ามาอยู
่
และเริ ่
มมี
การปลู
กข้
าว ที่
บริ
เวณนี
้
จึ
งมี
ชื่
อเรี
ยกว่
า
“ทุ
่
งข้
าวผี
”
จากคํ
าเล่
าขานดั
งกล่
าวเห็
นได้
ชั
ดว่
าไม้
เรี
ยงมี
ปั
จจั
ยมากมายสามารถที่
ดึ
งดู
ดผู
้
คนให้
เข้
ามาอยู
่
และ
พื
้
นที่
มี
นี
้
มี
ตํ
านานที่
แสดงถึ
งความอุ
ดมสมบู
รณ์
ของทรั
พยากรธรรมชาติ
อี
กแห่
งหนึ
่
ง
ประชากรของชุ
มชนไม้
เรี
ยงส่
วนใหญ่
เป็
นคนไทยที่
สื
บเชื
้
อสายมาจากผู
้
ที่
เข้
ามา ครั
้
น
ต่
อมาหลั
งจากที
่
มี
เส้
นทางรถไฟเมื่
อปี
ประมาณ พ.ศ. 2462 มี
การสร้
างสถานี
รถไฟในพื
้
นที่
บ้
าน
1
ต่
วน มี
สาย (ผู
้
ให้
สั
มภาษณ์
), สุ
ธิ
รา ชั
ยรั
กษา (ผู
้
สั
มภาษณ์
), หมู
่
ที่
2 ตํ
าบลไม้
เรี
ยง อํ
าเภอฉวาง
จั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช เมื่
อวั
นที่
26 มกราคม พ.ศ. 2553.
2
วั
ด พรายแก้
ว(ผู
้
ให้
สั
มภาษณ์
), สุ
ธิ
รา ชั
ยรั
กษา (ผู
้
สั
มภาษณ์
), หมู
่
ที่
9 ตํ
าบลไม้
เรี
ยง อํ
าเภอฉวาง
จั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช เมื่
อวั
นที่
19 มกราคม พ.ศ. 2553.