Page 174 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

158
ช่ วงที่ 2 ระบบเศรษฐกิจในช่วงพั ฒนาทักษะการผลิต (พ.ศ. 2520 – 2540)
เมื่อชาวสวนยางพาราได้รั บผลประโยชน์เป็ นตัวเงินจากผลผลิ ตของยางพารามากขึ้ น
เนื่องจากสามารถสร้างรายได้เป็ นตัวเงินอย่างชัดเจนเมื่อเป็ นเช่ นนี้ การขยายพื้นที่ ปลูกยางพาราใน
ไม้เรี ยงจึงขยายตัวออกไปอย่ างกว้าง การเปลี่ยนแปลงของวิถี ชี วิตที่ มีการพึ่ งพิ งปั จจั ยการ
ดํารงชี วิตจากภายนอกก็มีมากขึ้ นตามลําดับ ทุกครัวเรื อนขยายพื ้นที่ ปลูกยางพาราไปย ังพื้นที่ สวน
ผลไม้ พื้ นที่ทํานาข้าว พื้นที่ เหล่านี้ จึงถูกทดแทนด้วยยางพาราตามเงื่อนไขทางการตลาด กล่าวคือ
เป็ นช่วงที่ ยางพารามี ความเกี่ ยวข้องกับระบบการตลาดและภาวะหนี้ สิ น ซึ่ งเป็ นช่ วงที่ ความ
ต้องการในการดํารงชี พที่สู งกว่ าการย ังชี พ ได้ก่อให้เกิดความต้องการปัจจัยด้านต่ าง ๆ ของชุมชน
ขยายตัวเพิ่มขึ้ น การทําสวนยางพารามีการเปลี่ยนแปลงโดยหันมาให้ความสําคัญกับระบบปั จจัย
ในการผลิต และเทคโนโลยีการผลิตแบบเข้มข้นมากขึ้ น ไม่ว่าเป็ นปุ๋ ยและเคมีภัณฑ์ต่ าง ๆ ส่งผล
ให้การลงทุนด้านการผลิตสู งขึ้ น ทําให้ชุ มชนต้องเข้าสู่ ตลาดทุนอย่างเต็ มตัว ชุมชนเริ ่ มสะสม
ทุนด้วยการนํายางพาราไปขายให้พ่อค้าคนกลางในตลาด นําเงิ นที่ ได้ไปใช้ในการซื้ อหาปั จจัยใน
การดํารงชีพและปั จจัยการผลิ ตจากภายนอก แม้ว่าจะมีเงินบางส่วนที่ออมไว้ แต่ก็ ไม่เพียงพอที่ จะ
นํามาเป็ นทุ นในการปรับปรุ งการผลิต ที่ขยายตัวกว้างขึ้ น ดังนั้ น การเข้าสู่ระบบสิ นเชื่ อจึงเป็ นสิ่ ง
ที่หลี กเลี่ยงไม่ได้ ธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธกส.) คื อ ตลาดทุนที่รั ฐ
จัดตั้ งขึ้ นเพื่อรองรั บการเปลี่ยนแปลงของภาคเกษตรกรรม การทํางาน ธกส. มี กลไกที่คล้ายคลึง
กับกรมส่งเสริ มการเกษตร คือจัดการระบบการเงินทุนให้กู ้ยืมแก่ชาวสวน ทําหน้าที่ ในการ
จัดสรรเงินทุนให้กับเกษตรกรที่ปฏิบัติตามเงื่ อนไข คือการกู้ยืมเพื่อนําไปผลิตแผนใหม่ ลักษณะ
ดังกล่าว แสดงให้ เห็ นว่า ธกส. เป็ นกลไกของรัฐอี กลักษณะหนึ่ งที่ ผลักดันและอํานวยการให้
ชุ มชนไม้เรี ยงสามารถเข้าร่ วมในการผลิ ตเพื่อการค้ามากขึ้ น จากการดําเนิ นการดังกล่าวต่อมา
พบว่า “ในช่ วง พ.ศ. 2538-2539 ชาวบ้านในไม้เรี ยงมีหนี้ สิ นกับ ธ.ก.ส. กว่า 70 ล้านบาท แต่ละปี
จะมี หนี้ สิ นเพิ ่มขึ้ นประมาณร้อยละ 15 ทั้งนี้ ชาวบ้านย ังมีหนี้ สิ นจากเงิ นทุนนอกระบบ เช่ น กู้ยืม
จากเครื อญาติ จากเพื่อนบ้าน กลุ ่มออมทรัพย์ และหนี้ สิ นจากธนาคารพาณิ ชย์อื่ น ๆ ชาวบ้านจะ
ย ังคงมี หนี้ สิ นเช่นนี้ ไม่มีที่สิ้ นสุด ประยงค์ รณรง ค์1 กล่าว
1 ประยงค์ รณรงค์(ผู ้ ให้สัมภาษณ์ ), สุ ธิรา ชัยรักษา (ผู้สัมภาษณ์), หมู่ที่ 9 ตําบลไม้เรี ยง อําเภอ
ฉวาง จังหวัดนครศรี ธรรมราช เมื่อวันที่ 3 ตุ ลาคม 2552