Page 175 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

159
สําหรั บการเปลี่ยนแปลงของชุ มชนจากระบบเศรษฐกิจชุ มชนเข้าสู่ ระบบเศรษฐกิจ
แบบทุนนิ ยมของชาวสวนยางพารานั้ นมีเงื่ อนไขของการพัฒนาและการเปลี่ยนแปลงดั งกล่าว
สามารถจําแนกได้ดังนี้
1) การเปลี่ยนพันธุ์ ยางพารา : เงื่อนไขเบื้องต้นของการเข้าร่ วมในระบบเศรษฐกิจแบบ
ทุนนิยม
พันธุ์ ยางพาราเป็ นเงื่ อนไขให้การเพิ ่มผลผลิ ตเพื่อการค้า เริ่ มต้นจากการเปลี่ ยนแปลง
การปลูกยางพาราเป็ นพืชเชิงเดี่ยว พันธุ์ยางพาราที่ปลูกมาจากพันธุ์พื ้นเมืองดั้ งเดิมหรื อที่ ชาวบ้าน
เรี ยกว่า “ยางพารา” เป็ นพันธุ ์ยางพาราส่งเสริ มซึ่ งเป็ นที่ต้องการของตลาด เพราะเพิ่มปริ มาณนํ้ า
ยาง การเข้ามาแทนที่ของยางพันธุ์ใหม่ได้ทําให้ยางพาราพันธุ ์ดั้ งเดิมหายไปในที่ สุ ด ปรากฏการณ์
ดังกล่าวเกิ ดขึ้ นกับชุมชนชาวสวนยางพาราชัดเจนขึ้ น ในปี พ.ศ. 2513 หลังจากภาครั ฐได้จัดตั้ ง
กองทุนสงเคราะห์การทําสวนยางพาราขึ้น โดยชาวสวนเข้าร่ วมเป็ นสมาชิ ก และสิ ่งที่ เกิดขึ้ นเห็ น
ได้อย่างชัดเจนคือเปลี่ ยนแปลงการผลิตสู่ ระบบพืชเชิงเดี่ ยว เพื่อเข้าสู่ ระบบเศรษฐกิจเพื่ อการค้า
และใช้พันธุ ์ยางพาราชนิดใหม่ตามคําแนะนําสงเสริ มของภาครัฐ เช่นพันธุ์ RRIM 600 พันธุ์เดิม
ที่มีอยู่ถู กมองว่าให้ผลผลิ ตน้อย การเปลี่ยนแปลงยางสายพันธุ์ใหม่ เกิดขึ้ นมากในระยะนี้ ทําให้
สัดส่ วนระหว่ างพื้ นที่ปลูกพื ชชนิดอื่ น ๆ ร่วมกับยางพาราลดลงอย่างพร้ อมพร้อมกั น ซึ่ งเป็ น
เครื่ องยืนย ันว่ าในระยะนี้ วัตถุประสงค์และเป้ าหมายของชุ มชนได้เปลี่ยนแปลงไปสู่ การผลิ ตเพื่อ
การค้าตามระบบทุนนิ ยม
สําหรั บยางพาราพันธุ์ RRIM 600 คือยางพันธุ ์ใหม่ที่เข้ามาแทนที่พันธุ์ดั้ งเดิม โดย
การส่งเสริ มของรั ฐ ผ่านหน่ วยซึ่ งมีหน้ าที่โดยตรง คือ กองทุนสงเคราะห์การทําสวนยางพารา
กรมส่งเสริ มการเกษตรที่ ใช้ราคาและปริ มาณนํ้ ายางสู งกว่าพันธุ ์เดิ มเป็ นเครื่ องจูงใจ โดยข้อมู ล
เกี่ยวกับยางพาราผ่านมาทางผู้ใหญ่บ้าน ซึ่ งมีฐานะเป็ นทั้ งตัวแทนของรัฐและเป็ นผู้ นําของชุมชน
จึงทําให้ยางพาราเป็ นได้รั บการยอมรับจากชุ มชนมากขึ้ น
การปลูกยางพาราเป็ นพืชเชิงเดี่ ยวตามนําแนะนําของภาครั ฐ คือการปลูกที่มีระเบียบ
เป็ นแถวเป็ นแนว สุ วรรณรัตน์ ชุมจุ ้ย1 เล่าว่ า “แต่ก่อนจะปลู กยางนั้ นมักจะเอาไม้ไผ่มาปั กเป็ น
1 สุวรรณรัตน์ ชมจุ ้ ย(ผู ้ ให้สัมภาษณ์), สุ ธิรา ชัยรั กษา (ผู้สัมภาษณ์), หมู่ที่ 9 ตําบลไม้เรี ยง
อําเภอฉวาง จังหวัดนครศรี ธรรมราช เมื่อวันที่ 17 มกราคม พ.ศ. 2553.